Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Marabout Hero




Μετά το βαθυστόχαστο άρθρο της Κατερίνας Μαλακατέ, γεννήθηκαν στο μυαλό μου πολλά ερωτήματα. Γιατί έφτιαξα ετούτο το μπλογκ; Σίγουρα ήταν μια παρορμητική σκέψη που συνέπεσε χρονικά με την επέτειο θανάτου του Νίκου Καββαδία. Αν ο Καββαδίας είχε πεθάνει τρεις μήνες αργότερα, μάλλον δεν θα είχα το φτιάξει!



Θεωρώ ότι τα μπλογκς θα λειτουργούσαν καλύτερα αν συνένωναν κάτω από την ίδια στέγη διαφορετικές φωνές. Πολυφωνία υφίσταται μόνο όταν οι φωνές τραγουδούν μέσα στο ίδιο σχήμα, όχι ο καθένας στο μπάνιο του. Τραγουδώντας μόνος μου συχνά δεν αντιλαμβάνομαι πόσο φάλτσος είμαι. Η λογοτεχνία είναι ελευθερία, και το μπλόγκινγκ, με διαχειριστή εμένα, σύντομα αποδείχθηκε βασανιστικός αυτοπεριορισμός. Το μπλογκ θα συνεχίσει να υφίσταται μόνο ως αποθήκη κειμένων˙ ούτε εργοστάσιο παραγωγής, ούτε κατάστημα προώθησης. Ενίοτε, θα βρίσκουν θέση εδώ, κείμενα που έχουν αποσυρθεί από την ευρεία κυκλοφορία και ψάχνουν έναν χώρο να σκουριάσουν με την ησυχία τους.



Ο υποφαινόμενος όμως θα συνεχίσει να γράφει – για άλλους. Πρέπει και αυτός να εκδικηθεί κάπως για την ανικανότητα του να διαχειριστεί ένα προσωπικό μπλογκ! Ωστόσο συνεχίστε να επισκέπτεστε το μπλογκ, είναι καλαίσθητο και φιλικό προς το περιβάλλον. Έχει και σκάκι! Και ταπετσαρία Τζόυς! Τι άλλο πια! Αποσύρομαι, ανάλαφρος και πουπουλένιος, για να διαβάσω τον Οδυσσέα Του. Θα γίνει μια σούπερ ανάρτηση˙ αλλά δεν θα το μάθετε από δω!

Τζόυς, φημισμένος για την ευστροφία του
Μαραμπού, φημισμένο για την αργοστροφία του














    Άντε να δούμε τι θα βγει!





Υ.Γ. 2666 Όσοι στοιχημάτισαν ότι το μπλογκ δεν θα βγάλει ούτε έναν χρόνο λειτουργίας να περάσουν από το ταμείο να πληρωθούν! Το' βλεπες. Το' παιξες;

Σχόλια

  1. Καλημέρα, Μαραμπού!

    Όταν το μέσο αποσυμπίεσης γίνεται ψυχαναγκασμός, τότε δεν επιτελεί το σκοπό του.
    Προσωπικά, ό,τι με αγχώνει το εγκαταλείπω. Θέλω να ζω με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ.
    Διαβάζω ό,τι θέλω, όπως θέλω, χωρίς να υποβάλλω τον εαυτό μου σε διάφορες σκέψεις. Αν θα αναρτήσω, είναι γιατί έτσι απλά μου ΄ρθε. Τίποτε άλλο. Μόνο απόλαυση και χαρά της ανάγνωσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος19.5.15

    δεν καταλαβαίνω... αφού σου αρέσει να γράφεις για τα βιβλία που διαβάζεις, γιατί να μην τα γράφεις εδώ και να είναι όλα μαζεμένα?
    αν είναι να ''αυτοπεριορίζεσαι'' όμως, πάω πάσο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγγελική και θ., θα σας απαντήσω με ένα κοινό σχόλιο.

