Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θα χυθεί αίμα!


Μόλις βγει το εμβόλιο σε λίγο καιρό, φυσικά και θα χυθεί αίμα, ανάμεσα στο προλεταριάτο του πνεύματος και τους καπιταλιστές του οινοπνεύματος, όταν δηλαδή και οι τελευταίες φυσαλίδες της πανάκριβης σαμπάνιας τους από το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν θα αρχίσουν να εξατμίζονται. «Όχι τσιπς στους τσίπηδες!», «Οι φτωχοί με Γιάννη Μπέζο και οι πλούσιοι με Τζεφ Μπέζο!» και διάφορα άλλα φαιδρά – αλλά προσέξτε, όχι τόσο σοβαρά… φαιδρά όσο τα παρωδώ εδώ, ακόμα φαιδρότερα – θα ακουστούν από εδώ και από εκεί, να είστε προετοιμασμένοι. Κάποιοι έχουν ήδη μπερδευτεί και νομίζουν ότι έχουν την Ρόζα Μπλάνκα τους κάπου στο Μπάντεν Μπάντεν αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν φταίνε αυτοί οι κακόμοιροι. Οι καιροί φταίνε, και λίγο ο κακός τους ο καιρός, οκ. Ο Τρέηβεν, όμως, αυτός ο μεγαλειώδης συγγραφέας, πάντα ήξερε να εστιάζει στην ουσία των πραγμάτων. Αν αυτά τα Χριστούγεννα σου παρέχουν πλουσιοπάροχα το προνόμιο να γιορτάσεις με μία ακόμα οικογένεια, ας είναι με την λεκτική οικογένεια του Τρέηβεν, που αν μη τι άλλο, οι ζεστές σκέψεις του δεν φοβούνται να σε αγκαλιάσουν.
 
[…] «Επειδή δεν μπορεί ποτέ να χάσει τίποτα, πρέπει πάντα να κερδίζει, άσχετα με το πόσο στοιχίζει αυτό, άσχετα με το ποιος ή τι καταστρέφεται στη διαδικασία. Δεν είναι καθόλου ελεύθερος. Είναι ένα προϊόν. Δεν έχει φτιάξει τον εαυτό του. Τον έφτιαξαν άλλοι. Όμως δεν πρέπει να κατηγορηθεί γι’ αυτό. Μόνο οι γονείς του θα ’πρεπε ίσως να καταδικαστούν. Αλλά γονείς του είναι οι καιροί. Καταριέσαι τους καιρούς αν νομίζεις πως πρέπει κάποιον να καταραστείς».
 
Τα τελευταία χρόνια, όπου τον βρω, αγοράζω για το σπίτι εσπρέσο από κάτι αυτόνομους ζαπατίστικους συνεταιρισμούς του Μεξικού και συνήθως φέρνω στο μυαλό μου τον Μπ. Τρέηβεν. Είναι μια φευγαλέα υπενθύμιση προς τον εαυτό μου ότι ζούμε σε καπιταλιστικούς καιρούς με μια ελάχιστη δόση σοσιαλιστικών εκλάμψεων ή φαντασιώσεων. Επίσης, είναι και γευστικός, μην τρελαθούμε και τελείως! Ίσως δεν υπάρχει επαρκής δικαιολογία για κάποιον να αγνοεί τα έργα του Τρέηβεν, γιατί έτσι είναι σαν να αγνοεί και τα έργα του αιώνα μας. Η περίπτωσή του είναι εντελώς μοναδική· η λογοτεχνία του κυρίως λιτή και απαλλαγμένη από υπερβολές (τα καπιταλιστικά στοιχεία της γλώσσας, ας πούμε) αλλά διαρκώς αφηγηματικά καταιγιστική, εστιάζει στην ουσία των πραγμάτων και σε επαναφέρει τρόπον τινά στα πατρογονικά, αρχέγονα και αρχέτυπα εδάφη της ανθρώπινης διανοίας. Δεν γίνεται να μην μείνεις έκπληκτος καθώς διαβάζεις τις σκέψεις του. Πράγματα που τα έχεις δεις να ανακυκλώνονται διαρκώς, νοθευμένα και θολά, εδώ τα διακρίνεις στην καθαρότητά τους, στις διαστάσεις τους, και στην εκρηκτικότητά τους. Σχεδόν 100 χρόνια πέρασαν από την έκδοση του «Λευκού Ρόδου» και το 2020, λίγο πριν το τέλος του, μοιάζει να είναι η κατάλληλη στιγμή να διαβαστεί.
 
