ΠΙΠΕΡΙ ΚΑΙ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Είναι καλοκαίρι, σαν παραίσθηση όλα ξεπροβάλουν μπρος στα μάτια σου, ίδιες κουβέντες, ίδια πρόσωπα, ίδια προσβλημέντα, ίδια βαρετά άρθρα με την ιδιόλεκτο της Lifo για την ίδια και την ίδια λογοτεχνία, ίδια deepfake news με superstar quality διαπιστευτήρια, ίδια, ίδια, μας πρήξατε. Είναι ζωή αυτή; «Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει μια από τις σταθερές της ποιητικής του Σαβίνιο: την ειρωνεία ως μεταφυσικό εργαλείο. Ο μύθος δεν εξυμνείται, αλλά αποδομείται και επανασυντίθεται. Τα έργα τέχνης και οι αρχαίες αφηγήσεις αντιμετωπίζονται ως ένα κέλυφος, ένα πλαίσιο που προσαρμόζεται σε γκροτέσκες καταστάσεις. Η αποσύνθεση του κυρίου Μίνστερ συμπίπτει με την επιστροφή στην καθημερινότητα. Η ζωή συνεχίζεται, όμως εκείνος τώρα πια έχει αποκαλύψει την πλάνη του μύθου. Μονάχα ο μεταφυσικός άνθρωπος είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι τα πάντα γύρω μας αποτελούν μια μεγάλη ψευδαίσθηση, μια μασκαράτα. Ο μύθος, η πραγματικότητα, η ατομικότητα του κάθε ανθρώπου, ο γάμος, οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα πάντα είναι έ...

Αν είσαι παιδί και σε αποσπάσουν με βία από την μητέρα σου, τη βασίλισσά σου, τότε ενδεχομένως να μείνεις για πάντα ένα πιόνι που χειραγωγούν ανεξέλεγκτα άνθρωποι που θα έπρεπε να σου δείχνουν τον δρόμο. «Ο ίδιος μου ο πατέρας με είχε αποκαλέσει ορφανό. Στον γάμο μου. Μπροστά στη μητέρα μου» . Αν επιμείνεις ωστόσο, ίσως να την ξανακερδίσεις – και αυτή η προαγωγή θα μπορούσε να συμπαρασύρει και άλλους τομείς της ζωής σου. Το σκάκι δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, ούτε καν Σκοπός, αλλά μπορεί να αποτελέσει μια όμορφη νίκη, την πιο γαλήνια που έχεις ποτέ δοκιμάσει. «Η εκτέλεση της πρώτης κίνησης πάνω σε μια σκακιέρα μοιάζει με το να φτάνεις μπροστά σε έναν λαβύρινθο με χιλιάδες πόρτες. Το άνοιγμα της οποιασδήποτε πόρτας θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες πόρτες μέσα από τις οποίες θα μπορούσες να περάσεις, και η επιλογή οποιασδήποτε από αυτές τις πόρτες θα δημιουργήσει με τη σειρά της χιλιάδες άλλες πόρτες. Κι όμως, παρότι ολόγυρα υψώνονται χιλιάδες επί χιλιάδων επιλογών, υπάρχει ένα σωστό μονο...

  Μεγαλύτερη εμμονή από εκείνη του Αχαάμπ με το Moby Dick του δεν πρόκειται να συναντήσετε αλλού. Πώς το λένε οι φίλοι μας οι Κύπριοι, ahabαρος , δεν παίρνει χαμπάρι. Δε σε θέλει μωρέ μαλάκα, ξεκόλλα. Αυτός εκεί, να την αναζητά σε θάλασσα και ξηρά, να διασχίζει ωκεανούς χρόνο...

  Θα ξαναδιαβάσεις ποίηση εσύ όταν γεμίσουν οι ελληνικές θάλασσες με λαγοκέφαλους. Ουπς! Και δεν είναι καν ποίηση αλλά νουβέλα. Πάλι σας γλύτωσα από τα χειρότερα αχάριστοι. Κολυμπήστε χαλαροί στην Νικήτη, τι σκατά μπορεί να πάει στραβά; Τώρα πώς μου ήρθε να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της ποιήτριας Λουίζ Γκλικ ούτε ξέρω – ό,τι μου κάνει Γκλικ και μένα! Μου φάνηκε μια παράξενη ιστορία που ίσως έκρυβε μερικές αλήθειες εντός της∙ από παιδί και από τρελό. «Πόσο λίγα ξέρουμε, σκέφτηκε και πάλι η Μάριγκολντ. Αποφάσισε πως θα έλεγε ό,τι έκαναν τα δίδυμα και μετά θα άλλαζε τα ονόματά τους σε Μητέρα. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, σκέφτηκε η Ρόουζ. Πρέπει να λες μόνο αληθινές ιστορίες. Είναι αληθινή, σκέφτηκε η Μάριγκολντ∙ απλώς δεν είναι πραγματική».

    Έλα, πού είσαι; Κάποτε η έκφραση «Τουρίστας στην πόλη σου» είχε μια ρομαντική χροιά, έκρυβε τη γλυκιά δυνατότητα να ανακαλύπτεις μέρη της πόλης σου με μια νέα ματιά και μια αθώα ανυπομονησία. Πλέον, για να μπεις στο Κουκάκι θες διαβατήριο και για να φας καλά στη Θεσσαλονίκη χρονομηχανή. Είναι δύσκολο να νιώθεις ντόπιος σε μια πόλη και ακόμα πιο δύσκολο να βρεις μάτσα λάτε που να πίνεται. Τι ματσαλάτε μάς ρωτούσε η γιαγιά στο χωριό όταν μας άκουγε να ροκανίζουμε δυνατά τα καρύδια∙ αλλά οι τουρίστες που καταφτάνουν σε ορδές κάθε σαββατοκύριακο σίγουρα δεν ψάχνουν τέτοιου είδους αυθεντικότητα. Αν δεν φας μπραντς θεωρείσαι δεύτερος και αν δεν το φωτογραφίσεις πριν, τριτοτέταρτος. Το αλμυρό τσιζκέικ πρέπει να συναγωνίζεται σε ανοστιά το γλυκό αλλά η τιμή του να είναι πάντα αλμυρή. Η πόλη να αναδεικνύει κάθε μέρα και ένα νέο hot spot για να φορτίσεις τις μπαταρίες της εξαντλημένης κοινωνικότητάς σου και του κινητού σου. Να μένεις σε υπερλούξ λοφτ 12,5 τ.μ. ενώ ο μισθός σου πιά...