    Επέλεξα να σκοτώσω την προσδοκία των αναγνωστών. Απ' ό,τι έχω καταλάβει, είτε ως μακροχρόνιος αναγνώστης των μπλογκς είτε ως βραχύβιος διαχειριστής τους, το πιο δυνατό χαρακτηριστικό των μπλογκς είναι η δύναμη της συνήθειας. Το μπλογκ παραδίδεται γρήγορα σε έναν φαύλο κύκλο συνήθειας από τον οποίο δεν βγαίνει ποτέ. Οι αναγνώστες περιμένουν πάντοτε μια ανανέωση των αναρτήσεων, που πολλές φορές δεν συμβαδίζει με την επιθυμία του διαχειριστή! Ακόμα και αν ο διαχειριστής δηλώσει ότι θα αναρτά κάθε μήνα, αυτή η δήλωση δεν γίνεται πάντα αρεστή από τους αναγνώστες.

    Θεωρώ γελοία την φράση (όχι όμως και αυτούς που την επικαλούνται) ότι το μπλογκ αποτελεί ένα διαδικτυακό ημερολόγιο. Ένα πραγματικό ημερολόγιο προσπαθείς να το προστατέψεις με ζήλο από την έκθεση και όχι να το διαφημίσεις μόνος σου! Επίσης, οι προσωπικές σου σκέψεις δεν με αφορούν καθόλου, εκτός ίσως και αν γίνεις διάσημος μετά θάνατον! Τα μπλογκς πρέπει να έχουν σαφή χαρακτήρα και προσανατολισμό. Δεν γίνεται να ισχύει εδώ η φράση "γράφω για μένα" (ειρήσθω εν παρόδω, αν ξανακούσω συγγραφέα να λέει δημοσίως ότι κυρίως "γράφω για μένα" θα του κάνω μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση!!!!), γράφεις για αναγνώστες και πρέπει γρήγορα να καταλάβουν για ποιο θέμα γράφεις.

    Νομίζω ότι ένα μπλογκ με ένα διαχειριστή και 4-5 αρθρογράφους θα λειτουργούσε μια χαρά, σαν ένα ιδιότυπο "λογοτεχνικό" περιοδικό (με την πιο ευρεία έννοια της λογοτεχνίας, σπεύδω να προσθέσω, για να μην μας μυριστούν διάφορα όρνεα του χώρου και μας την πέσουν!), με μόνη απολαβή την ικανοποίηση αφού λεφτά δεν παίζουν.

    Ας πούμε ότι θέλω να διαβάσω τον Οδυσσέα του Τζόυς (το οποίο και αληθεύει), θα με περιμένεις 5 μήνες μέχρι να το τελειώσω ή θα μπαινοβγαίνεις στο μπλογκ κάθε δυο βδομάδες και θα σκέφτεσαι... πάει, αυτός το παράτησε! Ε λοιπόν ναι, το παράτησα, τράβα αλλού, και τότε θα πέσεις στην ανάρτησή μου ακριβώς την στιγμή που δεν το περιμένεις! Είναι εντελώς διαφορετικό να επισκέπτεσαι εναγωνίως ένα κατάστημα κάθε βδομάδα για να δεις τι νέο παίζει και άλλο να κάνεις μια ανέμελη βόλτα στα παζάρια και να πέφτεις σε κάτι ξεχασμένο αλλά ανέλπιστα καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος22.5.15

      προσωπικά δεν έχω τέτοιες απαιτήσεις από τα μπλογκ που διαβάζω. δεν είναι και τουίτερ για να ανεβαίνει καινούργιο υλικό κάθε λεπτό. χαίρομαι όταν ο καθένας γράφει όποτε θέλει και ό,τι θέλει. και χαίρομαι που υπάρχει ένα μέρος (το μπλογκ του καθενός) όπου μπορώ να βρίσκω τα επόμενα βιβλία που θα διαβάσω.
      σου εύχομαι να βρεις το μέρος που σου ταιριάζει για να μιλάς για τα διαβάσματά σου!

