Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν γίνονται αυτά εδώ


Εδώ γράφω μόνο για βιβλία. Σπανιότατα αφιερώνω αναρτήσεις για σειρές ή ταινίες, κυρίως για εκείνες που με συγκλόνισαν και μου άρεσαν πολύ. Για την ώρα, η εξής μία: το «Twin Peaks». Το «House of Cards» θα μπορούσε να είναι η δεύτερη (και θα είναι αφού ήδη γράφω ανάρτηση), αλλά για τους λάθος λόγους. Για την απογοήτευση και το φιάσκο του έκτου και τελευταίου κύκλου και πώς αυτός κατέστρεψε δραματουργικά όλο το χτίσιμο των υπολοίπων. «Ξέρω, θέλετε να μάθετε τι του συνέβη πραγματικά. Ένας άντρας σαν τον Φράνσις δεν πεθαίνει απλώς. Αυτό θα ήταν… ποια είναι η λέξη; Βολικό.», μας λέει όλο νόημα η Κλερ Άντεργουντ στο τέλος του πρώτου επεισοδίου, καθώς φοράει το δαχτυλίδι του άντρα της και υψώνει το μεσαίο της δάχτυλο, στρέφοντας υπαινικτικά προς την κάμερα. Αυτό το κωλοδάχτυλο όμως δεν αποτελεί μέρος της όποιας πλοκής, είναι απλώς η ξεδιάντροπη απάντηση της παραγωγής προς τους εκατομμύρια θεατές της σειράς που την αγάπησαν και την αγκάλιασαν. Και γω προσωπικά, τέτοια χειρονομία, την επιστρέφω πίσω. 

Θα μπορούσα μετά το τέλος του πρώτου επεισοδίου του έκτου κύκλου να βγάλω τα τελεσίδικα συμπεράσματά μου για το πόσο βολικό ήταν εκ μέρους της παραγωγής η ολοκληρωτική εξαφάνιση του Φρανκ Άντεργουντ. Άλλα έσφιξα τα δόντια και προσπάθησα να δω και τα υπόλοιπα – σύνολο οκτώ, όταν όλοι οι υπόλοιποι κύκλοι είχαν αυστηρά 13 επεισόδια ο καθένας, αυτό και αν φανερώνει την απόγνωσή τους. Άντεξα να δω μέχρι και το τρίτο. Δεν θα ασχοληθώ για την ώρα με τους λόγους που ο Κέβιν Σπέισι δεν συνέχισε να αποτελεί μέρος της σειράς. Θα επικεντρωθώ στην δραματουργικά αναποτελεσματική εκτέλεση αυτής της απόφασης. Όταν φτιάχνεις μία σειρά όπου ο βασικότατος πρωταγωνιστής της είναι ένας εξουσιομανής και μισάνθρωπος τύπος που πατάει επί πτωμάτων για να πετύχει αυτό που θέλει, δεν επιτρέπεται να τον πεθάνεις! Τόσο απλό. Δεν πεθαίνει για κανέναν λόγο. Τέλος. Μπορείς να αποπειραθείς να τον δολοφονήσεις, όπως συνέβη σε κάποιον προηγούμενο κύκλο της σειράς, άλλα πάντα θα φροντίζεις να τον επαναφέρεις στην ζωή. Πάντα. 

Η σειρά, για μένα, είχε αρχίσει να παίρνει την κατρακύλα μετά τον τρίτο κύκλο αλλά εξακολουθούσε να βλέπεται ευχάριστα χάριν στον Κέβιν Σπέισι... ουπς, συγγνώμη, χάριν στον Φρανκ Άντεργουντ, ήθελα να πω. Εξάλλου, ένας ρόλος ήταν. Τυχαίνει η παραγωγή να έχει προβλήματα με τον ηθοποιό που ενσαρκώνει τον ρόλο; Κανένα πρόβλημα. Απολύει τον ηθοποιό όμως, όχι τον ρόλο! Δεν είναι λίγες οι φορές που άλλοι ηθοποιοί αντικαθιστούσαν στα μισά τους πρωταρχικούς ηθοποιούς σε ρόλους που έμειναν, εν τέλει, κλασικοί. Μπορεί το κοινό να «τσινίσει» στην αρχή και μάλιστα όσο πιο καλός ο πρωταρχικός ηθοποιός τόσο μεγαλύτερη η γκρίνια, αλλά πολύ γρήγορα θα προσαρμοστεί, γιατί το κοινό βλέπει μια σειρά για τους ρόλους και την δραματουργία τους. Μου ήρθε στο μυαλό η αλλαγή που είχε γίνει στους ηθοποιούς που ενσάρκωναν τον Ιούλιο και τη θεία Ορτανσία στο «Εκείνες κι εγώ» μεταξύ πρώτου και δεύτερου κύκλου και το πόσο ισοδύναμα μοιρασμένοι είναι, ακόμα και σήμερα, στην συνείδηση του κοινού. Θα μου πείτε, τι σχέση έχει ο Ζάχος Δόγκανος με μια υπερπαραγωγή όπως το House of Cards – καλά, δείτε τον έκτο κύκλο και θα αναπολήσετε στην στιγμή τον αλησμόνητο Ιάσονα Παπαπέτρου. 

