Μην περιμένετε και πολλά από το τέλος του κόσμου

Κάθε Πρωτοχρονιά, αφού έχει αποσοβηθεί κατά ένα μέρος του ο προκαταρκτικός οικογενειακός όλεθρος, επιστήμονες βρίσκουν την ώρα να μας ενημερώσουν πόσα δευτερόλεπτα κινήθηκε μπροστά (μην τρέφετε αυταπάτες ακόμα και όταν σας λένε ότι κινήθηκε και προς τα πίσω) το Ρολόι της Αποκάλυψης – δεν τελειώνει άλλο αυτή η Ιστορία! Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μικρά καταστροφικά τέλη, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της κυκλοφορίας, που σχεδόν πάντα είναι αδύνατο να αποτρέψεις και περισσότερο να αποφύγεις. Τι μένει στο τέλος, λοιπόν; Να τα απολαύσεις, μάλλον. Και ο πιο διασκεδαστικός τρόπος ήταν πάντοτε μέσω της τέχνης. «Με αυτά στο μυαλό της η κυρία Βαλασία έκλεινε τα μάτια της και παραδιδόταν στην αγκαλιά του ύπνου, γνωρίζοντας ότι το επόμενο πρωί, στις 05:30, θα ξυπνούσε από τον ήχο που θα παρήγαγε το ξυπνητήρι της, το οποίο της υπενθύμιζε σε καθημερινή βάση ότι η δημιουργία μιας καταστροφής είναι εξίσου σημαντική υπόθεση με την καταστροφή μιας δημιουργίας». 

 
Στο νέο του βιβλίο ο Αχιλλέας ΙΙΙ αλλάζει λίγο τη συνταγή αλλά όχι και την τελική νοστιμιά. Εδώ διαβάζουμε 25 πιθανές και κυρίως απίθανες εκδοχές για το πώς τελειώνει ο κόσμος. Χρησιμοποίησα ως τίτλο της ανάρτησης, «Μην περιμένετε πολλά από το τέλος του κόσμου», τον τίτλο της πρόσφατης ταινίας του Ρουμάνου σκηνοθέτη Ράντου Ζούντε – μια μέτρια ταινία κατά την γνώμη μου, που όμως όσο περνάει ο καιρός αφήνει ένα κάποιο αποτύπωμα πάνω μου – όχι για να υπονοήσω κάτι για την ποιότητα του βιβλίου του Αχιλλέα ΙΙΙ αλλά για να καταδείξω ότι όσο συγκλονιστική υπόθεση θα (έπρεπε να) ήταν ένα ενδεχόμενο οριστικό τέλος του κόσμου, άλλο τόσο, είναι και μια υπόθεση ήσσονος σημασίας, κάτι για το οποίο κανείς δεν πρέπει να περιμένει και πολλά, στο τέλος τέλος. «Πάντοτε πίστευα ότι υπάρχει κάτι όμορφο σε ένα αναστατωμένο σκηνικό, και η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι τον κόσμο περισσότερο αναστατωμένο απ’ ό,τι είναι τώρα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο!»

 

 

Τα διηγήματα κινούνται και ισορροπούν μεταξύ επιστημονικής φαντασίας, τρόμου (υπερφυσικού και μη), αλλόκοτου, ρεαλιστικού, γκροτέσκου, και γενικά όλα τους είναι τελειωμένα! Σίγουρα σε πολλούς δεν αρέσει η γραφή του Αχιλλέα ΙΙΙ, είναι κάτι σαν τον Λάνθιμο της λογοτεχνίας, με την έννοια ότι το ιδιαίτερο στυλ του μπορεί να επιστρέψει ως μομφή προς τον ίδιο ενώ στην ουσία δεν φταίει αυτός. Get over it! Προσωπικά τον θεωρώ έναν ιδιοφυή συγγραφέα – που σίγουρα μου αρέσει πολύ και η θεματική του, αλλιώς ίσως θα μου ήταν πιο δύσκολο να διακρίνω τις αρετές του – που παράγει μια ξεχωριστή λογοτεχνία με πολύ μέλλον μπροστά της, εκτός και αν καταστραφεί ο κόσμος. Ας πούμε, σχεδόν κάθε διήγημα έχει ένα ξεχωριστό plot twist που ενώ σε έχει υποβάλει τόσην ώρα ότι διαβάζεις για τα βάσανα της ανθρώπινης ύπαρξης, καταλαβαίνεις αίφνης ότι διαβάζεις κάτι πολύ διαφορετικό, μέχρι που το κεντρί της θλίψης προς το τέλος, που ενσταλάζει δημιουργικά πάντα ο συγγραφέας τους, σε επαναφέρει πάλι πίσω στα βάσανα του ανθρώπου. Δεν λέω βλακείες, εμπιστευτείτε τον και θα το διακρίνετε και εσείς. «Εγώ, πάντως, είχα ανέκαθεν εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη βλακεία. Είναι το μόνο πράγμα στο οποίο μπορεί να βασίζεται κανείς, χωρίς να κινδυνεύει να απογοητευτεί. Ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, δε, μπορεί να έχει κανείς στη συλλογική ανθρώπινη βλακεία, και θα αρκούσε μια ματιά τριγύρω ώστε ακόμη και ο πιο δύσπιστος να συμφωνήσει∙ αν, δηλαδή, είχε μείνει και κανείς από αυτούς ζωντανός».

Το βιβλίο κυκλοφορεί θανατερά ευχάριστο από τις εκδόσεις «Ίκαρος» με εξώφυλλο του Χρήστου Κουρτ… όχι;… τα ύστερα του κόσμου!… το έργο εξωφύλλου είναι του Δημήτρη Μάνου τελικά, ζήσαμε να το δούμε και αυτό. Τέλος πάντων. Φυσικά, η σελιδοποίηση δε θα μπορούσε παρά να μετράει αντίστροφα. Περιέχει και κάποια διακριτικά σκίτσα στο τέλος κάθε διηγήματος για να μην σας πέσει βαριά τόση καταστροφή. Αγοράστε το με κλειστά μάτια, διαβάστε το με ανοιχτά και όποιον πάρει ο Χάρος. Over and out.

 

[…] «Αν και ο Μπόρις Νοβγκορότσκι δεν το γνώριζε, λίγο νωρίτερα, είχε προκαλέσει τη δεύτερη καταστροφή του κόσμου. Ενός κόσμου γεννημένου τη στιγμή που ο ίδιος είχε ξεκινήσει να ονειρεύεται. Ενός κόσμου πλασμένου σε ένα όνειρο καθ’ εικόνα και ομοίωση εκείνου του κόσμου που είχε αφήσει πίσω του και πλέον δεν υπήρχε. Ενός κόσμου ο οποίος είχε εξαφανιστεί δια παντός την στιγμή ακριβώς που ξύπνησε και άνοιξε τα μάτια του για να επιστρέψει ο ίδιος στον κόσμο των ζωντανών – ακόμη και αν η αλήθεια ήταν ότι, εκτός από τον ίδιο, ζωντανός δεν είχε απομείνει κανένας άλλος. Στρέφοντας το κεφάλι του στο πλάι αντίκρισε, αφημένο πάνω σε ένα ράφι όπως το είχε ζητήσει, το βιβλίο ενός παράξενου Γάλλου συγγραφέα με το όνομα Ζωρζ Περέκ. Διαβάζοντας τον τίτλο, ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο, χαμογέλασε: Ζωή, οδηγίες χρήσης.»