      Διαγραφή
    2. Φαίνεται να έχεις δίκιο αλλά εγώ το αισθάνομαι κάπως διαφορετικά. Ίσως πάλι, απλώς να βαριέμαι την διαχείριση του μπλογκ. Όπως και να' χει, με λίγη παραπάνω προσπάθεια (από μέρους σου) ελπίζω να βρεις το μέρος και να σε ανταμείψω με μια ενδιαφέρουσα πρόταση βιβλίου. Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
  4. Το έγραψα και στην Κατερίνα ότι δε συμφωνω με τη δάγνωση.
    Εμείς προχωρούμε ακάθεκτοι
    (και όσοι μπορούν ομαδκά- σπουδαία ιδέα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην περίπτωση μου το μπλόγκινγκ δεν αργοπεθαίνει, αυτοκτονεί!!
      Εντούτοις, θα συνεχίσω να περιφέρω το σκήνωμά μου για βιβλιοφιλικό προσκύνημα!
      Τα Άγια Λείψανα τραγουδάνε ακόμα!! (έκφραση της Κατερίνας)

      Διαγραφή
  5. Μαραμπού, λες "Τα μπλογκς πρέπει να έχουν σαφή χαρακτήρα και προσανατολισμό." και συμφωνώ απολύτως αλλά -αν μου επιτρέπεις- διαισθάνομαι πως μάλλον δεν έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου για ποιον ακριβως λόγο δημιούργησες το μπλογκ σου.

    Προσωπικά θέλω να υπάρχουν όσο περισσότερα βιβλιοφιλικά μπλογκ γίνεται, ακόμα κι αν η δυνατότητα για αναρτήσεις είναι μία φορά τον μήνα/δίμηνο/εξάμηνο, κτλ.

    Και για να περιαυτολογήσω λίγο : εγώ δημιουργώντας το μπλογκ δεν φιλοδοξούσα σε χιλιάδες επισκεπτών ούτε και σε κάποια αξιοσημείωτη συμβολή στη διανόηση της χώρας. Απλώς και μόνο, όπως κι εγώ συμβουλευόμουν (και συμβουλεύομαι) άλλα μπλογκ για το ποια βιβλία θα μπορουσαν να μου αρέσουν, κατά τον ίδιον τρόπο γράφω κι εγώ λοιπόν τη γνώμη μου, η οποία μπορεί κάπου-κάπως-κάποτε να φανεί χρήσιμη σε κάποιον αναγνώστη.

    Ετσι κι αλλιως τα βιβλία δεν είναι εποχιακά είδη, δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Μπορεί κάλλιστα σε δέκα χρόνια από τώρα να διαβάσει κάποιος μία ανάρτησή σου και να σκεφτεί "για δες, ενδιαφέρον βιβλίο" ή "χμ, μάλλον δεν θα είναι το γούστου μου το τάδε μυθιστόρημα".

    Μερικές συνοπτικές σκέψεις περι βιβλιο-blogging.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Θαλή!

      Είναι αλήθεια αυτό, δεν έχω ιδέα γιατί έφτιαξα το μπλογκ!!! Πάντως τα κείμενά μου δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, παρέμειναν το ίδιο δυναμικά και σαφή(;) όπως όταν φιλοξενούνταν από άλλα μπλογκ. Το ζήτημα είναι ότι τώρα που το έφτιαξα, δεν μου πάει η καρδιά να το σβήσω. Μου αρέσει έτσι όπως το έφτιαξα και δεν πειράζει να μείνει "ελεγχόμενα ενεργό" για κάποιο καιρό ακόμα.

      Η διαχείριση από μέρους μου απέτυχε! Ωστόσο είμαι υπέρ του να υπάρχουν όσα περισσότερα μπολγκς χωρά ετούτος ο διαδικτυακός τόπος. Αν και, βρίσκω πολλά μπλογκς ανούσια, κενά περιεχομένου, και εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας. Τα ανέχομαι με χαρά αλλά δεν μου αρέσει καθόλου να τα διαβάζω. Επίσης, δε θα ήθελα καθόλου να τους μοιάσω!! Αυτό εννοούσα όταν έλεγα ότι το μπλογκ δεν (θα έπρεπε να) είναι ένα είδος προσωπικού ημερολογίου. Είναι πολύ λίγοι αυτοί που έχουν την ικανότητα να κρατούν ένα ενδιαφέρον ημερολόγιο. Ανάτρεξε στην λογοτεχνία για παραδείγματα!

      Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο :)

      Διαγραφή
  6. Επιτέλους,εισακούστηκαν οι προσευχές μας να μείνουμε εμείς οι καταπληκτικοί και μεγάλοι βιβλιομπλόγκερς που γράφουμε με το αίμα της καρδιάς μας,το αίμα λέγω,την ιστορία του ελληνικού μπλόγκινγκ,γκινγκκκκκκκ,λέγω.Άντε πχια,πλέμπα,ε,πλέμπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ναι, ας μείνουμε λίγο ακόμα, τουλάχιστον μέχρι να βγάλουμε δικό μας βιβλίο, για να μπορέσουμε να το προωθήσουμε όπως του αξίζει! ;)

    Να γράφουμε και λίγο με το αίμα του μυαλού μας, ε; Το λέω σαν γενική παρατήρηση γιατί σε μερικά μπλογκς διακρίνω μια εκτεταμένη αναιμία σε εκείνη την περιοχή!! Καλή συνέχεια Βιβή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλά βρε, έκανες μια φυσιολογική, μικρή ανάρτηση και όχι πάπυρο για να μας πεις ότι θα είναι και η τελευταία;;;;;
    Δεν πειράζει... περισσότερες αναρτήσεις για εμένα ή περισσότερες απορρίψεις για να πας να τις βάλεις σπίτι σου :-Ρ
    Τι θα γίνει θα παίξουμε κανένα σκάκι;;; Είμαι σε καλή φόρμα αυτόν τον καιρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα, δεν έβρισκα πολλά λόγια, γι' αυτό περιορίστηκα σε δυο σαχλοκουβέντες.

      Έλα να παίξουμε ένα σκάκι... δε θα σου χαρίσω την βασιλισσά μου όμως, όσο και σε καλή φόρμα να' σαι! :)

      Διαγραφή
  9. Πoύ είσαι στο fcb και δεν σε βρίσκω να σου κάνω εύφημον μνείαν για τον Μπέρνχαρντ που μου πρότεινες;Είχες μεγάλο δίκιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

En passant

  Το «Αν πασάν» είναι ένας σκακιστικός κανόνας, περιθωριακός και άγνωστος αλλά ιδιαιτέρως αποτελεσματικός και σημαντικός. Στις αρχικές τους κινήσεις, τα πιόνια έχουν το δικαίωμα να κινηθούν ένα ή δύο τετράγωνα μπροστά. Αν επιλέξουν να κινηθούν δύο τετράγωνα μπροστά και ένα αντίπαλο πιόνι βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε να μπορούσε να το αιχμαλωτίσει αν το πιόνι που κινήθηκε δυο τετράγωνα αποφάσιζε να κινηθεί μόνο ένα, τότε, έχει το δικαίωμα να το αιχμαλωτίσει και σε αυτή την περίπτωση που κάνει δύο βήματα. Έχουμε δηλαδή, αν πασάν... αιχμαλωσία εν τη διελεύσει. Είναι δυσνόητο στην περιγραφή αλλά αρκετά ξεκάθαρο στην πράξη. Βέβαια, όταν είσαι αρχάριος σκακιστής και το συναντήσεις πρώτη φορά σε ηλεκτρονική παρτίδα, τότε πείθεσαι ότι κάποιο «bug» έχει η ιστοσελίδα, ότι σε χακάρανε ή ότι άρπαξες όλες τις ιώσεις του κυβερνοχώρου. Τα βιβλία του Ναμπόκοφ, μου προσφέρουν την ισχυρή εντύπωση ότι αποτελούν ένα συνεχές λογοτεχνικό en passant, σε αιχμαλωτίζουν εν τη διελεύσει.

