Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Zugzwang


 

Κατ’ αρχάς, ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό, κάθε βιβλίο στα ελληνικά που ενισχύει (με την ευρεία έννοια) την σκακιστική βιβλιογραφία είναι απολύτως καλοδεχούμενο. Καθότι όμως θεωρώ την γάτα την πιο σύντομη μεταφορά της ευτυχίας και το σκάκι την συντομότερη μεταφορά της ζωής, διαψεύστηκα ως προς το δεύτερο και ένιωσα σαν γυάλινο στολίδι σε ψηλό ράφι που αναπόφευκτα θα θρυμματιστεί χάρη στο ευτυχισμένο παιχνίδι ενός αιλουροειδούς. Ο υπότιτλος του βιβλίου, «Ο κόσμος σε 64 τετράγωνα» με γέμισε τεράστιες προσδοκίες που δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ· αν αντί για αυτόν, έγραφε «Ένας κόσμος σε 64 τετράγωνα» τα πράγματα θα ήταν πιο ξεκάθαρα στο μυαλό μου. «Ωστόσο, μένει να δούμε κατά πόσο είναι εφικτή η μεταφορά στοιχείων από το παιχνίδι στην πραγματική ζωή, διότι, παρ’ όλη την πολυπλοκότητά του, το σκάκι είναι κάτι εξαιρετικά απλό από δύο απόψεις: υπάρχουν λίγοι και σαφώς διατυπωμένοι κανόνες, και υπάρχουν μόνο τρεις δυνατές εκβάσεις μιας παρτίδας. Κανένα άλλο πεδίο δράσης στον κοινωνικό κόσμο δεν διαθέτει τόσο σαφώς ορισμένες παραμέτρους, γεγονός που καθιστά την ιεράρχηση των στόχων και την αποτίμηση της επιτυχίας ασύγκριτα δύσκολη». Όπως και να’ χει, ξεσκονίστε τις σκακιέρες που παραγγείλατε από το Amazon μόλις τελειώσατε το «Queen’s Gambit», τώρα είναι η ώρα να πιάσουν τόπο τα λεφτά σας! 
 
Όταν κάποιος ασχολείται επισταμένως με ένα πεδίο και ταυτόχρονα το αγαπά βαθύτατα τότε μπορεί να το αναγάγει με ευκολία σε απόλυτη μεταφορά της ανθρώπινης ύπαρξης είτε πρόκειται για το πινγκ πονγκ είτε για το πλέξιμο. Το ίδιο κάνουν και όσοι αγαπούν το σκάκι. Δε θέλω να σας την σπάσω αλλά το σκάκι δεν το ξεπερνάει κανένα άλλο πεδίο σε αυτή τη διαμάχη. Με αυτά κατά νου, είχα σκεφτεί να δώσω ως τίτλο στην ανάρτηση το «Chess is life» μια γνωστή ρήση του παγκόσμιου πρωταθλητή Μπόμπυ Φίσερ. Τελικά, πολύ γρήγορα κατέληξα στο «Zugzwang» μια περίεργη κατάσταση στο σκάκι όπου ο παίκτης που έχει σειρά να παίξει θα προτιμούσε να μην κάνει καμία κίνηση (σαν άλλος Μπάρτελμπυ ο Σκακιστής!) γιατί γνωρίζει ότι θα δυσχεράνει περισσότερο τη θέση στην οποία βρίσκεται αλλά είναι υποχρεωμένος από τους κανόνες να κινηθεί· κάτι παρόμοιο ένιωθα και εγώ, υποχρεωμένος καθώς ήμουν από τον άτυπο κανόνα της ανάγνωσης να τελειώνει κάποιος το βιβλίο που ξεκινά, ενώ με κάθε σελίδα που γυρνούσα ένιωθα ότι η απόλαυσή μου ολοένα και έφθινε. Πλέον δεν παίζω σκάκι με την ίδια συχνότητα όσο παλιά και ίσως ούτε με το ίδιο πάθος και έτσι περίμενα να βρω σε αυτό το βιβλίο εντελώς άλλα πράγματα από αυτά που βρήκα – είπαμε, μεγάλες προσδοκίες ενός παραπλανητικού τίτλου. Δε με νοιάζουν πια γενικές πληροφορίες για τους παγκόσμιους πρωταθλητές σκακιού, για τον τρόπο διεξαγωγής των τουρνουά, για την επίσημη βαθμολογία ΕΛΟ που αντικατοπτρίζει την ισχύ κάθε μεμονωμένου παίκτη, για αναφορές του σκακιού σε βιβλία, ταινίες, πίνακες, για την ιδιότυπη σχέση μεταξύ μεγαλοφυΐας και τρέλας, με ποιους τρόπους η τεχνολογία μεταβάλει το σκάκι, κλπ. Όλα αυτά τα βρίσκεις κάνοντας μερικές απλές αναζητήσεις στο διαδίκτυο. Σίγουρα όμως αξίζουν να βρίσκονται συγκεντρωμένα και μεταφρασμένα σε ένα βιβλίο και για αυτό επικροτώ απερίφραστα την έκδοση των «Αντιπόδων». Είναι ένα καλό εισαγωγικό βιβλίο για το σκάκι – που περιέχει και ευσύνοπτους τους κανόνες του παιχνιδιού, σε παράρτημα στο τέλος, πολύ καλή κίνηση αυτή που στην σκακιστική σημειογραφία θα την σημειώναμε με ένα θαυμαστικό – που θα συναρπάσει όσους μπαίνουν τώρα στο μαγικό κόσμο του σκακιού.


Όσοι πάλι αναζητάτε κάτι περισσότερο, σας παραπέμπω στο βιβλίο του Γκάρυ Κασπάροφ «Η ζωή είναι μια παρτίδα σκάκι» που επανεκδόθηκε προσφάτως, και λέει πολλά περισσότερα από το βιβλίο του Κρίστιαν Μαν τον οποίον θα έβγαζε εκτός μάχης σε 7 κινήσεις. Μάλιστα, ο Κρίστιαν Μαν χρησιμοποιεί μια σκωπτική αναφορά για τον Κασπάροφ επειδή έδινε διαλέξεις σε Αμερικανούς επενδυτές (όντως έδινε!) χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του από το σκάκι (εμείς στην Ελλάδα έχουμε για αυτό τον Σάββα Πούμπουρα που χρησιμοποιεί τις πολύτιμες γνώσεις του από το «Πλάκα κάνεις» που παρουσίαζε επί σειρά ετών, τι να κάνουμε, ό,τι έχει ο καθένας!). Πού πα ρε Μαν μου, το ξέρει η μανούλα σου, το βιβλίο του Κασπάροφ δεν το φτάνεις με τίποτα. Ένα άλλο βιβλίο είναι το ανυπέρβλητο φεμινιστικό κόσμημα της Μέριλιν Γιάλομ «Η γέννηση της βασίλισσας του σκακιού», ένα δοκίμιο που αγαπώ πολύ και το είχα αγοράσει κάποτε μόλις 1,90 ή 2,90 ευρώ, κάτι τέτοιο, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Περιττό να το πούμε αλλά οι περισσότεροι επιμένετε να εθελοτυφλείτε και για αυτό αξίζει την μνεία, η Μέριλιν συγκριτικά με τον άντρα της Ίρβιν βλέπει 5 κινήσεις μπροστά, για να μείνουμε και στο πνεύμα του βιβλίου που παρουσιάζεται! Εξάλλου το μόνο που βρήκα ενδιαφέρον από το βιβλίο του Κρίστιαν Μαν είναι ένα μικρό κεφάλαιο που αναλύει σε αδρές γραμμές το έμφυλο ζήτημα που προκύπτει στο κόσμο του σκακιού – σαφώς η Γιάλομ φτάνει πολύ πιο βαθιά, αν και δεν ασχολείται τόσο με το σήμερα, σίγουρα το όλο ζήτημα θα άξιζε διευρυμένη ανάλυση. Αντιγράφω ένα κομμάτι όπου αναφέρεται και η πολύ καλή σκακίστρια Τζούντιθ Πόλγκαρ – Αλλού σε λέγανε Τζούντιθ εδώ Γιούντιντ! – και προσφέρω ισοπαλία ως δείγμα καλών προθέσεων στους «Αντίποδες» γιατί έβγαλαν από το πουθενά ένα βιβλίο για το σκάκι, σε ωραία μετάφραση του Νίκου Θεοδωρόπουλου, και σε εκείνη ακριβώς την πράσινη απόχρωση που αγαπώ πολύ· και αυτό είναι εξαιρετική κίνηση!!


[…] «Μεταξύ άλλων, υπάρχει το ερώτημα για την ίδια την κατηγορία «σκάκι γυναικών», για την ύπαρξη δηλαδή διακριτών τουρνουά, τίτλων και πρωταθλημάτων για γυναίκες. Για τους μεν, πρόκειται για κάτι απαραίτητο, αφού έτσι προσελκύονται στο σκάκι κορίτσια τα οποία διαφορετικά θα περιθωριοποιούνταν από την ανδρική κυριαρχία και θα έχαναν κάθε κέφι για το παιχνίδι. Άλλοι βλέπουν κριτικά την ύπαρξη του «σκακιού γυναικών» και επισημαίνουν ότι το σκάκι είναι ένας καθαρά πνευματικός αγώνας, στον οποίο το σωματικό μέγεθος και η μυϊκή δύναμη δεν παίζουν κανένα ρόλο. Ένα «κρυσφήγετο» για τις γυναίκες που παίζουν σκάκι, υποστηρίζουν, συνιστά σιωπηρή παραδοχή ότι είναι υποδεέστερες από τους άντρες. Η Γιούντιτ Πόλγκαρ, η ισχυρότερη σκακίστρια στην ιστορία, έχει μιλήσει δημόσια υπέρ της κατάργησης του «σκακιού γυναικών» και της διοργάνωσης κοινών τουρνουά και για τα δύο φύλα, και η ίδια απέφευγε από νωρίς τη συμμετοχή σε τουρνουά γυναικών. Μόνο τότε, υποστήριζε η Πόλγκαρ, οι γυναίκες με ταλέντο στο σκάκι αναγκάζονται να αναμετρηθούν με τους καλύτερους, πράγμα που τις αναγκάζει να δουλεύουν πιο σκληρά για να βελτιώσουν το παιχνίδι τους. Διότι προς το παρόν, κατά την Πόλγκαρ, τα κορίτσια και οι γυναίκες είναι ικανοποιημένες με τις επιτυχίες τους στους αμιγώς γυναικείους διαγωνισμούς και δεν προσπαθούν να βελτιώσουν την επίδοσή τους με εντατική προπόνηση». 

 




Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.