Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πεταλούδες στο μυαλό

 
Μπορεί «Το εργαστήριο της πεταλούδας» να γινόταν και το αγαπημένο παραμύθι του Ναμπόκοφ, ποιος ξέρει; «Ο συγγραφέας πρέπει να έχει την ακρίβεια του ποιητή και την φαντασία του επιστήμονα» είχε γράψει σε ανύποπτο χρόνο και μάλλον δε θα είχε στο μυαλό του εκείνη την ώρα παιδικά παραμύθια. Το να πείθεις τα μικρά παιδιά να έχουν μεγάλους στόχους για την ζωή που ξανοίγεται μπροστά τους, είναι το αγαπημένο σπορ πολλών συγγραφέων παιδικών παραμυθιών – κρίνοντας από τις χαμηλές συγγραφικές τους επιδόσεις όμως, καταλαβαίνεις ότι όταν και αυτοί ήταν μικροί δέχθηκαν κάποιες χλιαρές και θνησιγενείς παροτρύνσεις για τους μεγάλους στόχους που έπρεπε να έχουν στη ζωή τους, με αποτέλεσμα να τα μεγαλοποιήσουν στο κεφάλι τους και πλέον να έχουν καταλήξει με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Εντελώς άλλο πράγμα, δηλαδή. Παραμυθιαστήκανε!
 
Ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα όμως και η πραγματικότητα είναι ότι για να εκτιμήσεις την ομορφιά ενός πράγματος πρέπει να κοπιάσεις πολύ. Η ομορφιά είναι κόπος και για να την δημιουργήσεις και για να την εκτιμήσεις – γι' αυτό και ο κόσμος αργά ή γρήγορα θα καταστραφεί· η ομορφιά θα (μπορούσε να) σώσει τον κόσμο αλλά δεν έχουμε χρόνο!! Και επειδή ούτε πολύ χρόνο για διάβασμα έχουμε, κάντε οικονομία και διαβάστε το παραμύθι «Το εργαστήριο της πεταλούδας» της Gioconda Belli σε απίθανη εικονογράφηση του Wolf Erlbruch. «Ο δρόμος προς την ομορφιά και την τελειότητα δεν είναι καθόλου εύκολος. Να προσέχεις», ξαναείπε η Σοφή Γερόντισσα.
 

 
Την συγγραφέα του δεν την γνώριζα, παρά το πλούσιο και ενδιαφέρον βιογραφικό της. Είναι ποιήτρια, πεζογράφος, δοκιμιογράφος καθώς και πολιτική ακτιβίστρια και σχολιάστρια. Πολυβραβευμένη και πολυμεταφρασμένη, έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές, τέσσερα μυθιστορήματα, μία αυτοβιογραφία και ένα παιδικό βιβλίο. Συνήθως, αναζητώ τα παραμύθια που έχουν γράψει μεγάλοι συγγραφείς, αφού έχω πρώτα διαβάσει τα «σοβαρά» τους, αλλά εδώ το πράμα λειτούργησε ανάποδα. Με την ευκαιρία να πω ότι διάβασα τις «Συμβουλές για μικρά κορίτσια» του Μαρκ Τουέην, μια χούφτα ηθικοπλαστικές μπούρδες για τον σημερινό αναγνώστη (αποκλείεται από ολόκληρο Τουέην να μην μπορέσατε να βρείτε να εκδώσετε κάτι καλύτερο), όπως επίσης διάβασα τη «Γάτα και τον Διάβολο» του Τζέημς Τζόυς – εντάξει αυτό ήταν πολύ καλύτερο αλλά όχι για την Ελλάδα του σήμερα, στο Φάληρο το παλιό ραντίζουν τον Σατανά για πάντα, μερικά κελιά του Λευκού Πύργου επαναλειτούργησαν ως χώροι βασανιστηρίων για κάποιους βλάσφημους ηθοποιούς κοντινών θεάτρων, και περιμένετε τώρα εσείς κάποιος γονιός να φέρει τον όξω από 'δω μέσα στο παιδικό δωμάτιο; Και συ ρε Τζόυς, αγόρι μου, δεν μπορούσες να σκεφτείς να γράψεις κάτι πιο ήπιο, έλεος!
 