Η εκδικητική μανία της παραγωγής απέναντι στον Κέβιν Σπέισι εκδηλώνεται με τους πλέον γελοίους τρόπους. Αφ' ης στιγμής μαθαίνουμε στην αρχή του επεισοδίου ότι ο Φρανκ Άντεργουντ έχει πεθάνει, δεν έχουμε απολύτως κανένα πλάνο του προσώπου του (λες και απανθρακώθηκε!)· ακόμα και όταν η γυναίκα του βλέπει μια φωτογραφία της κηδείας του, οι λήψεις είναι έτσι εστιασμένες ώστε να μην φαίνεται το πρόσωπο. Όταν αναφέρεται ο Φρανκ και εξιστορούνται κάποια από τα πεπραγμένα του, ένα flashback κρίνεται απαραίτητο για την καλύτερη απόλαυση του θεατή αλλά δεν μας δίνεται, πήζοντας την εξιστόρηση με λεκτικό συνωστισμό, μην και φανεί το πρόσωπο του «κατάπτυστου» Σπέισι· την ίδια ώρα έρχονται κάτι αδιανόητα και βαρετά flashback για την παιδική ηλικία της Κλερ για να καλύψουν τα τεράστια σεναριακά κενά. Το όνομα του Κέβιν Σπέισι δεν αναφέρεται καν στους τίτλους αρχής είτε ως ηθοποιού είτε ως παραγωγού. Αν δεν θες με κανέναν τρόπο να συνδεθείς με το όνομα του Κέβιν Σπέισι, σταματάς την σειρά στο σημείο όπου ανέκυψε το πρόβλημα. Είναι το πιο τίμιο που μπορείς να κάνεις. 

Ο Κέβιν Σπέισι διερευνάται για πλήθος υποθέσεων σεξουαλικής κακοποίησης αλλά αυτό δεν (θα έπρεπε να) μας αφορά – δεν θα γίνουμε εμείς δικαστές του (κάθε) Σπέισι. Ούτε μας ενδιαφέρει αν ο Σπέισι μπερδεύει τους ρόλους με την πραγματική ζωή. Όμως, όταν νοθεύεις μια δραματουργική ιστορία και τους αρχικούς προσανατολισμούς της για να κάνεις έντεχνη προπαγάνδα και να στήσεις λαϊκά δικαστήρια με ενόρκους την επίκληση στο συναίσθημα, είναι τουλάχιστον χυδαίο. Δεν είμαι καθόλου αντίθετος στο να γίνουν έργα που να εστιάζουν σε θέματα όπως ο φεμινισμός, η καταπολέμηση των ανισοτήτων, κλπ. Δεν μπορείς όμως σε μια σειρά όπως το «House of Cards» να αφήνεις υπαινιγμούς στον τελευταίο κύκλο, ότι η Κλερ που ήταν το δεξί χέρι του Φράνσις, ίσως τελικά να μην συμφωνούσε και τόσο με τις απόψεις του άντρα της, και ότι, τώρα θέλει να γεμίσει το υπουργικό συμβούλιο με γυναίκες ενωμένες ποτέ νικημένες, και ότι είναι μια γυναίκα με πάθος, εσύ; Αυτό θα είχε ενδιαφέρον αν αποτελούσε το προπέτασμα και την βιτρίνα στα σκοτεινά σχέδια και τις μηχανορραφίες του άντρα της, όπως και συνέβαινε στους αρχικούς κύκλους. 


Μία σειρά που ξεκίνησε αποθεώνοντας το πολιτικά μη ορθό, κατέληξε να υπηρετεί απροκάλυπτα ό,τι πολιτικά πιο... ορθότερο. Η τέχνη οφείλει να ασχολείται με το πολιτικά μη ορθό, να παρουσιάζει ακραίες συμπεριφορές, να ανατρέπει συλλογισμούς, να παίζει με το μη αποδεκτό, ή ακόμα και μη ανεκτό. Η τέχνη, μέσα στην όποια φαινομενική σκληρότητά της, ποτέ δεν γίνεται ανάλγητη. Εντούτοις, κάποιοι καλλιτέχνες μπορεί να γίνουν. Ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος. Εν τέλει, η σειρά άξιζε γιατί απέδειξε με τον πλέον έμπρακτο τρόπο ότι η εξουσία όταν πέσει στα χέρια μερικών αδίστακτων ανθρώπων μπορεί να καταστρέψει ζωές και συνειδήσεις. 

Σχόλια

  1. Εξαιρετικό το σχόλιό σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ απολύτως με όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σας ευχαριστώ πολύ, παιδιά.
    Μακάρι να μην συμφωνούσατε μαζί μου. Επίσης, μακάρι να μην συμφωνούσα ούτε εγώ μαζί μου :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.