Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Marabout Hero




Μετά το βαθυστόχαστο άρθρο της Κατερίνας Μαλακατέ, γεννήθηκαν στο μυαλό μου πολλά ερωτήματα. Γιατί έφτιαξα ετούτο το μπλογκ; Σίγουρα ήταν μια παρορμητική σκέψη που συνέπεσε χρονικά με την επέτειο θανάτου του Νίκου Καββαδία. Αν ο Καββαδίας είχε πεθάνει τρεις μήνες αργότερα, μάλλον δεν θα είχα το φτιάξει!



Θεωρώ ότι τα μπλογκς θα λειτουργούσαν καλύτερα αν συνένωναν κάτω από την ίδια στέγη διαφορετικές φωνές. Πολυφωνία υφίσταται μόνο όταν οι φωνές τραγουδούν μέσα στο ίδιο σχήμα, όχι ο καθένας στο μπάνιο του. Τραγουδώντας μόνος μου συχνά δεν αντιλαμβάνομαι πόσο φάλτσος είμαι. Η λογοτεχνία είναι ελευθερία, και το μπλόγκινγκ, με διαχειριστή εμένα, σύντομα αποδείχθηκε βασανιστικός αυτοπεριορισμός. Το μπλογκ θα συνεχίσει να υφίσταται μόνο ως αποθήκη κειμένων˙ ούτε εργοστάσιο παραγωγής, ούτε κατάστημα προώθησης. Ενίοτε, θα βρίσκουν θέση εδώ, κείμενα που έχουν αποσυρθεί από την ευρεία κυκλοφορία και ψάχνουν έναν χώρο να σκουριάσουν με την ησυχία τους.



Ο υποφαινόμενος όμως θα συνεχίσει να γράφει – για άλλους. Πρέπει και αυτός να εκδικηθεί κάπως για την ανικανότητα του να διαχειριστεί ένα προσωπικό μπλογκ! Ωστόσο συνεχίστε να επισκέπτεστε το μπλογκ, είναι καλαίσθητο και φιλικό προς το περιβάλλον. Έχει και σκάκι! Και ταπετσαρία Τζόυς! Τι άλλο πια! Αποσύρομαι, ανάλαφρος και πουπουλένιος, για να διαβάσω τον Οδυσσέα Του. Θα γίνει μια σούπερ ανάρτηση˙ αλλά δεν θα το μάθετε από δω!

Τζόυς, φημισμένος για την ευστροφία του
Μαραμπού, φημισμένο για την αργοστροφία του














    Άντε να δούμε τι θα βγει!





Υ.Γ. 2666 Όσοι στοιχημάτισαν ότι το μπλογκ δεν θα βγάλει ούτε έναν χρόνο λειτουργίας να περάσουν από το ταμείο να πληρωθούν! Το' βλεπες. Το' παιξες;

Σχόλια

  1. Καλημέρα, Μαραμπού!

    Όταν το μέσο αποσυμπίεσης γίνεται ψυχαναγκασμός, τότε δεν επιτελεί το σκοπό του.
    Προσωπικά, ό,τι με αγχώνει το εγκαταλείπω. Θέλω να ζω με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ.
    Διαβάζω ό,τι θέλω, όπως θέλω, χωρίς να υποβάλλω τον εαυτό μου σε διάφορες σκέψεις. Αν θα αναρτήσω, είναι γιατί έτσι απλά μου ΄ρθε. Τίποτε άλλο. Μόνο απόλαυση και χαρά της ανάγνωσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος19.5.15

    δεν καταλαβαίνω... αφού σου αρέσει να γράφεις για τα βιβλία που διαβάζεις, γιατί να μην τα γράφεις εδώ και να είναι όλα μαζεμένα?
    αν είναι να ''αυτοπεριορίζεσαι'' όμως, πάω πάσο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγγελική και θ., θα σας απαντήσω με ένα κοινό σχόλιο.

