Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μην περιμένετε και πολλά από το τέλος του κόσμου



Κάθε Πρωτοχρονιά, αφού έχει αποσοβηθεί κατά ένα μέρος του ο προκαταρκτικός οικογενειακός όλεθρος, επιστήμονες βρίσκουν την ώρα να μας ενημερώσουν πόσα δευτερόλεπτα κινήθηκε μπροστά (μην τρέφετε αυταπάτες ακόμα και όταν σας λένε ότι κινήθηκε και προς τα πίσω) το Ρολόι της Αποκάλυψης – δεν τελειώνει άλλο αυτή η Ιστορία! Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μικρά καταστροφικά τέλη, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της κυκλοφορίας, που σχεδόν πάντα είναι αδύνατο να αποτρέψεις και περισσότερο να αποφύγεις. Τι μένει στο τέλος, λοιπόν; Να τα απολαύσεις, μάλλον. Και ο πιο διασκεδαστικός τρόπος ήταν πάντοτε μέσω της τέχνης. «Με αυτά στο μυαλό της η κυρία Βαλασία έκλεινε τα μάτια της και παραδιδόταν στην αγκαλιά του ύπνου, γνωρίζοντας ότι το επόμενο πρωί, στις 05:30, θα ξυπνούσε από τον ήχο που θα παρήγαγε το ξυπνητήρι της, το οποίο της υπενθύμιζε σε καθημερινή βάση ότι η δημιουργία μιας καταστροφής είναι εξίσου σημαντική υπόθεση με την καταστροφή μιας δημιουργίας»
 
Στο νέο του βιβλίο ο Αχιλλέας ΙΙΙ αλλάζει λίγο τη συνταγή αλλά όχι και την τελική νοστιμιά. Εδώ διαβάζουμε 25 πιθανές και κυρίως απίθανες εκδοχές για το πώς τελειώνει ο κόσμος. Χρησιμοποίησα ως τίτλο της ανάρτησης, «Μην περιμένετε πολλά από το τέλος του κόσμου», τον τίτλο της πρόσφατης ταινίας του Ρουμάνου σκηνοθέτη Ράντου Ζούντε – μια μέτρια ταινία κατά την γνώμη μου, που όμως όσο περνάει ο καιρός αφήνει ένα κάποιο αποτύπωμα πάνω μου – όχι για να υπονοήσω κάτι για την ποιότητα του βιβλίου του Αχιλλέα ΙΙΙ αλλά για να καταδείξω ότι όσο συγκλονιστική υπόθεση θα (έπρεπε να) ήταν ένα ενδεχόμενο οριστικό τέλος του κόσμου, άλλο τόσο, είναι και μια υπόθεση ήσσονος σημασίας, κάτι για το οποίο κανείς δεν πρέπει να περιμένει και πολλά, στο τέλος τέλος. «Πάντοτε πίστευα ότι υπάρχει κάτι όμορφο σε ένα αναστατωμένο σκηνικό, και η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι τον κόσμο περισσότερο αναστατωμένο απ’ ό,τι είναι τώρα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο!»
 
 
Τα διηγήματα κινούνται και ισορροπούν μεταξύ επιστημονικής φαντασίας, τρόμου (υπερφυσικού και μη), αλλόκοτου, ρεαλιστικού, γκροτέσκου, και γενικά όλα τους είναι τελειωμένα! Σίγουρα σε πολλούς δεν αρέσει η γραφή του Αχιλλέα ΙΙΙ, είναι κάτι σαν τον Λάνθιμο της λογοτεχνίας, με την έννοια ότι το ιδιαίτερο στυλ του μπορεί να επιστρέψει ως μομφή προς τον ίδιο ενώ στην ουσία δεν φταίει αυτός. Get over it! Προσωπικά τον θεωρώ έναν ιδιοφυή συγγραφέα – που σίγουρα μου αρέσει πολύ και η θεματική του, αλλιώς ίσως θα μου ήταν πιο δύσκολο να διακρίνω τις αρετές του – που παράγει μια ξεχωριστή λογοτεχνία με πολύ μέλλον μπροστά της, εκτός και αν καταστραφεί ο κόσμος. Ας πούμε, σχεδόν κάθε διήγημα έχει ένα ξεχωριστό plot twist που ενώ σε έχει υποβάλει τόσην ώρα ότι διαβάζεις για τα βάσανα της ανθρώπινης ύπαρξης, καταλαβαίνεις αίφνης ότι διαβάζεις κάτι πολύ διαφορετικό, μέχρι που το κεντρί της θλίψης προς το τέλος, που ενσταλάζει δημιουργικά πάντα ο συγγραφέας τους, σε επαναφέρει πάλι πίσω στα βάσανα του ανθρώπου. Δεν λέω βλακείες, εμπιστευτείτε τον και θα το διακρίνετε και εσείς. «Εγώ, πάντως, είχα ανέκαθεν εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη βλακεία. Είναι το μόνο πράγμα στο οποίο μπορεί να βασίζεται κανείς, χωρίς να κινδυνεύει να απογοητευτεί. Ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, δε, μπορεί να έχει κανείς στη συλλογική ανθρώπινη βλακεία, και θα αρκούσε μια ματιά τριγύρω ώστε ακόμη και ο πιο δύσπιστος να συμφωνήσει∙ αν, δηλαδή, είχε μείνει και κανείς από αυτούς ζωντανός».

