Συγκοινωνούντα δοχεία

 

Θα ξαναδιαβάσεις ποίηση εσύ όταν γεμίσουν οι ελληνικές θάλασσες με λαγοκέφαλους. Ουπς! Και δεν είναι καν ποίηση αλλά νουβέλα. Πάλι σας γλύτωσα από τα χειρότερα αχάριστοι. Κολυμπήστε χαλαροί στην Νικήτη, τι σκατά μπορεί να πάει στραβά; Τώρα πώς μου ήρθε να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της ποιήτριας Λουίζ Γκλικ ούτε ξέρω – ό,τι μου κάνει Γκλικ και μένα! Μου φάνηκε μια παράξενη ιστορία που ίσως έκρυβε μερικές αλήθειες εντός της∙ από παιδί και από τρελό. «Πόσο λίγα ξέρουμε, σκέφτηκε και πάλι η Μάριγκολντ. Αποφάσισε πως θα έλεγε ό,τι έκαναν τα δίδυμα και μετά θα άλλαζε τα ονόματά τους σε Μητέρα. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, σκέφτηκε η Ρόουζ. Πρέπει να λες μόνο αληθινές ιστορίες. Είναι αληθινή, σκέφτηκε η Μάριγκολντ∙ απλώς δεν είναι πραγματική».  

 

Η Λουίζ Γκλικ με τα πιο εύπλαστα υλικά πλάθει μια τρυφερή αθώα ιστορία που καταφέρνει σε σημεία να συγκινήσει και τα πιο γερασμένα μυαλά. Χρησιμοποιεί δύο δίδυμα κορίτσια με τις τόσο έντονες αντιθέσεις τους αλλά και τις αναπόφευκτες συνδέσεις τους, ένα έξω καρδιά και ένα «τουλάχιστον λιγότερο διασκορπισμένο (όπως είναι διασκορπισμένα τα κοινωνικά πλάσματα)», που τα πετάει στον κόσμο μας και τα αφήνει, με ό,τι καταλαβαίνουν και συναισθάνονται, να ξεκινήσουν να γράφουν το βιβλίο της ζωής τους – μία βέβαια είναι η διανοούμενη, αλίμονο. «Είναι αυτή που σκέφτεται, έλεγε η Μητέρα. Η Ρόουζ ήταν όλα τα άλλα. Ωστόσο όλα τα άλλα δεν μετράνε, σκεφτόταν η Ρόουζ. Και η Μάριγκολντ σκεφτόταν πως όλα τα άλλα ήταν τα πάντα. Επειδή δεν μπορούσες να δεις τη σκέψη». Οι σκέψεις της Γκλικ είναι κατά τόπους αιχμηρότατες αλλά δίνουν την αίσθηση ότι είναι πάντα απαλές σαν χάδι, γιατί τα κορίτσια δεν έχουν κλείσει ακόμα τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, τι πόνος θα μπορούσε άλλωστε να κρύβεται εντός τους;  

 

«Θα ενδιέφερε κάτι τέτοιο τους ανθρώπους που ήξεραν να διαβάζουν;»  

 

«Τη Μητέρα και τον Πατέρα, σκέφτηκε η Μάριγκολντ. Αυτούς θα τους ενδιέφερε.»  

 

«Και η Ρόουζ σκέφτηκε: Όχι αν αλλάξεις τα ονόματά μας.»  

 

Τι ωραίος ορισμός της λογοτεχνίας ο παραπάνω! Πρέπει να προσπαθήσεις να αποπροσωποποιήσεις τις καταστάσεις και να κάνεις τους ανθρώπους να ενδιαφερθούν για πράγματα που φαινομενικά δεν τους ενδιαφέρουν. Και η Γκλικ το καταφέρνει πολύ καλά αυτό. Σίγουρα θα διαβάσω και την ποίησή της, αν και το συγκεκριμένο βιβλίο δεν υπολείπεται σε αυτή. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στερέωμα» σε μετάφραση Χάρη Βλαβιανού και ωραίο εξώφυλλο του Samn Stockwell. Το «Μάριγκολντ και Ρόουζ» είναι ένα βιβλίο που δεν θέλει πολλή ανάλυση, θέλει μόνο φροντίδα και προδέρμ. Δυο-τρεις απανωτές αναγνώσεις. Και να θυμάστε κάπου κάπου ότι «Κοιτάμε τον κόσμο μια φορά, στην παιδική ηλικία», είχε γράψει η ποιήτρια στο Meadowlands. Και ότι ήταν το τελευταίο της βιβλίο.

  

https://www.theguardian.com/books/2022/nov/25/marigold-and-rose-by-louise-gluck-review-the-babies-tale

 

Υ.Γ. 2666 Και επειδή τυχαίνει να είναι σήμερα η Ημέρα του Πατέρα, ένα μικρό απόσπασμα και για αυτόν. Συνέχισε την σκληρή δουλειά, Πατέρα! «Ο Πατέρας, που είχε αποκτήσει με κόπο, έπειτα από πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς, την ίδια ικανότητα να χαμογελάει σε ξένους, συχνά θαύμαζε τη Ρόουζ. Τον διασκέδαζε να αναρωτιέται αν οι καρποί της σκληρής δουλειάς μπορούσαν να κληροδοτηθούν γενετικά, μολονότι στην πραγματικότητα η σκληρή δουλειά χάνεται μαζί με τον εργαζόμενο».