[…] «Κανένας βασιλιάς, κανένας πρόεδρος, καμιά ομάδα καπιταλιστών δεν θ’ αρχίσει έναν πόλεμο χωρίς να τον δικαιολογήσει με το πρόσχημα ότι εξυπηρετεί το κοινό καλό και ότι δεν μπορεί ν’ αποφευχθεί γι’ αυτόν ή εκείνο τον λόγο και ότι η θέση του έθνους στα μάτια των άλλων λαών, επομένως και η τιμή του, απαιτεί να γίνει πόλεμος. Χωρίς ηθική δικαιολόγηση δεν αρχίζει κανένας πόλεμος. Και η εξεύρεση μιας καλής δικαιολογίας είναι δουλειά αυτών που πιστεύουν πως χρειάζεται ένας πόλεμος. Όσο πιο πιστευτή η δικαιολογία τόσο πιο σίγουρο το αποτέλεσμα σε όλες τις δραστηριότητες που απαιτούν τη συνεργασία και την ανοχή των άλλων ανθρώπων. Φυσικά αυτό δεν αποκλείει την εκδήλωση αμέτρητων ενεργειών τις οποίες κανείς δεν προσπαθεί να τις δικαιολογήσει. Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί δικαιολογία. Κι άλλες φορές, η εκτέλεση μιας πράξης δεν επιδέχεται αναβολή για κανένα λόγο».

Το παραπάνω απόσπασμα μοιάζει «επικίνδυνο» αν νομίζετε ότι σχετίζεται με την πανδημία και τις αποφάσεις που λαμβάνουν Εκείνοι (που θα έλεγε για την εξουσία και ο Πύντσον) για την καταπολέμησή της· αλλά σχετίζεται μόνο εμμέσως με αυτήν, η ουσία είναι ο άνθρωπος εντός του καπιταλισμού, που κανένα… δόγμα του σοκ δεν μπορεί να σου δείξει τόσο καθαρά όσο τα βιβλία του Τρέηβεν. Η Ρόζα Μπλάνκα είναι η πατρογονική γη μερικών ιθαγενών οικογενειών σε μια περιοχή του Μεξικού που περιστοιχίζεται από πετρελαιοχώραφα και χαλάει κάπως την διακόσμηση και τα οικονομικά σχέδια του ιδιοκτήτη της εταιρείας. Για τον έναν η γη έχει τιμή που περιμένει να οριστεί· για τον άλλον η γη είναι τιμή – τιμή προς τους προπάτορές του που απλώς την διαχειρίστηκαν για τη πεπερασμένη διάρκεια της ζωής τους και τώρα την μεταβίβασαν σε εκείνον, που με την σειρά του θα κάνει το ίδιο, κλπ. Ο Τρέηβεν δεν παίρνει σαφή θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, παρά τα όσα μπορεί να υποθέσει κανείς από τα ελάχιστα που γνωρίζει για την ζωή και την δράση του. Η λογοτεχνία του, μέσα από τα όμορφα σχήματα της ειρωνείας και του ανατρεπτικού χιούμορ του, καθώς και μέσω της γνώσης που έχει αποκτήσει ο ίδιος ο συγγραφέας για τον ανθρώπινο ψυχισμό στην ολότητά του, αποδεικνύεται ισορροπημένη (σε εντελώς ανισόρροπους καιρούς, εντούτοις) και δίκαιη (μέσα στην ανθρώπινη αδικία που μας καταδυναστεύει). Δεν συμπερασματολογεί από φόβο μην καταλήξει σε κάτι σίγουρο· και ο ίδιος δεν κερδοσκοπεί στις πλάτες των ανήμπορων αναγνωστών και αυτό είναι που τον ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους.
 
«Η ικανότητα του εγκεφάλου να σκέφτεται γρήγορα κι ωστόσο λογικά όταν χτυπάει δυνατά η καρδιά, είναι εκπληκτική».
 
Η έκδοση της «Αλεξάνδρειας» είναι υπέροχη και η μετάφραση της Λένας Ζήση αξιοπρόσεκτη. Το επίμετρο όμως του Λευτέρη Αναγνώστου μου φάνηκε θολό με ολίγον από κουλτούρα, καμία σχέση με την διαύγεια του συγγραφέα που προσπαθούσε να τιμήσει – τι να κάνουμε, συμβαίνουν και αυτά. Ο πίνακας «Πωλήτρια λουλουδιών» του Alfredo Ramos Martinez, ομολογώ ότι ήταν κάπως φτωχός για να υποστηρίξει την δυναμική που απορρέει από την μάχη των αντικρουόμενων δυνάμεων που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο. Ένας πίνακας της Ρεμέντιος Βάρο ή και του Γκωγκέν ακόμα, που έβαζε μερικές σκοτεινές μορφές να τους στοιχειώνουν, θα ήταν σαφώς προτιμότεροι. Ευχαριστώ τον Θεό όμως που δεν έπαιξε Φρίντα Κάλο, δεν θα άντεχα και αυτό το χτύπημα το 2020! Προσοχή, μην το αγοράσετε· μην το αγοράσετε αν δεν σκοπεύετε να το διαβάσετε αμέσως. Μην το αντιμετωπίσετε σαν ένα ακόμα καταναλωτικό προϊόν που θα στοιβάζετε με λιγωτικό χαμόγελο στις καπιταλιστικές βιβλιοθήκες σας (που μεταξύ μας, φαίνονται πολύ χάλια στις περισσότερες φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συγγνώμη που το μαθαίνετε από μένα). Το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί σαν το μήλο που σας έπεσε κατακέφαλα καθώς αράζατε στη σκιά ενός δέντρου της Ρόζα Μπλάνκα – με διάθεση επαναπροσδιορισμού των πάντων.  
 