    Επέλεξα να σκοτώσω την προσδοκία των αναγνωστών. Απ' ό,τι έχω καταλάβει, είτε ως μακροχρόνιος αναγνώστης των μπλογκς είτε ως βραχύβιος διαχειριστής τους, το πιο δυνατό χαρακτηριστικό των μπλογκς είναι η δύναμη της συνήθειας. Το μπλογκ παραδίδεται γρήγορα σε έναν φαύλο κύκλο συνήθειας από τον οποίο δεν βγαίνει ποτέ. Οι αναγνώστες περιμένουν πάντοτε μια ανανέωση των αναρτήσεων, που πολλές φορές δεν συμβαδίζει με την επιθυμία του διαχειριστή! Ακόμα και αν ο διαχειριστής δηλώσει ότι θα αναρτά κάθε μήνα, αυτή η δήλωση δεν γίνεται πάντα αρεστή από τους αναγνώστες.

    Θεωρώ γελοία την φράση (όχι όμως και αυτούς που την επικαλούνται) ότι το μπλογκ αποτελεί ένα διαδικτυακό ημερολόγιο. Ένα πραγματικό ημερολόγιο προσπαθείς να το προστατέψεις με ζήλο από την έκθεση και όχι να το διαφημίσεις μόνος σου! Επίσης, οι προσωπικές σου σκέψεις δεν με αφορούν καθόλου, εκτός ίσως και αν γίνεις διάσημος μετά θάνατον! Τα μπλογκς πρέπει να έχουν σαφή χαρακτήρα και προσανατολισμό. Δεν γίνεται να ισχύει εδώ η φράση "γράφω για μένα" (ειρήσθω εν παρόδω, αν ξανακούσω συγγραφέα να λέει δημοσίως ότι κυρίως "γράφω για μένα" θα του κάνω μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση!!!!), γράφεις για αναγνώστες και πρέπει γρήγορα να καταλάβουν για ποιο θέμα γράφεις.

    Νομίζω ότι ένα μπλογκ με ένα διαχειριστή και 4-5 αρθρογράφους θα λειτουργούσε μια χαρά, σαν ένα ιδιότυπο "λογοτεχνικό" περιοδικό (με την πιο ευρεία έννοια της λογοτεχνίας, σπεύδω να προσθέσω, για να μην μας μυριστούν διάφορα όρνεα του χώρου και μας την πέσουν!), με μόνη απολαβή την ικανοποίηση αφού λεφτά δεν παίζουν.

    Ας πούμε ότι θέλω να διαβάσω τον Οδυσσέα του Τζόυς (το οποίο και αληθεύει), θα με περιμένεις 5 μήνες μέχρι να το τελειώσω ή θα μπαινοβγαίνεις στο μπλογκ κάθε δυο βδομάδες και θα σκέφτεσαι... πάει, αυτός το παράτησε! Ε λοιπόν ναι, το παράτησα, τράβα αλλού, και τότε θα πέσεις στην ανάρτησή μου ακριβώς την στιγμή που δεν το περιμένεις! Είναι εντελώς διαφορετικό να επισκέπτεσαι εναγωνίως ένα κατάστημα κάθε βδομάδα για να δεις τι νέο παίζει και άλλο να κάνεις μια ανέμελη βόλτα στα παζάρια και να πέφτεις σε κάτι ξεχασμένο αλλά ανέλπιστα καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος22.5.15

      προσωπικά δεν έχω τέτοιες απαιτήσεις από τα μπλογκ που διαβάζω. δεν είναι και τουίτερ για να ανεβαίνει καινούργιο υλικό κάθε λεπτό. χαίρομαι όταν ο καθένας γράφει όποτε θέλει και ό,τι θέλει. και χαίρομαι που υπάρχει ένα μέρος (το μπλογκ του καθενός) όπου μπορώ να βρίσκω τα επόμενα βιβλία που θα διαβάσω.
      σου εύχομαι να βρεις το μέρος που σου ταιριάζει για να μιλάς για τα διαβάσματά σου!

      Διαγραφή
    2. Φαίνεται να έχεις δίκιο αλλά εγώ το αισθάνομαι κάπως διαφορετικά. Ίσως πάλι, απλώς να βαριέμαι την διαχείριση του μπλογκ. Όπως και να' χει, με λίγη παραπάνω προσπάθεια (από μέρους σου) ελπίζω να βρεις το μέρος και να σε ανταμείψω με μια ενδιαφέρουσα πρόταση βιβλίου. Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
  4. Το έγραψα και στην Κατερίνα ότι δε συμφωνω με τη δάγνωση.
    Εμείς προχωρούμε ακάθεκτοι
    (και όσοι μπορούν ομαδκά- σπουδαία ιδέα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην περίπτωση μου το μπλόγκινγκ δεν αργοπεθαίνει, αυτοκτονεί!!
      Εντούτοις, θα συνεχίσω να περιφέρω το σκήνωμά μου για βιβλιοφιλικό προσκύνημα!
      Τα Άγια Λείψανα τραγουδάνε ακόμα!! (έκφραση της Κατερίνας)

      Διαγραφή
  5. Μαραμπού, λες "Τα μπλογκς πρέπει να έχουν σαφή χαρακτήρα και προσανατολισμό." και συμφωνώ απολύτως αλλά -αν μου επιτρέπεις- διαισθάνομαι πως μάλλον δεν έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου για ποιον ακριβως λόγο δημιούργησες το μπλογκ σου.

    Προσωπικά θέλω να υπάρχουν όσο περισσότερα βιβλιοφιλικά μπλογκ γίνεται, ακόμα κι αν η δυνατότητα για αναρτήσεις είναι μία φορά τον μήνα/δίμηνο/εξάμηνο, κτλ.

    Και για να περιαυτολογήσω λίγο : εγώ δημιουργώντας το μπλογκ δεν φιλοδοξούσα σε χιλιάδες επισκεπτών ούτε και σε κάποια αξιοσημείωτη συμβολή στη διανόηση της χώρας. Απλώς και μόνο, όπως κι εγώ συμβουλευόμουν (και συμβουλεύομαι) άλλα μπλογκ για το ποια βιβλία θα μπορουσαν να μου αρέσουν, κατά τον ίδιον τρόπο γράφω κι εγώ λοιπόν τη γνώμη μου, η οποία μπορεί κάπου-κάπως-κάποτε να φανεί χρήσιμη σε κάποιον αναγνώστη.

    Ετσι κι αλλιως τα βιβλία δεν είναι εποχιακά είδη, δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Μπορεί κάλλιστα σε δέκα χρόνια από τώρα να διαβάσει κάποιος μία ανάρτησή σου και να σκεφτεί "για δες, ενδιαφέρον βιβλίο" ή "χμ, μάλλον δεν θα είναι το γούστου μου το τάδε μυθιστόρημα".

    Μερικές συνοπτικές σκέψεις περι βιβλιο-blogging.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Θαλή!

      Είναι αλήθεια αυτό, δεν έχω ιδέα γιατί έφτιαξα το μπλογκ!!! Πάντως τα κείμενά μου δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, παρέμειναν το ίδιο δυναμικά και σαφή(;) όπως όταν φιλοξενούνταν από άλλα μπλογκ. Το ζήτημα είναι ότι τώρα που το έφτιαξα, δεν μου πάει η καρδιά να το σβήσω. Μου αρέσει έτσι όπως το έφτιαξα και δεν πειράζει να μείνει "ελεγχόμενα ενεργό" για κάποιο καιρό ακόμα.

      Η διαχείριση από μέρους μου απέτυχε! Ωστόσο είμαι υπέρ του να υπάρχουν όσα περισσότερα μπολγκς χωρά ετούτος ο διαδικτυακός τόπος. Αν και, βρίσκω πολλά μπλογκς ανούσια, κενά περιεχομένου, και εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας. Τα ανέχομαι με χαρά αλλά δεν μου αρέσει καθόλου να τα διαβάζω. Επίσης, δε θα ήθελα καθόλου να τους μοιάσω!! Αυτό εννοούσα όταν έλεγα ότι το μπλογκ δεν (θα έπρεπε να) είναι ένα είδος προσωπικού ημερολογίου. Είναι πολύ λίγοι αυτοί που έχουν την ικανότητα να κρατούν ένα ενδιαφέρον ημερολόγιο. Ανάτρεξε στην λογοτεχνία για παραδείγματα!

      Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο :)

      Διαγραφή
  6. Επιτέλους,εισακούστηκαν οι προσευχές μας να μείνουμε εμείς οι καταπληκτικοί και μεγάλοι βιβλιομπλόγκερς που γράφουμε με το αίμα της καρδιάς μας,το αίμα λέγω,την ιστορία του ελληνικού μπλόγκινγκ,γκινγκκκκκκκ,λέγω.Άντε πχια,πλέμπα,ε,πλέμπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ναι, ας μείνουμε λίγο ακόμα, τουλάχιστον μέχρι να βγάλουμε δικό μας βιβλίο, για να μπορέσουμε να το προωθήσουμε όπως του αξίζει! ;)

    Να γράφουμε και λίγο με το αίμα του μυαλού μας, ε; Το λέω σαν γενική παρατήρηση γιατί σε μερικά μπλογκς διακρίνω μια εκτεταμένη αναιμία σε εκείνη την περιοχή!! Καλή συνέχεια Βιβή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλά βρε, έκανες μια φυσιολογική, μικρή ανάρτηση και όχι πάπυρο για να μας πεις ότι θα είναι και η τελευταία;;;;;
    Δεν πειράζει... περισσότερες αναρτήσεις για εμένα ή περισσότερες απορρίψεις για να πας να τις βάλεις σπίτι σου :-Ρ
    Τι θα γίνει θα παίξουμε κανένα σκάκι;;; Είμαι σε καλή φόρμα αυτόν τον καιρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα, δεν έβρισκα πολλά λόγια, γι' αυτό περιορίστηκα σε δυο σαχλοκουβέντες.

      Έλα να παίξουμε ένα σκάκι... δε θα σου χαρίσω την βασιλισσά μου όμως, όσο και σε καλή φόρμα να' σαι! :)

      Διαγραφή
  9. Πoύ είσαι στο fcb και δεν σε βρίσκω να σου κάνω εύφημον μνείαν για τον Μπέρνχαρντ που μου πρότεινες;Είχες μεγάλο δίκιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Άτιμη κοινωνία! Άλλους τους κατεβάζεις και άλλους τους ανεβάζεις στα τάρταρα!

Πριν δέκα μέρες μπήκε ο νέος χρόνος και όσοι δεν έχετε διαβάσει ποτέ σας Μέλβιλ, νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να τον βάλετε στο πρόγραμμα. Πώς θα σας φαινόταν όμως αν υπήρχε ένα Ημερολόγιο Μέλβιλ όπου θα μπορούσατε να σημειώνετε στην κάθε ξεχωριστή μέρα, την υπενθύμιση «Να διαβάσω Μέλβιλ!», σαν ενοχλητική επίπληξη στον τεμπέλη εαυτό σας; Εγώ, προσωπικά, το βρίσκω τέλειο! Την ιδέα για την υλοποίηση αυτού του ημερολογίου έκανε πράξη ο Σ.Μ.Ε.Δ. (Σύλλογος Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών) και εντελώς αναπάντεχα έκανε και ποδαρικό στην νέα αναγνωστική μου χρονιά. Ημερολόγιο Μέλβιλ όμως χωρίς λογοτεχνία δεν παίζει, κι έτσι, μέρος αυτής της έκδοσης είναι και ένα υπέροχο διήγημα που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Harper’s Magazine τον Απρίλιο του 1855 και μεταφράζεται (νομίζω) πρώτη φορά στα ελληνικά. Γι’ αυτό σας λέω, αν καταφέρετε να βρείτε το ημερολόγιο, αναγκαστικά θα διαβάσετε Μέλβιλ και θα σας μείνει και το ημερολόγιο άθικτο αφού δεν θα χρειαστεί να επιπλήττετε εκεί μέσα τους εαυτούς σας!