Το Δώρο

Θα μπορούσε ο Στέφανος Ξενάκης να είναι ο Στέφανος Δαίδαλος του σήμερα; Ή να το αλλάξω κάπως για να ’χουμε καλό ρώτημα: θα μπορούσε ο Τζέημς Τζόυς (μαζί και οι όποιες καλλιτεχνικές μεταμορφώσεις του) να γίνει ένας motivational speaker της σημερινής εποχής; Κανείς πλέον (αν υποθέσουμε ότι μπορούσε κάποτε) δεν διαβάζει τον «Οδυσσέα». Δεν μπορεί να αντέξει ότι αυτό το βιβλίο τον περιγράφει, ακόμα και σήμερα ή και περισσότερο σήμερα, τόσο καλά παρά την μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου. Του αφιερώνει μία μέρα τον χρόνο, την σημερινή (παρόλο που άλλαξε η μέρα, το blogger έμεινε σταθερά πίσω!), και μετά τον στέλνει αδιάβαστο. Αν κάποιος όμως του σερβίρει για πρωινό όμορφες φράσεις με γαρνιτ ούρα υπέροχα σκίτσα, τότε μπορεί να νιώσει στιγμιαία χαρά και να βελάζει σαν ανέφελο πρόβατο στα λιβάδια του χρόνου. 

Αποδοχή cookies

«Ευτυχώς, αν θέλει κάποιος να βρει μεστές απόψεις για καλά βιβλία, υπάρχουν ήδη πολύ αξιόλογα βιβλιοφιλικά μπλογκ, όπως το κορυφαίο, του Librofilo ή το αγαπημένο του, του Μαραμπού» . Να ξέρετε ότι όταν μου δίνουν γλυκό, έστω και σε μορφή βιβλίου, το αποδέχομαι αμέσως. Επίσης, να ξέρετε ότι ενίοτε μπορεί να γράφω για βιβλία που δεν έχω διαβάσει, όλοι το κάνουμε αυτό, απλώς οι περισσότεροι εντελώς αποτυχημένα, αλλά ποτέ δεν γράφω για βιβλίο που δεν μου άρεσε προφασιζόμενος το αντίστροφο∙ όλοι το κάνετε και αυτό, απλώς οι περισσότεροι εντελώς αποτυχημένα. Το βιβλίο είναι δώρο της συγγραφέα, καλής διαδικτυακής φίλης, και η άποψή μου για αυτό ολότελα υποκειμενική – ξέρω, απανωτά σοκ! – και ουδεμία σχέση έχει με την αντικειμενική κριτική που από καιρό θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο κριτικής, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Από το να μασήσω τα λόγια μου, θα προτιμήσω τα μπισκότα. «Όχι πως δεν ήταν επηρεασμένος και από το ιστολόγιο «Πιπέρι και σπασμένες γραμμές» με τις λαχταριστές αναρτήσεις σχετικά ...

Kinds of kindness

Τα περισσότερα μαγαζιά έχουν ήδη στολίσει με ελλειμματικό γούστο, οι κουραμπιέδες άρχισαν να ανταγωνίζονται τα μελομακάρονα – και τα δυο μαζί την Dubai chocolate –, η Black Friday με τις ασυναγώνιστες τιμές της θα κοντράρει στα ίσα την αληθινή ύπαρξη του ΑΙ Βασίλη, ο καιρός προσπαθεί να τα βρει με τον απορυθμισμένο θερμοστάτη του και γενικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε. Και μέσα σε όλα αυτά, οι δημοσιογράφοι, οι αθλητές, η εκκλησία, τα ιδρύματα, οι πολιτικοί (που είναι για τα ιδρύματα) θα δείξουν το καλοσυνάτο πρόσωπό τους στους ταλαίπωρους ετούτου του κόσμου. Και μην ξεχνάμε, ότι κυρίως τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά – και για όλα εκείνα που γιόρταζε η πρόσφατη «Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των παιδιών». «Πάντοτε, τα Χριστούγεννα έβγαζαν στους ανθρώπους τον καλύτερο αλλά και τον χειρότερο εαυτό τους».    

Ασκήσεις μνήμης

  Τις ασκήσεις ύφους τις κατέκτησε σε βαθμό που λίγοι συγγραφείς φτάνουν , με τις ασκήσεις μνήμης όμως κανείς άνθρωπος δεν τα βγάζει εύκολα πέρα. Όλοι μας γράφουμε autofiction από 8 χρονών – Περιγράψτε μας τα πιο ωραία σας Χριστούγεννα – τα νεύρα μου! Το autofiction πλέον μοιάζει να είναι ένας ευφημισμός για να αποδεχόμαστε κάποιες συγγραφικές μετριότητες ως κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Είναι προσβολή να θεωρείς ότι ο Τζόυς ή ο Σελίν (που επιτέλους σε λίγες μέρες θα εκδοθεί το «Θάνατος επί πιστώσει»∙ Γκάλοπ: ποιο άργησε περισσότερο; Το Μετρό Θεσσαλονίκης ή το βιβλίο του Σελίν;) έγραψαν autofiction. Το ίδιο ισχύει και για τον Καλβίνο στη συγκεκριμένη συλλογή. Δεν θα ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε! «Μόνο πετώντας πράγματα μπορώ να βεβαιωθώ πως ακόμα δεν έχει πεταχτεί κάτι από μένα, κάτι που ίσως να μην είναι ούτε και θα είναι για πέταμα» .  

Βαρύ περιστατικό

Συγγραφείς με χιούμορ δεν χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, θεωρώ, από το αναγνωστικό κοινό. Ποιος ξέρει πόσα ελαττώματα πασχίζει να κρύψει πίσω από αυτό, θα σκέφτονται, και δεν μπορεί, κάποιο ελάττωμα θα έχει να κάνει σίγουρα και με την συγγραφή. Επίσης το χιούμορ αξιώνει ευφυΐα και το κοινό δεν θέλει να περνιέται για ηλίθιο. Ο Άμπροουζ Μπιρς με τις διάσημες σατιρικές ιστορίες του και τα σκωπτικά λήμματα θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας τέτοιος∙ καλός για να χαμογελάμε πού και πού, μας κάνει ενίοτε και τον έξυπνο, αλλά δεν πειράζει, καλή καρδιά. Ίσως να ήταν έτσι – αν και δεν συμμερίζομαι καθόλου αυτή την άποψη – αν δεν έγραφε τα διηγήματα από τις εμπειρίες του στον Αμερικανικό Εμφύλιο. Σκλάβος του για πάντα!    

The Elephant Man

Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο – όχι ρε, δεν εννοώ εσάς, φάτε ελεύθερα όσο θέλετε! – και αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον άνθρωπο. Οξύμωρο, καταλαβαίνω, αλλά στο περίκλειστο δωμάτιο που είναι ο κόσμος ολάκερος, αν θες να παραμένεις ανθρώπινος πρέπει να έχεις καρφωμένα τα μάτια σου στον ελέφαντα. «–Είναι επειδή, με τον τρόπο που ο κερατάς σου παρουσιάζει τα πράγματα, παραέδινε την εντύπωση ότι έφτυνε κατάμουτρα το είδος για το οποίο πέθανε ο Κύριός μας. Δεν είχες την αίσθηση ότι υπέγραφες υπέρ των ελεφάντων αλλά εναντίον των ανθρώπων» . Διαβάζω το βιβλίο του Ρομαίν Γκαρύ περίπου από τον Ιούλιο, κυρίως επειδή τα μεγάλα βιβλία τα διαβάζω τραπεζίως , δηλαδή ανάμεσα σε άλλα μικρότερα αναγνωστικά γεύματα (και τις τελευταίες μέρες και κυριολεκτικά)∙ αλλά αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου γιατί υπήρξε ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα πολλά τελευταία χρόνια, και αν δεν ανανέωσε την πίστη μου στον άνθρωπο, τουλάχιστον ανανέωσε εκείνη στο μυθιστόρημα: «ο καθείς και οι ελέφαντές του, ...