 
A B. Traven reader is something to be.-
 
Υ.Γ. 2666 Τρέηβεν… Τράβεν… it’s the same my dear!

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Ομπρέλες, προκαταλήψεις και κροκόδειλοι

  Έχω προκατάληψη με την λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία και συνήθως κρατάω ομπρέλα γιατί τις περισσότερες φορές που έπιασα βιβλία τους μετά από λίγο έριχνα κάτι χασμουρητά ωσάν να είχα στόμα κροκόδειλου. Μετρημένες οι εξαιρέσεις. Ετούτο το βιβλιαράκι εδώ μου το πρότεινε η βιβλιοπώλισσά μου και επειδή είχε μόνο φράγκα εφτά (με την ισοτιμία βγαίνει περίπου έντεκα ευρώ) είπα να το αγοράσω. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Σπανίως παρασύρομαι από τις προτάσεις των άλλων. Ξέρω καλά πια ότι αρκεί μια ματιά για να επιλέξω ή να απορρίψω ένα βιβλίο ό,τι και αν μου πουν οι άλλοι. Αλίμονο σε αυτούς που διαλέγουν βιβλία μέσα από τα αλλήθωρα μάτια τρίτων. Από την άλλη, ενίοτε χρειάζεται να θρέφεις και τις προκαταλήψεις των άλλων, Αστείος φαίνεται αυτός, ειρωνικός και αλλόκοτος, ας του πλασάρουμε αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο – το μεροκάματο να βγαίνει, παιδιά. «Βιοπορίζομαι από τις προκαταλήψεις των άλλων. Δεν βγάζω πολλά κι η δουλειά είναι αρκετά σκληρή» .

Αισιόδοξη τοξικότητα

  Η αιώνια συζήτηση γύρω από τον Σελίν μου θυμίζει κάτι ταμπέλες σε διάφορα χιπστερομάγαζα του τύπου «Αν είσαι ομοφοβικός, ρατσιστής ή θρησκόληπτος, μην μπαίνεις στο μαγαζί μου!» (αν διαλέγεις πελάτες, σύντομα θα είσαι ο τελευταίος που θα μπαίνεις στο μαγαζί σου) ή κάτι προφίλ στα σόσιαλ μίντια, «Παρακαλώ κάντε μου την χάρη να αυτοδιαγραφείτε!» (εσύ κάνε μας την χάρη!) και κάτι τέτοια σαχλά. Ο κόσμος γίνεται κάπως πιο πολύπλοκος μετά τα πέντε και όσο και αν φωνάζουμε τη μαμά μας να έρθει να μας σκουπίσει στην τουαλέτα δεν πρόκειται να το κάνει – όταν γίνουμε εικοσιπέντε ίσως καταφέρουμε και την μεταπείσουμε. Από την τοξική αισιοδοξία που κατακλύζει όλο και περισσότερο την κοινωνία σε όλα τα επίπεδα προτιμώ απερίφραστα την αισιόδοξη τοξικότητα ενός Σελίν. Αισιόδοξη; Ναι. Γιατί πριν μάθεις τι μπορείς να γίνεις πρέπει να μάθεις πρώτα τι είσαι. Άνθρωπος – 70% νερό (ορίστε, ακόμα και ένας φασίστας όπως ο Σελίν βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο) και 30% σκατά, οκ. «Ο Εβραίος αποτελείται από 85% θ

Άτιμη κοινωνία! Άλλους τους κατεβάζεις και άλλους τους ανεβάζεις στα τάρταρα!

Πριν δέκα μέρες μπήκε ο νέος χρόνος και όσοι δεν έχετε διαβάσει ποτέ σας Μέλβιλ, νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να τον βάλετε στο πρόγραμμα. Πώς θα σας φαινόταν όμως αν υπήρχε ένα Ημερολόγιο Μέλβιλ όπου θα μπορούσατε να σημειώνετε στην κάθε ξεχωριστή μέρα, την υπενθύμιση «Να διαβάσω Μέλβιλ!», σαν ενοχλητική επίπληξη στον τεμπέλη εαυτό σας; Εγώ, προσωπικά, το βρίσκω τέλειο! Την ιδέα για την υλοποίηση αυτού του ημερολογίου έκανε πράξη ο Σ.Μ.Ε.Δ. (Σύλλογος Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών) και εντελώς αναπάντεχα έκανε και ποδαρικό στην νέα αναγνωστική μου χρονιά. Ημερολόγιο Μέλβιλ όμως χωρίς λογοτεχνία δεν παίζει, κι έτσι, μέρος αυτής της έκδοσης είναι και ένα υπέροχο διήγημα που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Harper’s Magazine τον Απρίλιο του 1855 και μεταφράζεται (νομίζω) πρώτη φορά στα ελληνικά. Γι’ αυτό σας λέω, αν καταφέρετε να βρείτε το ημερολόγιο, αναγκαστικά θα διαβάσετε Μέλβιλ και θα σας μείνει και το ημερολόγιο άθικτο αφού δεν θα χρειαστεί να επιπλήττετε εκεί μέσα τους εαυτούς σας!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !