Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Η άμυνα του Λούζερ

Το σκέφτηκε (μπορεί και όχι) ο
Αν είσαι παιδί και σε αποσπάσουν με βία από την μητέρα σου, τη βασίλισσά σου, τότε ενδεχομένως να μείνεις για πάντα ένα πιόνι που χειραγωγούν ανεξέλεγκτα άνθρωποι που θα έπρεπε να σου δείχνουν τον δρόμο. «Ο ίδιος μου ο πατέρας με είχε αποκαλέσει ορφανό. Στον γάμο μου. Μπροστά στη μητέρα μου» . Αν επιμείνεις ωστόσο, ίσως να την ξανακερδίσεις – και αυτή η προαγωγή θα μπορούσε να συμπαρασύρει και άλλους τομείς της ζωής σου. Το σκάκι δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, ούτε καν Σκοπός, αλλά μπορεί να αποτελέσει μια όμορφη νίκη, την πιο γαλήνια που έχεις ποτέ δοκιμάσει. «Η εκτέλεση της πρώτης κίνησης πάνω σε μια σκακιέρα μοιάζει με το να φτάνεις μπροστά σε έναν λαβύρινθο με χιλιάδες πόρτες. Το άνοιγμα της οποιασδήποτε πόρτας θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες πόρτες μέσα από τις οποίες θα μπορούσες να περάσεις, και η επιλογή οποιασδήποτε από αυτές τις πόρτες θα δημιουργήσει με τη σειρά της χιλιάδες άλλες πόρτες. Κι όμως, παρότι ολόγυρα υψώνονται χιλιάδες επί χιλιάδων επιλογών, υπάρχει ένα σωστό μονο...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΣΗ...
Πρόσφατες αναρτήσεις

Obsession

Το σκέφτηκε (μπορεί και όχι) ο
  Μεγαλύτερη εμμονή από εκείνη του Αχαάμπ με το Moby Dick του δεν πρόκειται να συναντήσετε αλλού. Πώς το λένε οι φίλοι μας οι Κύπριοι, ahabαρος , δεν παίρνει χαμπάρι. Δε σε θέλει μωρέ μαλάκα, ξεκόλλα. Αυτός εκεί, να την αναζητά σε θάλασσα και ξηρά, να διασχίζει ωκεανούς χρόνο...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΣΗ...

Συγκοινωνούντα δοχεία

Το σκέφτηκε (μπορεί και όχι) ο
  Θα ξαναδιαβάσεις ποίηση εσύ όταν γεμίσουν οι ελληνικές θάλασσες με λαγοκέφαλους. Ουπς! Και δεν είναι καν ποίηση αλλά νουβέλα. Πάλι σας γλύτωσα από τα χειρότερα αχάριστοι. Κολυμπήστε χαλαροί στην Νικήτη, τι σκατά μπορεί να πάει στραβά; Τώρα πώς μου ήρθε να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της ποιήτριας Λουίζ Γκλικ ούτε ξέρω – ό,τι μου κάνει Γκλικ και μένα! Μου φάνηκε μια παράξενη ιστορία που ίσως έκρυβε μερικές αλήθειες εντός της∙ από παιδί και από τρελό. «Πόσο λίγα ξέρουμε, σκέφτηκε και πάλι η Μάριγκολντ. Αποφάσισε πως θα έλεγε ό,τι έκαναν τα δίδυμα και μετά θα άλλαζε τα ονόματά τους σε Μητέρα. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, σκέφτηκε η Ρόουζ. Πρέπει να λες μόνο αληθινές ιστορίες. Είναι αληθινή, σκέφτηκε η Μάριγκολντ∙ απλώς δεν είναι πραγματική».
Δημοσίευση σχολίου
ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΣΗ...

Μάτσα λάτε

Το σκέφτηκε (μπορεί και όχι) ο
    Έλα, πού είσαι; Κάποτε η έκφραση «Τουρίστας στην πόλη σου» είχε μια ρομαντική χροιά, έκρυβε τη γλυκιά δυνατότητα να ανακαλύπτεις μέρη της πόλης σου με μια νέα ματιά και μια αθώα ανυπομονησία. Πλέον, για να μπεις στο Κουκάκι θες διαβατήριο και για να φας καλά στη Θεσσαλονίκη χρονομηχανή. Είναι δύσκολο να νιώθεις ντόπιος σε μια πόλη και ακόμα πιο δύσκολο να βρεις μάτσα λάτε που να πίνεται. Τι ματσαλάτε μάς ρωτούσε η γιαγιά στο χωριό όταν μας άκουγε να ροκανίζουμε δυνατά τα καρύδια∙ αλλά οι τουρίστες που καταφτάνουν σε ορδές κάθε σαββατοκύριακο σίγουρα δεν ψάχνουν τέτοιου είδους αυθεντικότητα. Αν δεν φας μπραντς θεωρείσαι δεύτερος και αν δεν το φωτογραφίσεις πριν, τριτοτέταρτος. Το αλμυρό τσιζκέικ πρέπει να συναγωνίζεται σε ανοστιά το γλυκό αλλά η τιμή του να είναι πάντα αλμυρή. Η πόλη να αναδεικνύει κάθε μέρα και ένα νέο hot spot για να φορτίσεις τις μπαταρίες της εξαντλημένης κοινωνικότητάς σου και του κινητού σου. Να μένεις σε υπερλούξ λοφτ 12,5 τ.μ. ενώ ο μισθός σου πιά...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΣΗ...

Ποιος ξέρει

Το σκέφτηκε (μπορεί και όχι) ο
  Για την αντίσταση στην ινσουλίνη, γύρω από το πασχαλινό τραπέζι που παραδοσιακά δεν μπορεί να σας αντισταθεί τίποτα, ίσως να ξέρετε ήδη αρκετά. Για την αντίσταση στην γνώση, όμως, ξέρετε τίποτα; Γλυκάδια ξέρετε! Ξεράδια, εννοούσα, μπερδεύτηκα. Το φιλότιμο και η ξερολίαση, λένε ότι δεν υπάρχουν σε άλλες φυλές του κόσμου∙ αλλά είναι όντως έτσι; Δε θα το μάθουμε ποτέ! «Η αποδοχή της γνώσης των ορίων μας και των επιθυμιών μας είναι δύσκολη. Αλλά το να λάβουμε ως ανταμοιβή τη γνώση του ίδιου του κόσμου – ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτό; Απάντηση: σχεδόν όλοι» . Η επιθυμία για άγνοια μπορεί να μην είναι εγγενής αλλά σίγουρα είναι επίκτητη και μετά την ανάγνωση του δοκιμίου, το γνωρίζουμε πλέον αρκετά καλά. Χωνέψτε το, μαζί με το μεγάλο φαγοπότι, να πάμε παρακάτω. Και αν κάτι πρέπει να ξέρουμε τώρα που πηγαινοερχόμαστε όλοι στα χωριά μας για το Πάσχα είναι τούτο: «Το σπίτι στο οποίο επιστρέφουμε δεν είναι ποτέ το σπίτι από το οποίο φύγαμε» . Στερνή μου γνώση…    
Δημοσίευση σχολίου
ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΣΗ...

Ζώα!

Το σκέφτηκε (μπορεί και όχι) ο
Μια κότα στρουμπουλή μια όμορφη πουλάδα και ένα αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι είναι τραγουδάκια που νανουρίζουν τα παιδιά και τις συνειδήσεις των μεγάλων που τρώνε σαν να μην υπάρχει αύριο – κυριολεκτικά∙ για τα ζώα. «Αυτή η – αόρατων πρακτικών – τεράστια βιομηχανία περιφρονεί πλήρως κάθε ηθική. Στην παγκόσμια οικονομία, οι ζωές των ζώων χάνονται μέσα στον κύκλο του κέρδους, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί. Εξάλλου, οι καταναλωτές, απορροφημένοι από την καθημερινότητα, σπάνια αναλογίζονται την σκληρότητα πίσω από το κρέας που καταναλώνουν» . Πρέπει να σεβίτσε τα ζώα, γαμώτο, τουλάχιστον να τους παρέχουμε έναν ωραίο θάνατο. Ψυχούλες μου, ναι καλά, ό,τι πείτε. Καλή σας απόλαυση.
Δημοσίευση σχολίου
ΜΙΛΗΣΕ ΜΝΗΣΗ...