Το βιβλίο κυκλοφορεί θανατερά ευχάριστο από τις εκδόσεις «Ίκαρος» με εξώφυλλο του Χρήστου Κουρτ… όχι;… τα ύστερα του κόσμου!… το έργο εξωφύλλου είναι του Δημήτρη Μάνου τελικά, ζήσαμε να το δούμε και αυτό. Τέλος πάντων. Φυσικά, η σελιδοποίηση δε θα μπορούσε παρά να μετράει αντίστροφα. Περιέχει και κάποια διακριτικά σκίτσα στο τέλος κάθε διηγήματος για να μην σας πέσει βαριά τόση καταστροφή. Αγοράστε το με κλειστά μάτια, διαβάστε το με ανοιχτά και όποιον πάρει ο Χάρος. Over and out.
 
[…] «Αν και ο Μπόρις Νοβγκορότσκι δεν το γνώριζε, λίγο νωρίτερα, είχε προκαλέσει τη δεύτερη καταστροφή του κόσμου. Ενός κόσμου γεννημένου τη στιγμή που ο ίδιος είχε ξεκινήσει να ονειρεύεται. Ενός κόσμου πλασμένου σε ένα όνειρο καθ’ εικόνα και ομοίωση εκείνου του κόσμου που είχε αφήσει πίσω του και πλέον δεν υπήρχε. Ενός κόσμου ο οποίος είχε εξαφανιστεί δια παντός την στιγμή ακριβώς που ξύπνησε και άνοιξε τα μάτια του για να επιστρέψει ο ίδιος στον κόσμο των ζωντανών – ακόμη και αν η αλήθεια ήταν ότι, εκτός από τον ίδιο, ζωντανός δεν είχε απομείνει κανένας άλλος. Στρέφοντας το κεφάλι του στο πλάι αντίκρισε, αφημένο πάνω σε ένα ράφι όπως το είχε ζητήσει, το βιβλίο ενός παράξενου Γάλλου συγγραφέα με το όνομα Ζωρζ Περέκ. Διαβάζοντας τον τίτλο, ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο, χαμογέλασε: Ζωή, οδηγίες χρήσης

Σχόλια

  1. Μου άρεσε η ανάρτησή σας! Η προοπτική σας προσθέτει βάθος στο θέμα. Ανυπομονώ για περισσότερα από εσάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια. Αρκετές φορές στηρίζομαι εντελώς στην τύχη αλλά φαίνεται παραδόξως να λειτουργεί υπέρ μου!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

En passant

  Το «Αν πασάν» είναι ένας σκακιστικός κανόνας, περιθωριακός και άγνωστος αλλά ιδιαιτέρως αποτελεσματικός και σημαντικός. Στις αρχικές τους κινήσεις, τα πιόνια έχουν το δικαίωμα να κινηθούν ένα ή δύο τετράγωνα μπροστά. Αν επιλέξουν να κινηθούν δύο τετράγωνα μπροστά και ένα αντίπαλο πιόνι βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε να μπορούσε να το αιχμαλωτίσει αν το πιόνι που κινήθηκε δυο τετράγωνα αποφάσιζε να κινηθεί μόνο ένα, τότε, έχει το δικαίωμα να το αιχμαλωτίσει και σε αυτή την περίπτωση που κάνει δύο βήματα. Έχουμε δηλαδή, αν πασάν... αιχμαλωσία εν τη διελεύσει. Είναι δυσνόητο στην περιγραφή αλλά αρκετά ξεκάθαρο στην πράξη. Βέβαια, όταν είσαι αρχάριος σκακιστής και το συναντήσεις πρώτη φορά σε ηλεκτρονική παρτίδα, τότε πείθεσαι ότι κάποιο «bug» έχει η ιστοσελίδα, ότι σε χακάρανε ή ότι άρπαξες όλες τις ιώσεις του κυβερνοχώρου. Τα βιβλία του Ναμπόκοφ, μου προσφέρουν την ισχυρή εντύπωση ότι αποτελούν ένα συνεχές λογοτεχνικό en passant, σε αιχμαλωτίζουν εν τη διελεύσει.

