Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Obsession


 
Μεγαλύτερη εμμονή από εκείνη του Αχαάμπ με το Moby Dick του δεν πρόκειται να συναντήσετε αλλού. Πώς το λένε οι φίλοι μας οι Κύπριοι, ahabαρος, δεν παίρνει χαμπάρι. Δε σε θέλει μωρέ μαλάκα, ξεκόλλα. Αυτός εκεί, να την αναζητά σε θάλασσα και ξηρά, να διασχίζει ωκεανούς χρόνου μέχρι να την βρει. «Θυμήσου τον ήχο της φωνής του Στάρμπακ, θυμήσου την συμβουλή του: Αργά δεν είναι, ακόμα και τώρα, την ενδεκάτη ώρα, να παραιτηθείς. Δες! Ο Μόμπυ Ντικ δεν σ’ αναζητεί. Εσύ, εσύ είσαι αυτός που μανιασμένα τον ψάχνεις!» Πρόσεξε τι εύχεσαι.
Είναι αρκετά πιθανό να ισχύει ότι τα πράγματα δεν τα φτιάχνουν πλέον όπως παλιά, και εσύ να αναζητάς ας πούμε φάλαινα και να σου λαχαίνει λαγοκέφαλος. Από λογοτεχνικής απόψεως αυτό, κυρίως∙ γιατί από πολιτικής πλευράς, οι αφηγήσεις μοιάζουν ενοχλητικά οικείες. «Οι άνισες μάχες είναι τραγικές, μα και καταγέλαστες, κι οι διακηρύξεις τέτοιων νικών αστείες». Ο Αχαάβ (για να επιστρέψω στην γραφή που επιλέγει η έκδοση, το όποιο λογοπαίγνιο ήταν να βγει από την άλλη γραφή βγήκε) έχει μετατραπεί σε ένα σύμβολο μιας μοχθηρής Αμερικής που στέκεται πια σε δύο δίδυμα ξύλινα ποδάρια και προσπαθεί να αντεπιτεθεί τρεκλίζοντας και φτύνοντας κατάρες. Η Ετέλ Αντνάν, με αφορμή την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001, και με κινητήρια δύναμη την αγάπη για το βιβλίο, γράφει δύο πολιτικά κείμενα χρησιμοποιώντας το εμβληματικό έργο του Μέλβιλ, την αμερικανική ψυχή, όπως δηλώνει εύγλωττα και ο υπότιτλος. Η άλλοτε εύκολα ικανοποιημένη εμμονή του Κάπτεν (Αμέρικα) Αχαάβ για επιβολή κλονίζεται συθέμελα και ψάχνει στον πολύ μακρινό ορίζοντα να διακρίνει μια τεράστια άσπρη φάλαινα που ξεφυσάει προσπαθώντας να ανακουφίσει προσωρινά τον αιώνιο πόνο της. «Πόσο αξιοθρήνητη εκδίκηση! Οι ένοχοι είναι εκείνοι που στις μέρες μας εκδικούνται τα θύματά τους! Σκοτεινές μέρες, πράγματι, και σκοτεινές νύχτες».  
 
Το πολύ πραγματικό πρώτο κείμενο που γράφτηκε έναν χρόνο μετά την επίθεση στους πύργους, ακολουθεί ένα περισσότερο διαχρονικό δεύτερο, ένα γράμμα που γράφει ο Μόμπυ Ντικ και στέλνει στον Αχαάβ – φήμες λένε ότι ήταν κλεισμένο σε πλαστικό μπουκάλι ριγμένο στους ωκεανούς και χάθηκε μέσα σε τόνους πλαστικό χωρίς να φτάσει ποτέ στον προορισμό του. «Τούτη η ιστορία εμμονής, εκδίκησης και ολέθρου έχει ειπωθεί, και έχει αγαπηθεί, αν και χωρίς την αποτροπή τού να επαναλαμβάνεται διαρκώς. Αυτήν εδώ τη στιγμή, δεν είμαι έτοιμη να πιστέψω ότι οι ιστορίες θα σώσουν τον κόσμο».  
 
Το βιβλιαράκι «Αχαάβ και Μόμπυ Ντικ – Η αμερικανική ψυχή» της Ετέλ Αντνάν (ήθελα πάντα να διαβάσω ένα κείμενό της και ήταν μια καλή αρχή αυτή, θα βάλω και μερικά ζωγραφικά της έργα με την ευκαιρία) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Άγρα» σε μετάφραση του Σπύρου Γιανναρά. Επειδή το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μικρό, η εμμονή των εκδόσεων να βάζουν τόσο κείμενο στο οπισθόφυλλο (ακόμα και στο εσωτερικό του εξωφύλλου) στερεί νομίζω την μαγεία από τον αναγνώστη να βρει εντός του κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό που δε θα δει με την πρώτη ματιά στα εξωτερικά σημεία του βιβλίου – σίγουρα θα βρει αλλά μια φειδωλή παρουσίαση θα βοηθούσε την όλη αναγνωστική εμπειρία. «Για να γράψεις ένα μεγάλο βιβλίο, πρέπει να διαλέξεις ένα μεγάλο θέμα…» έλεγε ο Μέλβιλ∙ «Για να εκδώσεις ένα μικρό βιβλίο, πρέπει να γεμίσεις ένα ολόκληρο οπισθόφυλλο…» λέει η Άγρα – πρώτα βγαίνει η ελληνική ψυχή και μετά το χούι! Τέλος πάντων, το βιβλίο με τον τίτλο που έχει θα μπερδέψει ελαφρώς τους μελβιλικούς από την μια που ψάχνουν κάτι βαθύτερο και τους άμπαλους, εννοώ τους μη μελβιλικούς, από την άλλη που ψάχνουν κάτι πιο στον αφρό. Κυρίως είναι δύο κάπως λυρικά πολιτικά άρθρα που χρησιμοποιούν ένα πασίγνωστο πολιτισμικό σύμβολο πια πάρα ένα βιβλίο αναφοράς. Όπως και να έχει, το αναγνωστικό ενδιαφέρον δεν λείπει.  
 
[…] «Οπότε, πού βρισκόμαστε τώρα; Βρισκόμαστε σε μια τεταμένη, ρευστή, απρόβλεπτη κατάσταση. Μια επικίνδυνη στιγμή η οποία καθιστά τις αθώες απολαύσεις σχεδόν αδύνατες. Σχέδια για το μέλλον; Ξεχάστε το! Ζούμε σε καθεστώς μόνιμης αγωνίας. Η επισφάλεια της ζωής είναι ο μόνιμος σύντροφός μας.»  
 
 
Υ.Γ. 2666 One Wish Willow: Να διαβάσω ένα βιβλίο που να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου… γκλουπ…!

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Down in Mexico

   Μπορεί ο Σαίξπηρ της αρχαιότητας – κατά τον Ουγκό – να ήταν ο Αισχύλος, αλλά ο Σαίξπηρ της σύγχρονης εποχής – κατά τον Μουζίλη – είναι ο Ντον Γουίνσλοου. Δεν υπάρχει ο τύπος. Συνεχίζει την παράδοση της λαϊκής λογοτεχνίας που νομίζαμε ότι είχε εκλείψει πια∙ και το κάνει να φαίνεται τόσο εύκολο και μαζί απόλυτα συναρπαστικό.  «Ο patron πρέπει να δίνει το παρών» είπε. «Αλλιώς αρχίζουν να σκέφτονται ότι δεν υπάρχει κανείς πίσω από την κουρτίνα».  «Τι;»  « Ο μάγος του Οζ . Δεν το έχεις δει;»  «Μπα, δεν νομίζω».  «Ένας πανίσχυρος μάγος κυβερνά ένα βασίλειο μόνο με τη φωνή του, πίσω από μια κουρτίνα» είπε ο Νούνιες. «Αλλά όταν τραβάνε την κουρτίνα, ανακαλύπτουν ότι είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος».  Μα είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, σκέφτηκε ο Ρικ. Αφήστε τα παζάρια με μέτριους συγγραφείς και διαλέξτε την κουρτίνα ένα. 

Silencio

Έχουμε δεν έχουμε μπάντα, μικρή σημασία έχει χωρίς τον μαέστρο επί σκηνής. Όσα πούμε και γράψουμε, ακούγονται εξόχως ξεκούρδιστα, αν όχι εντελώς κακόηχα και ενοχλητικά. «Στα Cahiers du Cinema, το 2017, ο Lynch αναφέρει πως “το να σκέφτεσαι τους θεατές όταν δημιουργείς δεν είναι καλό κατά την άποψή μου. Πρέπει να σκέφτεσαι μόνο τι σε φτιάχνει. Αν μια ιδέα σού έρθει και δεν σε εξιτάρει, δεν τη χρησιμοποιείς. Αν είναι μια ιδέα που σε κάνει να ανατριχιάσεις, τότε προσπαθείς να την αποδώσεις όσο ακριβέστερα γίνεται . Ο κόσμος αλλάζει τόσο γρήγορα αυτές τις μέρες – αν σκέφτεσαι το κοινό του 2012, αυτό που θα κάνεις δεν θα έχει καμία αξία το 2017, απλούστατα γιατί θα είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Πρέπει να κάνεις χαρούμενο τον εαυτό σου και να ελπίζεις για το καλύτερο”» . Ας υψώσουμε λοιπόν ευγνώμονες τα χέρια προς εκείνον, και επειδή κάποιοι τα έχουμε τα χρονάκια μας, δεν αποκλείεται όντως να τα ξαναπούμε σε 25 χρόνια!

Άτιμη κοινωνία! Άλλους τους κατεβάζεις και άλλους τους ανεβάζεις στα τάρταρα!

Πριν δέκα μέρες μπήκε ο νέος χρόνος και όσοι δεν έχετε διαβάσει ποτέ σας Μέλβιλ, νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να τον βάλετε στο πρόγραμμα. Πώς θα σας φαινόταν όμως αν υπήρχε ένα Ημερολόγιο Μέλβιλ όπου θα μπορούσατε να σημειώνετε στην κάθε ξεχωριστή μέρα, την υπενθύμιση «Να διαβάσω Μέλβιλ!», σαν ενοχλητική επίπληξη στον τεμπέλη εαυτό σας; Εγώ, προσωπικά, το βρίσκω τέλειο! Την ιδέα για την υλοποίηση αυτού του ημερολογίου έκανε πράξη ο Σ.Μ.Ε.Δ. (Σύλλογος Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών) και εντελώς αναπάντεχα έκανε και ποδαρικό στην νέα αναγνωστική μου χρονιά. Ημερολόγιο Μέλβιλ όμως χωρίς λογοτεχνία δεν παίζει, κι έτσι, μέρος αυτής της έκδοσης είναι και ένα υπέροχο διήγημα που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Harper’s Magazine τον Απρίλιο του 1855 και μεταφράζεται (νομίζω) πρώτη φορά στα ελληνικά. Γι’ αυτό σας λέω, αν καταφέρετε να βρείτε το ημερολόγιο, αναγκαστικά θα διαβάσετε Μέλβιλ και θα σας μείνει και το ημερολόγιο άθικτο αφού δεν θα χρειαστεί να επιπλήττετε εκεί μέσα τους εαυτούς σας!

Εσύ αποφασίζεις

  Ρε φίλε, όχι πες και συ γιατί θα τρελαθώ. Έχεις δει καλύτερη εφαρμογή της φράσης «Η ζωή μιμείται την τέχνη» ; Με το χέρι στην (ματωμένη σου) καρδιά, πες. Έλληνας είσαι, με πρωθυπουργό τον Αλέξη ζεις, κάτι θα έχεις καταλάβει. Παραβαίνει τον χρυσό κανόνα της επιμέλειας όταν αλλάζει ένα «ναι» με ένα «όχι» σε μια Ιστορία της Πολιορκίας της Λισαβόνας. Απλώς ο Αλέξης το έκανε ανάποδα – γι' αυτό και οι πολιτικές δηλώσεις ότι «Εμείς δεν είμαστε Πορτογαλία» και τέτοια. Ο Ζοζέ πήρε το Νόμπελ, ο Αλέξης παράταση και μεις μια τόνωση αυτοπεποίθησης πριν από την επικείμενη αυτοκτονία. Λογοτεχνία μέχρι να σβήσει ο ήλιος!

Lord of the Rings

Με την τιμή στο ασήμι να έχει εκτοξευθεί αυτή την περίοδο, τα μόνα rings που μπορεί να αντέξει το πορτοφόλι κάποιου – αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξει και το στομάχι του – είναι από τηγανισμένο κρεμμύδι. Αν πάλι αναζητάτε κάτι πιο εκλεπτυσμένο τότε, αν και εφόσον είστε διατεθειμένοι να υποβάλετε τον εαυτό σας σε μια ομηρικών παρεκβάσεων αναγνωστική περιπέτεια, ίσως συναντήσετε την κυκλική σύνθεση που δεν ξέρατε ότι θα μπορούσε να σας ολοκληρώσει. «Γι’ αυτό και η παρέκβαση δεν είναι ποτέ περισπασμός. Οι στροφές και οι περιπλοκές της παρέκβασης έχουν έναν ενιαίο σκοπό, ο οποίος είναι να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τη μία πλήρη πράξη που αποτελεί το θέμα του έργου στο οποίο εντάσσονται» . Πώς γυρνάνε οι κύκλοι; Να, έτσι!    

Does nobody understand?

  Αυτές, λέγεται ότι, ήταν οι τελευταίες λέξεις του Τζέημς Τζόυς και αφορούσαν το τελευταίο του λογοτεχνικό βιβλίο, η Αγρύπνια των Φίννεγκαν. Πολλοί κακεντρεχείς πιστεύουν ακόμα ότι είχαν ως μοναδικό αποδέκτη τον ίδιο του τον εαυτό! Καταλάβαινε ο Τζόυς τι έγραφε; Προς απογοήτευση εκατομμυρίων αναγνωστών, πιστεύω ότι καταλάβαινε μια χαρά τι έγραφε, και προς αγαλλίαση άλλων τόσων, υπήρξαν οι μεταφραστές και οι μελετητές εκείνοι, που κατάφεραν να ρίξουν λίγο φως σε αυτό το ονειρικό έρεβος.

Για τα σκουπίδια

  « Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά, σε θάλασσες και ακτές! » έλεγε κάποτε ο καλός ο Γλάρος φορώντας στον λαιμό μια πλαστική σφυρίχτρα που πιθανότατα θα κατέληξε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να ζήσει ήσυχα τα υπόλοιπα 1200 χρόνια της. Μην φάτε, έχουμε γλάρο ! Για τα δικά μας προσωπικά σκουπίδια συνήθως έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, μας απασχολούν το πολύ 3 δευτερόλεπτα. «Η κατάσταση ήταν τόσο τραγελαφική, που ένας δημοσιογράφος δήλωσε το πεθαμένο χρυσόψαρό του ως επαγγελματία μεσίτη αποβλήτων, για να δει τι θα συμβεί. Εντός 4 λεπτών, ο Άλτζερνον το Χρυσόψαρο είχε λάβει, κανονικά και με τον νόμο, άδεια να μεταφέρει βρετανικά σκουπίδια» . Για όλα τα υπόλοιπα παγκόσμια σκουπίδια προτιμούμε να κάνουμε την πάπια!

Σαν ναυαγοί, σαν ροβινσώνες

Ο βιασμός ενός βιβλίου και ενός συγγραφέα γίνεται με τις διασκευές . Συγγραφείς μεγάλου βεληνεκούς και εξαιρετικού κύρους όπως ο Ντάνιελ Ντιφόου, ο Ρόμπερτ Στήβενσον, ο Ιούλιος Βερν και ο Τζόναθαν Σουίφτ (με την ευκαιρία, να ξαναπώ ότι «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία. Δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους· ή του 18ου αιώνα· ή της αγγλοσαξονικής λογοτεχνίας. Πέρα από κάθε είδους περιορισμό, τροπικό, χρονικό ή χωρικό, το βιβλίο του Σουίφτ είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί επί γης) αντιμετωπίζονται από το αναγνωστικό συγγραφικό φαντασιακό σαν μικρομέγαλοι συγγγραφίσκοι που είχαν κόλλημα με την παιδική ηλικία και ανακλύκλωναν απλοϊκές ιστορίες που δεν πρέπει να διαβάζονται μετά τα δώδεκα – λες και το να είσαι παιδί είναι ιδιότητα μόνο ενός παιδιού. Κούνια που σας κούναγε! 

En passant

  Το «Αν πασάν» είναι ένας σκακιστικός κανόνας, περιθωριακός και άγνωστος αλλά ιδιαιτέρως αποτελεσματικός και σημαντικός. Στις αρχικές τους κινήσεις, τα πιόνια έχουν το δικαίωμα να κινηθούν ένα ή δύο τετράγωνα μπροστά. Αν επιλέξουν να κινηθούν δύο τετράγωνα μπροστά και ένα αντίπαλο πιόνι βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε να μπορούσε να το αιχμαλωτίσει αν το πιόνι που κινήθηκε δυο τετράγωνα αποφάσιζε να κινηθεί μόνο ένα, τότε, έχει το δικαίωμα να το αιχμαλωτίσει και σε αυτή την περίπτωση που κάνει δύο βήματα. Έχουμε δηλαδή, αν πασάν... αιχμαλωσία εν τη διελεύσει. Είναι δυσνόητο στην περιγραφή αλλά αρκετά ξεκάθαρο στην πράξη. Βέβαια, όταν είσαι αρχάριος σκακιστής και το συναντήσεις πρώτη φορά σε ηλεκτρονική παρτίδα, τότε πείθεσαι ότι κάποιο «bug» έχει η ιστοσελίδα, ότι σε χακάρανε ή ότι άρπαξες όλες τις ιώσεις του κυβερνοχώρου. Τα βιβλία του Ναμπόκοφ, μου προσφέρουν την ισχυρή εντύπωση ότι αποτελούν ένα συνεχές λογοτεχνικό en passant, σε αιχμαλωτίζουν εν τη διελεύσει.

Τ' αγάλματα είναι στο μουσείο

Βράδυ Παρασκεύης, παρουσίαση βιβλίου στη μικρή μας πόλη. Την ίδια ώρα παίζει η Πανάθα στην Ευρωλίγκα. Τι δίλημμα! Ταυτόχρονα να καίγομαι γιατί έχω ποντάρει και τρία ευρώ στην υπουργοποίηση της Λυδίας Κονιόρδου στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Πολιτισμός ή αθλητισμός; Δεν ήξερα σε ποιο γήπεδο να παίξω μπάλα. Τελικά επέλεξα την παρουσίαση – αν ήταν τόσο βαρετή όσο οφείλουν να είναι όλες οι παρουσιάσεις βιβλίου, σκέφτηκα, θα προλάβω το ημίχρονο του Πανάθα. Για στάσου, τι βιβλίο παρουσιάζεται; Νεανική λογοτεχνία; Καλά, παίζει να προλάβω και το δεύτερο δεκάλεπτο! Δυο παρατάσεις αργότερα δεν σκεφτόμουν καθόλου τον Πανάθα (που έχασε γαμώ την τρέλα μου, τώρα το συνειδητοποιώ!) και είχα κολλήσει σε όσα θαυμαστά άκουσα στην πιο ενδιαφέρουσα παρουσίαση βιβλίου που έγινε ποτέ.