Ο Κανόνας της Δημιουργίας ήταν σαφής και απαράβατος – τα ζώα πρέπει να είναι ζώα και τα φυτά, φυτά. Αυτό όριζαν οι Σχεδιαστές των Πάντων. Ο Όντιλο ήταν ένας ανήσυχος εφευρέτης που σκεφτόταν τι θαυμάσια πράγματα θα μπορούσε να φτιάξει αν δεν τον περιόριζε αυτός ο ηλίθιος κανόνας. Άραζε με τους φίλους του και έκαναν όνειρα όλοι μαζί. Ο καημός του ήταν να καταφέρει να φτιάξει ένα πλάσμα που να πετάει σαν πουλί και να είναι όμορφο σαν λουλούδι. Από φόβο μήπως παραβούν τον μεγάλο Κανόνα της Δημιουργίας η Σοφή Γερόντισσα τους ενσωμάτωσε στο Εργαστήριο των Εντόμων, ένα κακόφημο εργαστήριο με μύωπες και μοναχικούς σχεδιαστές, έτσι ώστε να πειραματιστούν μεν, εντός των κανόνων δε. Όλοι τον περιγελούσαν για την επιμονή του να φτιάξει κάτι όμορφο, ειδικά μέσα σ' ένα εργαστήριο που παραδοσιακά έβγαζε άσχημα και ενοχλητικά δημιουργήματα. «Κοιτάχτε έναν πεισματάρη νεαρό», έλεγαν, «που φαντάζεται ότι μπορεί να δημιουργήσει κάτι μοναδικό κι έχει βαλθεί να σχεδιάσει κάτι καλύτερο απ' όλα όσα υπάρχουν!» 
 

 
Φεύγοντας από τα στενά όρια του παραμυθιού, ο καθένας μας μπορεί να κάνει τις απαραίτητες συνδέσεις με όλο το φάσμα της Τέχνης και εν προκειμένω με την λογοτεχνία – καθώς και με όλες τις ετερόκλιτες επιθυμίες των ανθρώπων που ονειρεύτηκαν κάποια στιγμή να δημιουργήσουν κάτι όμορφο. «Κι έπειτα είναι όμορφο. Το όμορφο δεν μπορείς να το εξηγήσεις, το νιώθεις». Εδώ να πούμε ότι το τροπάρι «Να κυνηγάς τα όνειρά σου και κάποια στιγμή θα τα πιάσεις» δεν ισχύει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, και τα περισσότερα παιδιά το μαθαίνουν από νωρίς, ασχέτως τι καλαίσθητα ή κακόγουστα παραμύθια θα τους διαβάσουν οι γονείς τους. Το κυνήγι των ονείρων για την ομορφιά.. είναι εξίσου δύσκολο με την ίδια την ομορφιά. «Για να θυμούνται όλοι πόσο μακρύς είναι ο δρόμος για την ομορφιά, οι πεταλούδες στο ξεκίνημά της ζωής τους θα ήταν μικροσκοπικά αυγά, απ' τα οποία έπειτα από λίγο θα γεννιούνταν λαίμαργες μικρές κάμπιες· οι κάμπιες με τη σειρά τους θα γίνονταν χρυσαλλίδες (όχι Χρυσηίδες!) κι αυτές θα μεταμορφώνονταν στο πιο όμορφο έντομο όλης της δημιουργίας».
 

 
H Belli έγραψε ένα θαυμάσιο παραμύθι που δεν στερείται βάθους και έμπνευσης. Έγραψε κάτι πολύ όμορφο και ας μοιάζει εκ πρώτης όψεως σύντομο και εφήμερο. Ο νεαρός τα είχε καταφέρει! Η πεταλούδα ήταν πράγματι έντομο, ένα έντομο που έμοιαζε πουλί και λουλούδι μαζί! Ο Όντιλο ήταν άξιος εγγονός του σχεδιαστή του ουράνιου τόξου! Όπως ο παππούς του, είχε και αυτός σχεδιάσει κάτι εφήμερο, ένα πλάσμα που η ύπαρξή του είναι πολύ σύντομη, μα η ομορφιά του μένει ανεξίτηλη στην ψυχή όσων το αντικρίζουν. Η έκδοση της «Νεφέλης» είναι υπέροχη, (πολύ) μεγάλου σχήματος, σε εξαιρετική απόδοση του Θεόφιλου Μπαχτσεβάνη. Το βιβλίο τυπώθηκε με οικολογικά μελάνια και βερνίκι νερού, σε χαρτί από βιώσιμα δάση, βιοδιασπώμενο, με ουδέτερο pH, λευκασμένο χωρίς χλώριο – δεν είναι τόσο ασήμαντη αυτή η πληροφορία όσο αρχικά νομίσατε, γιατί με αυτόν τον τρόπο ενδεχομένως να επιβιώσουν περισσότερες πεταλούδες, και περισσότερες πεταλούδες σημαίνει περισσότερη ομορφιά! [Οκ, οι πληροφορίες αφορούν περισσότερο τους γονείς που θα δώσουν το βιβλίο στα παιδιά τους, είναι ανάγκη να με γειώνετε τόσο απότομα;]
 
Μην κολλάτε στο αμπαλάζ, αν κρατούσαν μόνο το κείμενο (που δεν είναι και λίγο) και σας το πλασάραν σε μια λιλιπούτεια έκδοση, παραδείγματος χάριν, από την «Κίχλη» ή την «Άγρα», θα τσιμπούσατε αμέσως. Το ίδιο να πράξετε και τώρα, μην μου κάνετε τους δύσκολους. Εδώ έχετε και το επιπλέον πλεονέκτημα να χαρείτε και την φοβερή εικονογράφηση του Wolf Erlbruch – συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων. Πολυβραβευμένος και πολυμεταφρασμένος, έχει τιμηθεί μεταξύ άλλων με το βραβείο της Έκθεσης της Μπολόνια (2000 και 2004) και το βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2006). Τα βιβλία του συχνά έχουν αντισυμβατικά θέματα, όπως είναι ο θάνατος ή το νόημα της ζωής.
 

 
Η ομορφιά εμφανίζεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Δεν σας λέω παραμύθια. 
 
Η παρέα δούλευε πολλές μέρες με την πόρτα κλειστή, ακούγοντας μουσική ενός ανθρώπου που, όταν θα γεννιόταν θα λεγόταν Μπετόβεν.   
 
Ένας από τους καλύτερους μουσικούς που εμφανίστηκαν στον κόσμο ήταν κουφός! Άντε σύρε πες τώρα εσύ του Μπετόβεν ότι κακώς επέμεινε τόσο πολύ να κυνηγάει τα όνειρά του! 
 
 
Υ.Γ 2666 Μαύρη Σοφή Γερόντισσα;; Η Δημιουργός των Πάντων; Ήμαρτον! Σε λίγο θα μας πουν ότι και ο Αχιλλέας της «Ιλιάδας» ήταν μαύρος!

Σχόλια

  1. Σε λίγο θα μας πουν ότι και ο Αχιλλέας της «Ιλιάδας» ήταν μαύρος;

    Χα.. Πόσο επίκαιρο.

    Καλή Χρονιά αγαπημένε Μαραμπού
    με βιβλία και αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν γινόταν να μην το σχολιάσω, όπως καταλαβαίνεις :p

      Ώρες ώρες σκέφτομαι, αν κάποιος που θα διαβάσει τις αναρτήσεις μου (μαζί με αυτούς και εγώ) μετά από έξι μήνες θα καταλάβει άραγε αυτά τα "κρυπτογραφημένα" μηνύματα; Και γενικώς, θα καταλάβει κάτι από δαύτες; ;)

      Καλή χρονιά και σε σένα Δάφνη!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.