ΠΙΠΕΡΙ ΚΑΙ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

    Έλα, πού είσαι; Κάποτε η έκφραση «Τουρίστας στην πόλη σου» είχε μια ρομαντική χροιά, έκρυβε τη γλυκιά δυνατότητα να ανακαλύπτεις μέρη της πόλης σου με μια νέα ματιά και μια αθώα ανυπομονησία. Πλέον, για να μπεις στο Κουκάκι θες διαβατήριο και για να φας καλά στη Θεσσαλονίκη χρονομηχανή. Είναι δύσκολο να νιώθεις ντόπιος σε μια πόλη και ακόμα πιο δύσκολο να βρεις μάτσα λάτε που να πίνεται. Τι ματσαλάτε μάς ρωτούσε η γιαγιά στο χωριό όταν μας άκουγε να ροκανίζουμε δυνατά τα καρύδια∙ αλλά οι τουρίστες που καταφτάνουν σε ορδές κάθε σαββατοκύριακο σίγουρα δεν ψάχνουν τέτοιου είδους αυθεντικότητα. Αν δεν φας μπραντς θεωρείσαι δεύτερος και αν δεν το φωτογραφίσεις πριν, τριτοτέταρτος. Το αλμυρό τσιζκέικ πρέπει να συναγωνίζεται σε ανοστιά το γλυκό αλλά η τιμή του να είναι πάντα αλμυρή. Η πόλη να αναδεικνύει κάθε μέρα και ένα νέο hot spot για να φορτίσεις τις μπαταρίες της εξαντλημένης κοινωνικότητάς σου και του κινητού σου. Να μένεις σε υπερλούξ λοφτ 12,5 τ.μ. ενώ ο μισθός σου πιά...

  Για την αντίσταση στην ινσουλίνη, γύρω από το πασχαλινό τραπέζι που παραδοσιακά δεν μπορεί να σας αντισταθεί τίποτα, ίσως να ξέρετε ήδη αρκετά. Για την αντίσταση στην γνώση, όμως, ξέρετε τίποτα; Γλυκάδια ξέρετε! Ξεράδια, εννοούσα, μπερδεύτηκα. Το φιλότιμο και η ξερολίαση, λένε ότι δεν υπάρχουν σε άλλες φυλές του κόσμου∙ αλλά είναι όντως έτσι; Δε θα το μάθουμε ποτέ! «Η αποδοχή της γνώσης των ορίων μας και των επιθυμιών μας είναι δύσκολη. Αλλά το να λάβουμε ως ανταμοιβή τη γνώση του ίδιου του κόσμου – ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτό; Απάντηση: σχεδόν όλοι» . Η επιθυμία για άγνοια μπορεί να μην είναι εγγενής αλλά σίγουρα είναι επίκτητη και μετά την ανάγνωση του δοκιμίου, το γνωρίζουμε πλέον αρκετά καλά. Χωνέψτε το, μαζί με το μεγάλο φαγοπότι, να πάμε παρακάτω. Και αν κάτι πρέπει να ξέρουμε τώρα που πηγαινοερχόμαστε όλοι στα χωριά μας για το Πάσχα είναι τούτο: «Το σπίτι στο οποίο επιστρέφουμε δεν είναι ποτέ το σπίτι από το οποίο φύγαμε» . Στερνή μου γνώση…    

Μια κότα στρουμπουλή μια όμορφη πουλάδα και ένα αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι είναι τραγουδάκια που νανουρίζουν τα παιδιά και τις συνειδήσεις των μεγάλων που τρώνε σαν να μην υπάρχει αύριο – κυριολεκτικά∙ για τα ζώα. «Αυτή η – αόρατων πρακτικών – τεράστια βιομηχανία περιφρονεί πλήρως κάθε ηθική. Στην παγκόσμια οικονομία, οι ζωές των ζώων χάνονται μέσα στον κύκλο του κέρδους, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί. Εξάλλου, οι καταναλωτές, απορροφημένοι από την καθημερινότητα, σπάνια αναλογίζονται την σκληρότητα πίσω από το κρέας που καταναλώνουν» . Πρέπει να σεβίτσε τα ζώα, γαμώτο, τουλάχιστον να τους παρέχουμε έναν ωραίο θάνατο. Ψυχούλες μου, ναι καλά, ό,τι πείτε. Καλή σας απόλαυση.

Με την τιμή στο ασήμι να έχει εκτοξευθεί αυτή την περίοδο, τα μόνα rings που μπορεί να αντέξει το πορτοφόλι κάποιου – αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξει και το στομάχι του – είναι από τηγανισμένο κρεμμύδι. Αν πάλι αναζητάτε κάτι πιο εκλεπτυσμένο τότε, αν και εφόσον είστε διατεθειμένοι να υποβάλετε τον εαυτό σας σε μια ομηρικών παρεκβάσεων αναγνωστική περιπέτεια, ίσως συναντήσετε την κυκλική σύνθεση που δεν ξέρατε ότι θα μπορούσε να σας ολοκληρώσει. «Γι’ αυτό και η παρέκβαση δεν είναι ποτέ περισπασμός. Οι στροφές και οι περιπλοκές της παρέκβασης έχουν έναν ενιαίο σκοπό, ο οποίος είναι να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τη μία πλήρη πράξη που αποτελεί το θέμα του έργου στο οποίο εντάσσονται» . Πώς γυρνάνε οι κύκλοι; Να, έτσι!    

Πολύ δύσκολα σας κόβω να βγείτε Υπάλληλος του μήνα τον Ιανουάριο, για την ώρα θυμηθείτε πού είναι η εργασία σας και πώς περίπου γίνεται. Πιο μετά, προσπαθήστε να αναγνωρίσετε τους συναδέλφους σας, που σίγουρα θα σας φαίνονται τουλάχιστον εξωγήινοι και μη ανθρώπινοι και κατόπιν μπείτε σε τροχιά γύρω από τα καθήκοντά σας. «Οπουδήποτε κι αν είμαι, προτιμώ να είμαι αλλού» . Είναι δύσκολη δουλειά να είσαι άνθρωπος.