Για την αντίσταση στην ινσουλίνη, γύρω από το πασχαλινό τραπέζι που παραδοσιακά δεν μπορεί να σας αντισταθεί τίποτα, ίσως να ξέρετε ήδη αρκετά. Για την αντίσταση στην γνώση, όμως, ξέρετε τίποτα; Γλυκάδια ξέρετε! Ξεράδια, εννοούσα, μπερδεύτηκα. Το φιλότιμο και η ξερολίαση, λένε ότι δεν υπάρχουν σε άλλες φυλές του κόσμου∙ αλλά είναι όντως έτσι; Δε θα το μάθουμε ποτέ! «Η αποδοχή της γνώσης των ορίων μας και των επιθυμιών μας είναι δύσκολη. Αλλά το να λάβουμε ως ανταμοιβή τη γνώση του ίδιου του κόσμου – ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτό; Απάντηση: σχεδόν όλοι» . Η επιθυμία για άγνοια μπορεί να μην είναι εγγενής αλλά σίγουρα είναι επίκτητη και μετά την ανάγνωση του δοκιμίου, το γνωρίζουμε πλέον αρκετά καλά. Χωνέψτε το, μαζί με το μεγάλο φαγοπότι, να πάμε παρακάτω. Και αν κάτι πρέπει να ξέρουμε τώρα που πηγαινοερχόμαστε όλοι στα χωριά μας για το Πάσχα είναι τούτο: «Το σπίτι στο οποίο επιστρέφουμε δεν είναι ποτέ το σπίτι από το οποίο φύγαμε» . Στερνή μου γνώση…
Μια κότα στρουμπουλή μια όμορφη πουλάδα και ένα αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι είναι τραγουδάκια που νανουρίζουν τα παιδιά και τις συνειδήσεις των μεγάλων που τρώνε σαν να μην υπάρχει αύριο – κυριολεκτικά∙ για τα ζώα. «Αυτή η – αόρατων πρακτικών – τεράστια βιομηχανία περιφρονεί πλήρως κάθε ηθική. Στην παγκόσμια οικονομία, οι ζωές των ζώων χάνονται μέσα στον κύκλο του κέρδους, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί. Εξάλλου, οι καταναλωτές, απορροφημένοι από την καθημερινότητα, σπάνια αναλογίζονται την σκληρότητα πίσω από το κρέας που καταναλώνουν» . Πρέπει να σεβίτσε τα ζώα, γαμώτο, τουλάχιστον να τους παρέχουμε έναν ωραίο θάνατο. Ψυχούλες μου, ναι καλά, ό,τι πείτε. Καλή σας απόλαυση.