Αγαπάτε αλλήλους

Σε πολλούς φαίνεται αχώνευτος ο Σοπενάουερ αλλά ειδικά αυτή την μέρα μοιάζει να λειτουργεί σαν το καλύτερο χωνευτικό. Με φάτσα καλικάντζαρου (όπως έχει εντυπωθεί στο συλλογικό ασυνείδητο) έρχεται να μας φέρει πιο κοντά και να καταλήξουμε όλοι μια μεγάλη αγκαλιά. Ξεχνάμε μεμιάς τις σκοτούρες και καθόμαστε στη θέση μας στο γιορτινό τραπέζι. «Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να μην μπορεί κανείς να ξεχάσει, εκτός από τον εαυτό του και τον χαρακτήρα του». Θα τα… σπάσουμε κι απόψε!

 

Ο Σοπενάουερ είναι αρκετά δύσκολος φιλόσοφος – όχι και τόσο μερικές φορές συγκρινόμενος με κάποιους συγγενείς σου – και γι’ αυτό μπορείς να παρακάμψεις το κυρίως έργο του και να περάσεις όμορφα με τα Πάρεργα και παραλειπόμενα. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχει εκδοθεί ολόκληρο αυτό το έργο στα ελληνικά, ωστόσο κάποια παραλειπόμενα από τα Παραλειπόμενα βγαίνουν επιλεκτικά σε διάφορες συλλογές όπως, σ’ αυτό το βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε στη σειρά Επίλεκτα των εκδόσεων «Οξύ», με τίτλο «Η σχέση μας με τους άλλους» (πολλές αποδόσεις τίτλων του Σοπενάουερ δεν είναι καθόλου σοπεναουερικοί και αυτό είναι πολύ κρίμα γιατί ο άνθρωπος διέθετε χιούμορ και θα άξιζε μια προσπάθεια να μεταβιβαστεί κάπως, αν και δεν νομίζω αυτό να δυσαρεστούσε τον ίδιο καθότι φύσει απαισιόδοξος). Η μετάφραση είναι της Μαρίας Έξαρχου. Μέσα σε αυτές τις παρατηρήσεις φωλιάζει όλη η αγαπημένη κακεντρέχεια των ανθρώπων και αν θέλει κανείς να είναι ειλικρινής – ποιος θέλει! – οφείλει να το διαβάσει τουλάχιστον δυο φορές. Μην φοβάστε, δεν πρόκειται να σας πέσει τόσο βαρύ όσο νομίζετε∙ τουλάχιστον όχι παραπάνω από τους πέντε κουραμπιέδες που μπουκώσατε∙ ανάμεσα από τα γεύματα.  

 

https://www.facebook.com/realancient

 

[…] «Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τόσο υποκειμενικά τον κόσμο που δεν τους απασχολεί πραγματικά τίποτα πέρα απ’ τον εαυτό τους. Όποιο σχόλιο κι αν ακούσουν το συνδέουν πάντα με την προσωπική τους εμπειρία, και την προσοχή τους μονοπωλεί και η πιο ασήμαντη τυχαία αναφορά σε οτιδήποτε μπορεί να τους επηρεάζει προσωπικά, έστω κι αν η σύνδεση μαζί τους είναι έμμεση, με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να σχηματίσουν μια αντικειμενική εικόνα αν η συζήτηση πάρει μια τέτοια τροπή, ούτε να μπορούν να παραδεχτούν πως τα επιχειρήματα που είναι ενάντια στα συμφέροντά τους ή τη ματαιοδοξία τους μπορεί να έχουν κάποια αξία. Έτσι, η προσοχή τους αποσπάται πολύ εύκολα. Θίγονται και ενοχλούνται χωρίς λόγο κι έτσι, σε μια γενική κουβέντα μαζί τους, ό,τι κι αν κάνει κανείς, είναι πολύ δύσκολο αυτοί οι πολύ αξιόλογοι και ευαίσθητοι άνθρωποι να μην πάρουν τα σχόλιά του προσωπικά, αφού τα πάντα μπορούν να τους πληγώσουν. Οι άνθρωποι, πράγματι, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα που δεν τους αγγίζει προσωπικά. Τα αληθινά και καίρια σχόλια, τα λεπτά, διακριτικά και έξυπνα πράγματα δεν πιάνουν τόπο, αφού δεν μπορούν ούτε να τα καταλάβουν ούτε να τα νιώσουν. Αλλά οτιδήποτε ενοχλεί την άθλια ματαιοδοξία τους με τον πιο αφηρημένο και έμμεσο τρόπο ή έχει αρνητικό αντίκτυπο στους εξαιρετικά πολύτιμους εαυτούς τους – τότε τους πιάνει η ευαισθησία. (…) Για ορισμένους ανθρώπους αυτό ισχύει σε τέτοιο βαθμό που, αν μιλούν με κάποιον κι εκείνος δείξει ή δεν κρύψει αρκετά καλά την εξυπνάδα και την οξυδέρκειά του, το εκλαμβάνουν ως ξεκάθαρη προσβολή. Ωστόσο, εκείνοι θα κρύψουν τότε τα συναισθήματά τους και ο ανυποψίαστος ομιλητής μετά θα αναρωτιέται μάταια για τη συμπεριφορά τους, ψάχνοντας να βρει τι ήταν αυτό που έκανε και τον μίσησαν τόσο.»