100% cotton

Μπορεί τον τελευταίο χρόνο να δουλεύω στον τριτογενή τομέα παραγωγής και συγκεκριμένα σε στεγνοκαθαριστήριο – φροντίζοντας να μην τα κάνω μούσκεμα με τα ρούχα… ενώ τα κάνω μούσκεμα! – και να χαζεύω στα ταμπελάκια τι ποσοστό επί τοις εκατό βαμβάκι περιέχουν – πολυεστέρα, κερδάμε! – αλλά υπήρξαν σκληρές εποχές που δεν βελτιώθηκαν και ιδιαίτερα για πολλούς ανθρώπους, που για 100% βαμβάκι πληρωνόσουν ένα υποπολλαπλάσιό του και θα έπρεπε να λες και ευχαριστώ από πάνω. «Η αχαριστία αποτελεί συστατικό στοιχείο του χαρακτήρα των ανθρώπων σε τέτοιο βαθμό, που είναι προτιμότερο να τη θεωρεί κανείς προκαταβολικά δεδομένη και να μη στενοχωριέται» . Εδώ το ίδιο σου το πλυντήριο δεν είναι αξιόπιστο (στους χρόνους) και δεν λέει την αλήθεια, γιατί περιμένεις να το κάνουν οι άνθρωποι;

Το κτίσμα

  Τώρα που έφτασε αισίως 46 Αυγούστου και χειμώνιασε για τα καλά, ποιος δε θα ήθελε να διαβάσει μία καλή ιστορία δίπλα στο τζάκι! Τι γίνεται όμως αν το τζάκι, και συγκεκριμένα η καμινάδα, είναι το θέμα της ίδιας της ιστορίας; Μην σας παγώνει αυτό, γιατί την ιστορία την έγραψε ο Χέρμαν Μέλβιλ και τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά όταν συμβαίνει αυτό. Η λογοτεχνία του είναι πάντα πρόσφορη σε αναλύσεις που θεωρητικά θα βελτίωναν την κατανόηση που κρύβεται βαθιά στα θεμέλια κάθε έργου του, αλλά ταυτόχρονα ίσως θα κατέστρεφε τα οφέλη που υπάρχουν στα υψηλότερα διανοητικά πατώματα, απόρροια της μαγευτικής του αρχιτεκτονικής γραφής – «Ή, μάλλον, αυτή η ίδια δίνει απαντήσεις ασταμάτητα, ασταμάτητα ταλανίζοντάς με μ’ αυτή την τρομερή της ζέση για βελτίωση, η οποία δεν είναι παρά μια ελαφρότερη απόδοση της λέξης καταστροφή».

Σαν ναυαγοί, σαν ροβινσώνες

Ο βιασμός ενός βιβλίου και ενός συγγραφέα γίνεται με τις διασκευές . Συγγραφείς μεγάλου βεληνεκούς και εξαιρετικού κύρους όπως ο Ντάνιελ Ντιφόου, ο Ρόμπερτ Στήβενσον, ο Ιούλιος Βερν και ο Τζόναθαν Σουίφτ (με την ευκαιρία, να ξαναπώ ότι «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία. Δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους· ή του 18ου αιώνα· ή της αγγλοσαξονικής λογοτεχνίας. Πέρα από κάθε είδους περιορισμό, τροπικό, χρονικό ή χωρικό, το βιβλίο του Σουίφτ είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί επί γης) αντιμετωπίζονται από το αναγνωστικό συγγραφικό φαντασιακό σαν μικρομέγαλοι συγγγραφίσκοι που είχαν κόλλημα με την παιδική ηλικία και ανακλύκλωναν απλοϊκές ιστορίες που δεν πρέπει να διαβάζονται μετά τα δώδεκα – λες και το να είσαι παιδί είναι ιδιότητα μόνο ενός παιδιού. Κούνια που σας κούναγε!