Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τελειωμένοι

 

 
Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν, ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης». Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ!
 
[…] «Υπάρχει ένα γνωστό παράδειγμα που το χρησιμοποιούν στο πρώτο έτος των σπουδών ψυχολογίας. Σχετικά με το πλαίσιο. Έχει ως εξής: ο Τοντ έχει στο δωμάτιό του ένα μικρό φυτό, με κόκκινα φύλλα. Αποφασίζει ότι δεν του αρέσει εμφανισιακά και θέλει το φυτό του να δείχνει όπως και τα υπόλοιπα στο σπίτι. Πολύ προσεκτικά λοιπόν, βάφει πράσινα όλα τα φύλλα. Όταν στεγνώνει η μπογιά, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι το φυτό είναι βαμμένο. Δείχνει πράσινο. Με παρακολουθείς;»

«Ναι».
«Την επομένη του τηλεφωνεί μια φίλη. Είναι φυτοβιολόγος και τον ρωτάει αν έχει κάποιο πράσινο φυτό που θα μπορούσε να δανειστεί, για μερικά πειράματα. Της λέει όχι. Την επομένη, μια άλλη φίλη, αυτή τη φορά καλλιτέχνιδα, τηλεφωνεί και τον ρωτάει αν έχει ένα πράσινο φυτό, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως μοντέλο για έναν πίνακα. Της λέει ναι. Δύο φορές τον ρωτάνε το ίδιο πράγμα και δίνει αντίθετες απαντήσεις, και κάθε φορά είναι ειλικρινής».

 

Βέβαια αν ήθελε να είναι πιο ειλικρινής με τον εαυτό του, και εγώ λιγότερο σπασικλάκι, θα μπορούσε να δώσει κάποιο από τα υπόλοιπα φυτά του σπιτιού, ένα αληθινό δηλαδή, στη φυτοβιολόγο φίλη του, εκτός δηλαδή και αν δεν τα ξεχωρίζει πια ούτε και ο ίδιος, τι να πω – πού είμαστε, στο Blade Runner;; Τέλος πάντων, καταλάβατε ελπίζω το νόημα του αποσπάσματος, σας θέλω συγκεντρωμένους… μείνετε εντός πλαισίου. Για μένα το βιβλίο του Ίαν Ριντ κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με την «Χορτοφάγο» της Χαν Γκανγκ – ξέρω τι σκέφτεστε, ότι είχα θάψει το βιβλίο της και περιμένετε να γίνει κάτι ανάλογο και τώρα. Δυστυχώς θα σας απογοητεύσω αυτή την φορά, γιατί ελάχιστη σχέση έχει ετούτο το βιβλίο με την μη λογοτεχνική παπαρίτσα της Γκανγκ. Και αν θέλετε να χρησιμοποιήσω την παραπάνω μεταφορά, η Χαν Γκανγκ λέει ναι στη φυτοβιολόγο (υπονομεύοντας η ίδια την όποια αξία του βιβλίου της) ενώ ο Ίαν Ριντ λέει ναι στην καλλιτέχνιδα (γνωρίζοντας τον τρόπο να καμουφλάρει τα όποια μειονεκτήματα του βιβλίου πίσω από το άρτιο αισθητικά σύνολο). 

Οι ομοιότητες με την «Χορτοφάγο» εντοπίζονται και εξαντλούνται στο παράδοξο της ατμόσφαιρας που ενυπάρχει εντός τους, με μια γοητευτικότατη κλιμακούμενη αγωνία (που στην περίπτωση της Γκανγκ όμως κατακρημνίζεται πολύ σύντομα, σαν μετοχή του Facebook μετά από 6ωρο μπλακ άουτ!) και μια ανατριχίλα να διατρέχει την ραχοκοκαλιά σου για το πόσο ωραία καταφέρνει να συμπλέκει (μόνο ο Ριντ αυτό) το κοινότοπα ανθρώπινο με το τρομακτικά ανθρώπινο, εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την αγωνία από τον πανικό, και διαρκεί όσο μια σκέψη, μια στιγμή και μια ζωή. Το ζουμί του βιβλίου το αποκαλύπτει ήδη ο τίτλος του, η μαγική λέξη είναι «σκέφτομαι», μόνο αυτή, τέλος, αρχή, ζωή, θάνατος, ευτυχία, δυστυχία, δεν έχουν σημασία, όλα ενυπάρχουν μέσα της, και ζουν (αρμονικά) ή και πεθαίνουν (βάναυσα) μαζί της, χιλιάδες φορές κάθε λεπτό. Ειλικρινά ενθουσιάστηκα όταν βρήκα μερικές σκέψεις του συγγραφέα που μου θύμισαν ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο του Τζορτζ Στάινερ: […] «Δεν μπορούμε να ξέρουμε και δεν ξέρουμε τι σκέφτονται οι άλλοι. Δεν μπορούμε να ξέρουμε και δεν ξέρουμε τα κίνητρα των άλλων για τις ενέργειές τους. Ποτέ. Όχι ακριβώς. Αυτή ήταν η τρομακτική, νεανική επιφοίτησή μου. Ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε ποτέ πραγματικά κάποιον άλλον. Εγώ πάντως όχι. Ούτε κι εσείς. (…) Ο καθένας μπορεί να σκέφτεται το οτιδήποτε. Οι σκέψεις είναι η μόνη πραγματικότητα. Αλήθεια. Τώρα πια είμαι σίγουρη. Δεν μπορείς να πλαστογραφήσεις ή να προσποιηθείς μια σκέψη. Αυτή η απλή συνειδητοποίηση με συνοδεύει διαρκώς. Με απασχολούσε για πολλά χρόνια. Και εξακολουθεί».

Ο Ίαν Ριντ κατέχει διάφορες φιλοσοφικές γνώσεις που δένει αρμονικά με την τετριμμένη πλοκή του πριν εκείνη οδηγηθεί σε ένα αγωνιώδες φινάλε. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Κάουφμαν θέλησε να το γυρίσει ταινία – σίγουρα όμως πολλοί απορείτε με την ίδια την ταινία του Κάουφμαν! Δεν την είδα ακόμα, δεν προλαβαίνω, αλλά ξέρω ότι θα μου αρέσει. Το βιβλίο ξεκαθαρίζει καλύτερα τα πράγματα και σίγουρα γίνεται πιο ομαλά η μετάβαση από το αλλόκοτο στο παράδοξο, αλλά ρε παιδιά, η κινηματογραφική γλώσσα έχει άλλες συμβάσεις και θα πρέπει να τις αποδεχτείτε, αλλιώς δείτε το Squid Game να ηρεμήσουμε, μην παίζετε δύσκολα παιχνίδια! Επιτέλους, ενθουσιάστηκα και με ένα βιβλίο της σειράς, που η λογοτεχνική αξία του καταφέρνει να υπερπηδήσει το ανελέητο μάρκετινγκ – πόσο σπάνιο πια. Εύγε στις εκδόσεις «Πατάκη» και στην όμορφη μετάφραση του Αντώνη Καλοκύρη. Πολλά είπα. Σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος στην ανάρτηση (αστειάκι, χαχα).

[…] «Το μόνο βιβλίο που μου έδωσε ο Τζέικ, και μάλιστα περίπου μία εβδομάδα αφότου γνωριστήκαμε, έχει τίτλο Ο αποτυχημένος. Ενός Γερμανού συγγραφέα, κάποιου Μπέρνχαρντ. Έχει πεθάνει και δεν ήξερα κάτι για το βιβλίο μέχρι που μου το έδωσε ο Τζέικ. Ο Τζέικ έγραψε στο εσώφυλλο “άλλη μια θλιβερή ιστορία”.
Το βιβλίο είναι ένας μονόλογος. Ο Τζέικ υπογράμμισε ένα απόσπασμα. “΄Υπάρχουμε΄ δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά απελπιζόμαστε… γιατί, δεν υπάρχουμε, πραγματωνόμαστε”. Αφότου το διάβασα, δεν έχω σταματήσει στιγμή να σκέφτομαι τι σημαίνει. Άλλη μια θλιβερή ιστορία».

Ναι, θλιβερή, αλλά και πόσο συναρπαστική. 

 


 


Σχόλια

  1. ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ

    Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
    με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
    λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
    για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο
    τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

    Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο·
    ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
    (ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
    Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
    εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
    και ανέτοιμους -πού πιά καιρός- μας συνεπαίρνει.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Τελειωμένα, 1911

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ (Απόσπασμα)
    LITTLE GIDDING
    V
    Ό,τι ονομάζουμε αρχή συχνά είναι το τέλος
    και το να δίνεις ένα τέλος είναι να κάνεις μια αρχή.

    Από το τέλος ξεκινάμε. Και κάθε φράση
    και πρόταση που είναι σωστή
    (όπου κάθε λέξη είναι εκεί που αρμόζει,
    παίρνοντας τη θέση της για να στηρίξει τις άλλες,

    η λέξη ούτε διστακτική ούτε επιδεικτική,
    μια εύκολη συναλλαγή ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο,
    η κοινή ορθή χωρίς να ΄ναι χυδαία,
    η συμβατική λέξη ακριβής αλλά όχι σχολαστική,
    το τέλειο ταίρι χορεύοντας μαζί)

    κάθε φράση και κάθε πρόταση είναι ένα τέλος και μια αρχή,
    κάθε ποίημα ένας επιτάφιος. Και οποιαδήποτε πράξη
    είναι ένα βήμα προς το ικρίωμα, τη φωτιά,
    βαθιά στο λαρύγγι της θάλασσας
    ή προς μια πέτρα δυσανάγνωστη:
    κι από κει είναι που ξεκινάμε.

    Πεθαίνουμε μ΄ εκείνους που πεθαίνουν:
    δες, αναχωρούν ,κι εμείς πηγαίνουμε μαζί τους.
    Γεννιόμαστε με τους νεκρούς:
    δες, επιστρέφουν,και μας φέρνουν μαζί τους.
    [...]
    Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ/ [Δίγλωσση έκδοση], Πατάκη, ΜΕΤ: ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τέλειος ο Καβάφης! Δεν το θυμόμουν αλλιώς θα χρησιμοποιούσα το «Τελειωμένα» για τίτλο της ανάρτησης.
    Ο Έλιοτ, καλούτσικος και αυτός :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν