ΠΙΠΕΡΙ ΚΑΙ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Δεν είναι βρισιά, είναι καταξίωση. Το πιο άξιο μέλος (και ο πιο κάφρος) υπήρξε σίγουρα ο Τζέημς Τζόυς. «Τότε η Σίλβια κάνει την εξής πρόταση: να εκδώσει αυτή το βιβλίο, στα αγγλικά βέβαια, αλλά στη Γαλλία! Μα φυσικά, ποια θα μπορούσε να είναι πιο λογική πρόταση; Μια επιεικώς άσχετη βιβλιοπώλισσα, που δεν ξέρει καλά καλά να κρατάει ούτε τα κατάστιχα της δανειστικής βιβλιοθήκης του μαγαζιού της, που δεν έχει τις παραμικρές γνώσεις από εκδόσεις, αποφασίζει να εκδώσει ένα βιβλίο τερατώδες σε όλα τα επίπεδα. Αλήθεια, τι θα μπορούσε να πάει στραβά;» Αλλά και ο Χεμινγούει∙ και διάφοροι πολλοί άλλοι επωφελήθηκαν από την αγάπη της∙ ήταν όλοι τους παιδιά της.  

Είναι καλοκαίρι, σαν παραίσθηση όλα ξεπροβάλουν μπρος στα μάτια σου, ίδιες κουβέντες, ίδια πρόσωπα, ίδια προσβλημέντα, ίδια βαρετά άρθρα με την ιδιόλεκτο της Lifo για την ίδια και την ίδια λογοτεχνία, ίδια deepfake news με superstar quality διαπιστευτήρια, ίδια, ίδια, μας πρήξατε. Είναι ζωή αυτή; «Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει μια από τις σταθερές της ποιητικής του Σαβίνιο: την ειρωνεία ως μεταφυσικό εργαλείο. Ο μύθος δεν εξυμνείται, αλλά αποδομείται και επανασυντίθεται. Τα έργα τέχνης και οι αρχαίες αφηγήσεις αντιμετωπίζονται ως ένα κέλυφος, ένα πλαίσιο που προσαρμόζεται σε γκροτέσκες καταστάσεις. Η αποσύνθεση του κυρίου Μίνστερ συμπίπτει με την επιστροφή στην καθημερινότητα. Η ζωή συνεχίζεται, όμως εκείνος τώρα πια έχει αποκαλύψει την πλάνη του μύθου. Μονάχα ο μεταφυσικός άνθρωπος είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι τα πάντα γύρω μας αποτελούν μια μεγάλη ψευδαίσθηση, μια μασκαράτα. Ο μύθος, η πραγματικότητα, η ατομικότητα του κάθε ανθρώπου, ο γάμος, οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα πάντα είναι έ...

Αν είσαι παιδί και σε αποσπάσουν με βία από την μητέρα σου, τη βασίλισσά σου, τότε ενδεχομένως να μείνεις για πάντα ένα πιόνι που χειραγωγούν ανεξέλεγκτα άνθρωποι που θα έπρεπε να σου δείχνουν τον δρόμο. «Ο ίδιος μου ο πατέρας με είχε αποκαλέσει ορφανό. Στον γάμο μου. Μπροστά στη μητέρα μου» . Αν επιμείνεις ωστόσο, ίσως να την ξανακερδίσεις – και αυτή η προαγωγή θα μπορούσε να συμπαρασύρει και άλλους τομείς της ζωής σου. Το σκάκι δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, ούτε καν Σκοπός, αλλά μπορεί να αποτελέσει μια όμορφη νίκη, την πιο γαλήνια που έχεις ποτέ δοκιμάσει. «Η εκτέλεση της πρώτης κίνησης πάνω σε μια σκακιέρα μοιάζει με το να φτάνεις μπροστά σε έναν λαβύρινθο με χιλιάδες πόρτες. Το άνοιγμα της οποιασδήποτε πόρτας θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες πόρτες μέσα από τις οποίες θα μπορούσες να περάσεις, και η επιλογή οποιασδήποτε από αυτές τις πόρτες θα δημιουργήσει με τη σειρά της χιλιάδες άλλες πόρτες. Κι όμως, παρότι ολόγυρα υψώνονται χιλιάδες επί χιλιάδων επιλογών, υπάρχει ένα σωστό μονο...

  Μεγαλύτερη εμμονή από εκείνη του Αχαάμπ με το Moby Dick του δεν πρόκειται να συναντήσετε αλλού. Πώς το λένε οι φίλοι μας οι Κύπριοι, ahabαρος , δεν παίρνει χαμπάρι. Δε σε θέλει μωρέ μαλάκα, ξεκόλλα. Αυτός εκεί, να την αναζητά σε θάλασσα και ξηρά, να διασχίζει ωκεανούς χρόνο...

  Θα ξαναδιαβάσεις ποίηση εσύ όταν γεμίσουν οι ελληνικές θάλασσες με λαγοκέφαλους. Ουπς! Και δεν είναι καν ποίηση αλλά νουβέλα. Πάλι σας γλύτωσα από τα χειρότερα αχάριστοι. Κολυμπήστε χαλαροί στην Νικήτη, τι σκατά μπορεί να πάει στραβά; Τώρα πώς μου ήρθε να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της ποιήτριας Λουίζ Γκλικ ούτε ξέρω – ό,τι μου κάνει Γκλικ και μένα! Μου φάνηκε μια παράξενη ιστορία που ίσως έκρυβε μερικές αλήθειες εντός της∙ από παιδί και από τρελό. «Πόσο λίγα ξέρουμε, σκέφτηκε και πάλι η Μάριγκολντ. Αποφάσισε πως θα έλεγε ό,τι έκαναν τα δίδυμα και μετά θα άλλαζε τα ονόματά τους σε Μητέρα. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, σκέφτηκε η Ρόουζ. Πρέπει να λες μόνο αληθινές ιστορίες. Είναι αληθινή, σκέφτηκε η Μάριγκολντ∙ απλώς δεν είναι πραγματική».

    Έλα, πού είσαι; Κάποτε η έκφραση «Τουρίστας στην πόλη σου» είχε μια ρομαντική χροιά, έκρυβε τη γλυκιά δυνατότητα να ανακαλύπτεις μέρη της πόλης σου με μια νέα ματιά και μια αθώα ανυπομονησία. Πλέον, για να μπεις στο Κουκάκι θες διαβατήριο και για να φας καλά στη Θεσσαλονίκη χρονομηχανή. Είναι δύσκολο να νιώθεις ντόπιος σε μια πόλη και ακόμα πιο δύσκολο να βρεις μάτσα λάτε που να πίνεται. Τι ματσαλάτε μάς ρωτούσε η γιαγιά στο χωριό όταν μας άκουγε να ροκανίζουμε δυνατά τα καρύδια∙ αλλά οι τουρίστες που καταφτάνουν σε ορδές κάθε σαββατοκύριακο σίγουρα δεν ψάχνουν τέτοιου είδους αυθεντικότητα. Αν δεν φας μπραντς θεωρείσαι δεύτερος και αν δεν το φωτογραφίσεις πριν, τριτοτέταρτος. Το αλμυρό τσιζκέικ πρέπει να συναγωνίζεται σε ανοστιά το γλυκό αλλά η τιμή του να είναι πάντα αλμυρή. Η πόλη να αναδεικνύει κάθε μέρα και ένα νέο hot spot για να φορτίσεις τις μπαταρίες της εξαντλημένης κοινωνικότητάς σου και του κινητού σου. Να μένεις σε υπερλούξ λοφτ 12,5 τ.μ. ενώ ο μισθός σου πιά...

  Για την αντίσταση στην ινσουλίνη, γύρω από το πασχαλινό τραπέζι που παραδοσιακά δεν μπορεί να σας αντισταθεί τίποτα, ίσως να ξέρετε ήδη αρκετά. Για την αντίσταση στην γνώση, όμως, ξέρετε τίποτα; Γλυκάδια ξέρετε! Ξεράδια, εννοούσα, μπερδεύτηκα. Το φιλότιμο και η ξερολίαση, λένε ότι δεν υπάρχουν σε άλλες φυλές του κόσμου∙ αλλά είναι όντως έτσι; Δε θα το μάθουμε ποτέ! «Η αποδοχή της γνώσης των ορίων μας και των επιθυμιών μας είναι δύσκολη. Αλλά το να λάβουμε ως ανταμοιβή τη γνώση του ίδιου του κόσμου – ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτό; Απάντηση: σχεδόν όλοι» . Η επιθυμία για άγνοια μπορεί να μην είναι εγγενής αλλά σίγουρα είναι επίκτητη και μετά την ανάγνωση του δοκιμίου, το γνωρίζουμε πλέον αρκετά καλά. Χωνέψτε το, μαζί με το μεγάλο φαγοπότι, να πάμε παρακάτω. Και αν κάτι πρέπει να ξέρουμε τώρα που πηγαινοερχόμαστε όλοι στα χωριά μας για το Πάσχα είναι τούτο: «Το σπίτι στο οποίο επιστρέφουμε δεν είναι ποτέ το σπίτι από το οποίο φύγαμε» . Στερνή μου γνώση…    

Μια κότα στρουμπουλή μια όμορφη πουλάδα και ένα αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι είναι τραγουδάκια που νανουρίζουν τα παιδιά και τις συνειδήσεις των μεγάλων που τρώνε σαν να μην υπάρχει αύριο – κυριολεκτικά∙ για τα ζώα. «Αυτή η – αόρατων πρακτικών – τεράστια βιομηχανία περιφρονεί πλήρως κάθε ηθική. Στην παγκόσμια οικονομία, οι ζωές των ζώων χάνονται μέσα στον κύκλο του κέρδους, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί. Εξάλλου, οι καταναλωτές, απορροφημένοι από την καθημερινότητα, σπάνια αναλογίζονται την σκληρότητα πίσω από το κρέας που καταναλώνουν» . Πρέπει να σεβίτσε τα ζώα, γαμώτο, τουλάχιστον να τους παρέχουμε έναν ωραίο θάνατο. Ψυχούλες μου, ναι καλά, ό,τι πείτε. Καλή σας απόλαυση.

Με την τιμή στο ασήμι να έχει εκτοξευθεί αυτή την περίοδο, τα μόνα rings που μπορεί να αντέξει το πορτοφόλι κάποιου – αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξει και το στομάχι του – είναι από τηγανισμένο κρεμμύδι. Αν πάλι αναζητάτε κάτι πιο εκλεπτυσμένο τότε, αν και εφόσον είστε διατεθειμένοι να υποβάλετε τον εαυτό σας σε μια ομηρικών παρεκβάσεων αναγνωστική περιπέτεια, ίσως συναντήσετε την κυκλική σύνθεση που δεν ξέρατε ότι θα μπορούσε να σας ολοκληρώσει. «Γι’ αυτό και η παρέκβαση δεν είναι ποτέ περισπασμός. Οι στροφές και οι περιπλοκές της παρέκβασης έχουν έναν ενιαίο σκοπό, ο οποίος είναι να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τη μία πλήρη πράξη που αποτελεί το θέμα του έργου στο οποίο εντάσσονται» . Πώς γυρνάνε οι κύκλοι; Να, έτσι!    

Πολύ δύσκολα σας κόβω να βγείτε Υπάλληλος του μήνα τον Ιανουάριο, για την ώρα θυμηθείτε πού είναι η εργασία σας και πώς περίπου γίνεται. Πιο μετά, προσπαθήστε να αναγνωρίσετε τους συναδέλφους σας, που σίγουρα θα σας φαίνονται τουλάχιστον εξωγήινοι και μη ανθρώπινοι και κατόπιν μπείτε σε τροχιά γύρω από τα καθήκοντά σας. «Οπουδήποτε κι αν είμαι, προτιμώ να είμαι αλλού» . Είναι δύσκολη δουλειά να είσαι άνθρωπος.    

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες όλοι ψάχνουν το νόημα των γιορτών, μαζί με το φλουρί γιατί είναι πιθανό να σε βοηθήσει να πληρώσεις μέρος των κοινοχρήστων. Και κανείς δεν βρίσκει ποτέ τίποτα. Είτε δεν μπορείς να διακρίνεις ξεκάθαρα κάτι σαφές και μονοσήμαντο για να κουβαλήσεις ανακουφισμένος στη νέα χρονιά είτε η πολυπλοκότητα και οι ασάφειες καταλήγουν να σε πνίγουν σαν κουραμπιές που σου έκατσε στον λαιμό. «Οι άπειρες σημασίες οδηγούν στην απουσία νοήματος. Η απουσία νοήματος είναι εξίσου μονοσήμαντη όσο και η μία μοναδική σημασία. Η αμφισημία που συνιστά πλούτο μπορεί να βρεθεί μόνο ανάμεσα στους δύο πόλους της μονοσημαντότητας και των άπειρων σημασιών. Είναι ζήτημα μέτρου» ∙ όπως και το φαγητό στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια∙ που είναι κυρίως κατσικίτς .  

  Όχι, παρεξηγήσατε, μπορεί να έχω κάμποσο καιρό να γράψω κάτι στο μπλογκ αλλά δεν σημαίνει ότι σας αγνοώ. Τα βιβλία είναι αυτά που κυρίως με αγνοούν. Ματαίως ψάχνω ένα να μπορεί να με ταξιδέψει – έστω μέχρι το Ιόνιο. Αλλά επειδή είμαι και πολυμήχανος, δεν το έβαλα κάτω και κατάφερα να βρω ένα που καταφέρεται εναντίον όλων των βιβλίων. Όχι και άσχημα. Χριστούγεννα πλησιάζουν, η αγορά του βιβλίου μοιάζει ξαφνικά το καταχείμωνο (λέμε τώρα) σαν να βρίσκεται σε καλοκαιρινές διακοπές για πάντα, τι καλύτερο δώρο λοιπόν από ένα βιβλίο που μπορεί να γράψει την δική του χριστουγεννιάτικη ιστορία αν το ψηφίσεις και στο Skroutz Book Awards 2025 – μην είσαι γκρινιάρης μωρέ, χαμογέλα περισσότερο, σου πάει. «…Πρέπει να ’σαι περισσότερο από λίγο νεκρός, για να ’σαι πραγματικά αστείος» . Θα πεθάνουμε στο γέλιο και φέτος.  

   Μπορεί ο Σαίξπηρ της αρχαιότητας – κατά τον Ουγκό – να ήταν ο Αισχύλος, αλλά ο Σαίξπηρ της σύγχρονης εποχής – κατά τον Μουζίλη – είναι ο Ντον Γουίνσλοου. Δεν υπάρχει ο τύπος. Συνεχίζει την παράδοση της λαϊκής λογοτεχνίας που νομίζαμε ότι είχε εκλείψει πια∙ και το κάνει να φαίνεται τόσο εύκολο και μαζί απόλυτα συναρπαστικό.  «Ο patron πρέπει να δίνει το παρών» είπε. «Αλλιώς αρχίζουν να σκέφτονται ότι δεν υπάρχει κανείς πίσω από την κουρτίνα».  «Τι;»  « Ο μάγος του Οζ . Δεν το έχεις δει;»  «Μπα, δεν νομίζω».  «Ένας πανίσχυρος μάγος κυβερνά ένα βασίλειο μόνο με τη φωνή του, πίσω από μια κουρτίνα» είπε ο Νούνιες. «Αλλά όταν τραβάνε την κουρτίνα, ανακαλύπτουν ότι είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος».  Μα είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, σκέφτηκε ο Ρικ. Αφήστε τα παζάρια με μέτριους συγγραφείς και διαλέξτε την κουρτίνα ένα. 

Έχουμε δεν έχουμε μπάντα, μικρή σημασία έχει χωρίς τον μαέστρο επί σκηνής. Όσα πούμε και γράψουμε, ακούγονται εξόχως ξεκούρδιστα, αν όχι εντελώς κακόηχα και ενοχλητικά. «Στα Cahiers du Cinema, το 2017, ο Lynch αναφέρει πως “το να σκέφτεσαι τους θεατές όταν δημιουργείς δεν είναι καλό κατά την άποψή μου. Πρέπει να σκέφτεσαι μόνο τι σε φτιάχνει. Αν μια ιδέα σού έρθει και δεν σε εξιτάρει, δεν τη χρησιμοποιείς. Αν είναι μια ιδέα που σε κάνει να ανατριχιάσεις, τότε προσπαθείς να την αποδώσεις όσο ακριβέστερα γίνεται . Ο κόσμος αλλάζει τόσο γρήγορα αυτές τις μέρες – αν σκέφτεσαι το κοινό του 2012, αυτό που θα κάνεις δεν θα έχει καμία αξία το 2017, απλούστατα γιατί θα είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Πρέπει να κάνεις χαρούμενο τον εαυτό σου και να ελπίζεις για το καλύτερο”» . Ας υψώσουμε λοιπόν ευγνώμονες τα χέρια προς εκείνον, και επειδή κάποιοι τα έχουμε τα χρονάκια μας, δεν αποκλείεται όντως να τα ξαναπούμε σε 25 χρόνια!

  « Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά, σε θάλασσες και ακτές! » έλεγε κάποτε ο καλός ο Γλάρος φορώντας στον λαιμό μια πλαστική σφυρίχτρα που πιθανότατα θα κατέληξε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να ζήσει ήσυχα τα υπόλοιπα 1200 χρόνια της. Μην φάτε, έχουμε γλάρο ! Για τα δικά μας προσωπικά σκουπίδια συνήθως έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, μας απασχολούν το πολύ 3 δευτερόλεπτα. «Η κατάσταση ήταν τόσο τραγελαφική, που ένας δημοσιογράφος δήλωσε το πεθαμένο χρυσόψαρό του ως επαγγελματία μεσίτη αποβλήτων, για να δει τι θα συμβεί. Εντός 4 λεπτών, ο Άλτζερνον το Χρυσόψαρο είχε λάβει, κανονικά και με τον νόμο, άδεια να μεταφέρει βρετανικά σκουπίδια» . Για όλα τα υπόλοιπα παγκόσμια σκουπίδια προτιμούμε να κάνουμε την πάπια!

Εν αρχή ην ο λόγος του επιχειρηματία-δημιουργού∙ τι φρούτο κι αυτό! Επιχειρηματίας γεννιέσαι ή γίνεσαι; Στην Ελλάδα, σίγουρα γεννιέσαι, το ξέρουν όλοι αυτό – μέχρι να πεθάνεις στην ψάθα (με ελάχιστη κατανάλωση 50 ευρώ… με συγχωρείτε, παρασύρθηκα σε λάθος συμπεράσματα). Ζήσε τον μύθο (του επιχειρηματία) στην Ελλάδα! «Ο αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας είναι ένα μιντιακό προϊόν, ένα πολιτιστικό εμπόρευμα διαμορφωμένο συλλογικά, από μια πλειάδα δρώντων που όλοι τους επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους» . Περισσότερο από μια ιδέα, όπως θα λέγαμε χαριτολογώντας, ο επιχειρηματίας που αναλύεται σε αυτό το δοκίμιο, είναι μια εικόνα, που την προσκυνούν οι πιστοί της χωρίς πολλές αντιρρήσεις – αν κάποιες φορές μάλιστα δακρύζει τεχνηέντως, τότε ακόμα πιο έντονο το αίσθημα εσωτερικής εγγύτητας (και εξωτερικής χρηματοδότησης). «Όπως και κάθε άλλη εταιρεία, η Apple δεν συνιστά εκ του μηδενός δημιουργία» . Κενοτομίες !   

    «Το ξέρω, αγαπητέ Μίλαν, δεν πρέπει να προβάλλουμε τίποτα βιογραφικό στο έργο σου» . Βιογραφία… τι ιδέα κι αυτή! Ο Κούντερα να λέει ότι όλη η ζωή του βρίσκεται στα έργα του, ταυτόχρονα να παροτρύνει την φίλη του και βιογράφο(!) να μην προβάλλει τίποτα το βιογραφικό εκεί μέσα, να έχει κόψει εντελώς δεσμούς με την δημοσιότητα ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 80, και να είναι τόσο οικείος σε εκατομμύρια αναγνώστες ανά τον κόσμο – πλην Τσεχοσλοβακίων !! Τι γελοίο χάος. «Ξανασκέφτομαι αυτό που δεν θα πάψει να επαναλαμβάνει ποτέ ο Μίλαν. Πως η βιογραφία είναι δηλητήριο. Πως ο συγγραφέας πρέπει να πασχίζει να μην έχει ζήσει. Ή, κάτι που είναι ένα και το αυτό, πως οφείλει να εξαφανιστεί πίσω απ’ το έργο του. Μου ξανάρχεται στον νου η φράση από την Τέχνη του μυθιστορήματος : “Απ’ τη στιγμή που ο Κάφκα τραβάει την προσοχή περισσότερο από τον Γιόζεφ Κ., έχει ξεκινήσει η διαδικασία του μεταθανάτιου θανάτου του”» . Ρε παιδιά, τι ήρθαμε τότε να κάνουμε εδώ πέρα;    

  Στις φετινές πανελλήνιες έπεσε θέμα στην έκθεση για την δημιουργικότητα στα σχολεία και μαζί ένα κείμενο του Γιώργου Ιωάννου. Επιτέλους, τα παιδιά πήραν μια μυρωδιά από λογοτεχνική ναφθαλίνη∙ πολύ δημιουργικό. Αν πρέπει να υπάρχει αποκλειστικά κείμενο Έλληνα συγγραφέα, βάλε ένα διήγημα από την «Αναφορά περιπτώσεων» του Αλέξανδρου Σχινά που ξανακυκλοφόρησε πρόσφατα (όπως το εκπληκτικό «Η απόγνωση της μονάδας») και άσε τα παιδιά να υποστούν πολλαπλά κατάγματα της δημιουργικής φαντασίας τους. Τι πας και τους βάζεις Κυριακή στο χωριό ! Στην περίπτωση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ξενόγλωσσος συγγραφέας ο Ντόναλντ Μπάρτελμι θα ήταν ο ιδανικός. Τουλάχιστον ας κρατήσουμε την κρεμάλα του υπέροχου εξωφύλλου με την οποία στραγγαλίζεται η δημιουργικότητα των παιδιών εδώ και χρόνια. «Ο κόσμος είναι ένας αγριότοπος, λέει, ο πολιτισμός μια τρέλα που καλλιεργούμε σε συμφωνία με τους άλλους. Ο ίδιος, στην ηλικία του, δεν εκπλήσσεται πια με τίποτα, αν και θα το ήθελε» .    

  Cancel culture or cancel future? Ιδού η νέα σαιξπηρική απορία. Η αλήθεια είναι ότι αυτά τα δύο μοιάζουν κάπως αλληλοεπικαλυπτόμενα και αλληλοαναιρούμενα την ίδια στιγμή. Χωρίς κουλτούρα δεν φαίνεται να έχει μέλλον ο άνθρωπος, καθώς και αν έχει μέλλον (με την έννοια της βίωσης και όχι μόνο της επιβίωσης) θα έχει αναπόφευκτα και κουλτούρα. Ταυτόχρονα όμως, και η ίδια η κουλτούρα πλέον δεν βιώνει σχεδόν ποτέ το μέλλον της . «Το μόνο μέλλον που μπορεί να προσφέρει με σιγουριά το κεφάλαιο είναι τεχνολογικό – μετράμε τον ιστορικό χρόνο όχι με βάση τις πολιτισμικές μεταβολές, αλλά με βάση τις τεχνολογικές αναβαθμίσεις, και βλέπουμε τα ίδια παλιά πράγματα σε οθόνες υψηλότερης ανάλυσης» . Ο Μαρκ Φίσερ που τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε μέσα από « Το αλλόκοτο και το απόκοσμο » μας προσφέρει εδώ κάποια δοκίμια εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά και εμμέσως μας λέει να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα, γιατί υπάρχει τίποτα πιο αλλόκοτο και απόκοσμο από τον καπιταλιστικό ρεαλισμό; Ας είμ...

Επιτέλους ανάσταση! , λένε συγγενείς και φίλοι όταν μας βλέπουν να ξεπροβάλουμε στον κόσμο. Είναι τέλος Μαρτίου και σίγουρα όλοι οι εγχώριοι εσωστρεφείς μαζεύουν δυνάμεις για το πασχαλινό τραπέζι που πλησιάζει έτσι ώστε να μην νιώθουν πιο άβολα από το αρνί. Έμαθαν πια με πολύ κόπο ότι δεν ισχύει απόλυτα αυτό το Ό,τι δεν μπορείς να αποφύγεις, τουλάχιστον απόλαυσέ το και «ξέρουν ότι το ωραιότερο, το πιο ανακουφιστικό πράγμα που μπορεί να σου τύχει είναι να ακυρωθεί μια συνάντηση» . Ετούτο το βιβλίο σίγουρα δεν επιδιώκει να λύσει το 30ο πρόβλημα του Αριστοτέλη , ίσως ούτε καν θέλει να πει τα πράγματα έξω από τα δόντια, απλώς επικυρώνει σκέψεις και συναισθήματα που βιώνει ένας στους τρεις ανθρώπους∙ οι άλλοι δύο βγαίνουν έξω και συναντιούνται, για τους υπόλοιπους είναι θεματάκι!