Στα χαμένα

Ρε μπελά που βρήκα! Να είναι ένα βιβλίο σχετικά ευχάριστο, να έχει πράγματα που γενικά ταιριάζουν με το γενικότερο γούστο μου και εγώ να το αντιμετωπίζω σαν ταινία του Μπέλα Ταρ – τον ατελείωτο ένα πράμα. Είχε καιρό να μου συμβεί κάτι ανάλογο, σηκώνει και η επιστήμη τα χέρια της ψηλά! Έβαλα σφήνα την ανάγνωση για να προλάβω την ταινία του Λάνθιμου – την οποία κατάφερα να δω χθες, 17 Δεκεμβρίου, στην επίσημη πρεμιέρα της – και ακόμα να το τελειώσω. Λίγες σελίδες ακόμα που διαβάζονται παράλληλα με αυτές τις γραμμές που γράφονται. Τουλάχιστον η ταινία ήταν πολύ καλή και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου ήταν ακριβώς αυτό∙ ήξερες από την αρχή ότι θα γίνει μια καλή ταινία. Το βιβλίο πάλι, δεν ήξερε τι ήθελε να είναι, και μέσω ανομοιόμορφων αφηγήσεων, για μένα τουλάχιστον κατέληξε να είναι χάσιμο χρόνου. «Η πιο προφανής ανωμαλία της (…) είναι η απόλυτη έλλειψη οποιασδήποτε ανωμαλίας».

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους

Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει και πλέον δεν μπορείς να αφήσεις αυτό το καταπληκτικό βιβλίο από τα ηλιοψημένα χέρια σου∙ εγκαταλείψτε αυτό το κλισέ να βουλιάξει και να πνιγεί όπως του αξίζει. Νόμιζα ότι είχα αφήσει το «ναυτικό» μου παρελθόν ( Καββαδίας , Μέλβιλ , κλπ) σχεδόν οριστικά πίσω – χωρίς να σημαίνει ότι δε θα τους ξαναδιάβαζα για το μεγάλο λογοτεχνικό τους εκτόπισμα – και σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να αγοράσω το συγκεκριμένο βιβλίο, ειδικά όταν έχω τόσα άλλα αδιάβαστα στο αμπάρι. Όμως μου το έκαναν δώρο, το ξεκίνησα για κλείσιμο μιας κατά τ’ άλλα απάνεμης αναγνωστικής χρονιάς και ένα πελώριο κύμα μέσα στο μυαλό με ξαναχτύπησε με δριμύτητα. Στο μικρό εκδοτικό καράβι που είναι η χώρα μας και όλοι κοιτάνε ποιος θα φαγωθεί στην πορεία ( «Άκουσε κάποιους ναυαγούς να λένε ψιθυριστά πως έπρεπε να τραβήξουν κλήρο και “να θανατώσουν έναν άντρα για να σωθούν οι υπόλοιποι”» ) και εν μέσω μιας αποικιοκρατικής καταγραφής αναγνωστικών λιστών με αρκετή δόση μυθομανίας και εν είδει πρωτοχρονιάτ

D’ ye see him?

Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν. Ο Σύριζα πιο οπισθοδρομικός από ποτέ ετοιμάζεται για την νέα εποχή του, οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι κάνουν jump scares από κάθε γωνιά με το πιο creepy χαμόγελό τους και εσύ νιώθεις ότι θες να πας ξαφνικά και διακαώς για καφέ με έναν random συμμαθητή της Α' λυκείου παρά να ακούσεις το πρόγραμμά τους και οι καιροί νερό θα φέρουν πάλι στην βασανισμένη Θεσσαλία, έτσι λένε αυτοί που ξέρουν. Μόνο το «Βιβλιοκαφέ» του Πατριάρχη Φώτιου έκλεισε λόγω ανεξέλεγκτου πληθωρισμού – 4,20 ο διπλός εσπρέσο, πού πάμε ωρέ; Παρ’ όλα αυτά οι αναρτήσεις του παρέμειναν να θαλασσοδέρνονται στο ίντερνετ και μια δική μου έτυχε και ξεβράστηκε μπροστά μου . Πω πω μπόχα!! Δεν θέλω να την ακουμπήσω καν! Τέλος πάντων, εσείς μπορεί να βρείτε ότι διαθέτει ακόμα κάποιο ψαχνό. Αν όμως πιστεύετε ότι αλλάξατε μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έστω και λίγο, δε θα έπρεπε να της ρίξετε ούτε ματιά!

DiFullness

Δε διαβάζω κόμιξ – η δήλωση αυτή είναι παρόμοια με το «Δεν έχω δει ποτέ Φιλαράκια » το 2023. Έχω διαβάσει μέσα στα χρόνια κάποια επιλεκτικά αλλά δεν μπορώ να πω ότι τα προτιμώ. Είναι ακριβό χόμπι, αρκετές φορές η ιστορία μου φαίνεται αδιάφορη και η εικονογράφηση φτωχή και γενικά θα έλεγα ότι δεν είναι το φλιτζάνι του τσαγιού μου. Όμως εδώ είπα να κάνω μια εξαίρεση γιατί πίνω νερό στο όνομα του Χοντορόφσκι . Δεν ειν’ καλ’ αυτός ο άνθρωπος, πάει και τελείωσε. Αυτή η κριτική έχει σκοπό να θυμίζει κάπως δελτίο τύπου – τι παράξενο, αλήθεια, συνήθως στην Ελλάδα μας έμαθαν τα δελτία τύπου να θυμίζουν κάπως κριτικές! – τίποτα βαθύ και ευφάνταστο εδώ, εξάλλου η συνηθισμένη φαντασία χάνεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με μεγαλοφυΐες σαν εκείνες του Χοντορόφσκι και του Moebius. Όλοι οι πολιτισμένοι γαλαξίες γύρω μας έχουν φευγάτα κόμιξ σαν το Ινκάλ, εμείς σε καμιά βδομάδα θα έχουμε το κόμικ για τον Ζορμπά – και μετά απορούμε γιατί δεν κάνουμε εξωγαλαξιακή καριέρα.

Ο θάνατος σου πάει πολύ

Υπήρχε κάποτε εκείνη η σειρά ταινιών θρίλερ (νομίζω ακόμα υπάρχει, μα να μην ξέρουν πότε πρέπει να πεθαίνει μια ωραία ιδέα) με τον πιο εύστοχο, θεωρώ, ελληνικό τίτλο « Βλέπω τον θάνατό σου » όπου σε μία καθορισμένη λίστα ανθρώπων κάποιος έβλεπε το τελεσίδικο όραμα και έσπαγε την αλυσίδα θανάτου και το έργο τότε έπαιρνε τρομακτική κατεύθυνση. Χωρίς το σπλάτερ και με περισσότερη φαντασία και στοχασμό, η Μαρία Γιαγιάννου βλέπει τον θάνατό μας μέσα στα κοινωνικά δίκτυα και συγκεκριμένα μέσα στο facebook – που είναι και το γηραιότερο μέσο, ok boomer! «Το νήπιο άκουσε την φράση “πρόσω ολοταχώς” ως “μπρος ολοταφώς”, ένα ολίσθημα που μαρτυρά την αμφισημία των πραγμάτων και της γλώσσας που τα αναπαριστά. Μπορεί εξίσου να σημαίνει “Μπρος όλο το φως” και “Μπρος όλα τάφος”» .

Η φάση είναι κρίντζι

  Όπως θα σας έλεγε και ο θείος που κάθεται με την νεολαία κάθε Τσικνοπέμπτη, «Η φάση είναι κρίντζι», δηλώνει μία κατάσταση εξαιρετικά αναληθοφανή που σε παγώνει και σε κάνει να ανατριχιάζεις από την αμηχανία λες και κάποιος όλη την ώρα λέει κρύα αποτυχημένα αστεία χωρίς σταματημό και έλεος. Ο Λέων Τολστόι – back to back ανάρτηση με Τολτσόι, δε σας χάλασε! – επιφυλάσσει αυτή την τιμητική θέση του θείου για τον Σαίξπηρ και τα έργα του, με κύριο στόχο τον «Βασιλιά Ληρ». «Αυτό είναι το τόσο γνωστό έργο. Όσο κακό και να παρουσιάζεται στην αφήγησή μου, την οποία προσπάθησα να κάνω όσο τον δυνατόν πιο ουδέτερη, θα πω χωρίς δισταγμό πως στο πρωτότυπο το έργο είναι ακόμα χειρότερο» . Εν συντομία, δεν κάνει για δραματουργός το παιδί ! Θα σφαχτούμε και σε αυτό το γιορτινό τραπέζι, πάνω απ’ όλα η παράδοση!

Μισή εντροπία δική μου

  Το να διαβάζεις αδιαμεσολάβητα Πύντσον είναι ένας ανελέητος και μακράς διαρκείας διανοητικός καύσωνας για τον οποίο κανένα επικαιροποιημένο ή μη δοκίμιο δεν μπορεί να σε προειδοποιήσει επαρκώς∙ και το δοκίμιο του Θανάση Μήνα, παρά τις αρετές του, κάνει ακριβώς αυτό. Το συγκεκριμένο δοκίμιο στηρίζεται σε ένα δίπολο: το εξώφυλλο ανεβάζει ψηλά τις προσδοκίες του αναγνώστη και το τίμιο οπισθόφυλλο τις καταποντίζει – σύμφωνα με έναν απόκρυφο νόμο της θερμοδυναμικής που γνωρίζουν Εκείνοι και ίσως και Εγώ, το αποτέλεσμα τείνει τελικά προς την αταξία. Σχετικό χάος, συγυρισμένο ωστόσο!