Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρου στόρι


Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα· παλιά είχε μια κάποια αξία η φράση όταν την έβλεπα γραμμένη πριν από ταινίες ή βιβλία. Ένιωθες ότι πάνω σε μια αληθινή ιστορία ο εκάστοτε καλλιτέχνης έχει μεταπλάσει αρκούντως δημιουργικά το καλλιτεχνικό του όραμα. Πλέον, έχει καταντήσει ένας ευφημισμός ποιότητας, το βλέπω γραμμένο και τρέχω μακριά ώστε να μην χάσω πολύτιμο χρόνο και χρήμα. Οι βιωματικές ιστορίες του facebook, τύπου «Βοήθησα μια γριούλα στο λεωφορείο που κατάπιε την μασέλα της όταν ο ελεγκτής της ζήτησε το εισιτήριο», κυκλοφορούν πλέον και έξω από αυτό, απλώς με πιο φάνσυ εξώφυλλα και με την «ποιοτική» σφραγίδα κάποιων εκδοτικών. Έκανα μία χιουμοριστική ανάρτηση πρόσφατα στο facebook για το βιβλίο της Τάρα Γουέστοβερ, χωρίς να έχω την παραμικρή διάθεση να το τραβήξω παραπάνω αλλά προέκυψαν πάλι τα συνήθη ζητήματα περί κριτικής, ακρισίας και ικριωμάτων! Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αφηγηθώ τα πράγματα όπως έγιναν. Το memoir που ακολουθεί βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.
 
Η βασική ένσταση που ανέκυψε (πάλι) είναι η εξής: μπορείς να μιλήσεις για βιβλία που δεν έχεις διαβάσει; Η απάντηση παραμένει ακόμα (και για πάντα) θετική – yes you will YES! Το να αντιμετωπίζεις τα πάντα με τις 5 κοινές αισθήσεις είναι πολύ φτωχός τρόπος για να τα βγάλεις πέρα με την ζωή. Ο Ντέιβιντ Λυντς στην πρόσφατη αυτοβιογραφία του (που έχω διαβάσει ολόκληρη, το ορκίζομαι στη μάνα μου!) έλεγε πως όταν μπαίνει ένας άνθρωπος σε ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους αμέσως διαισθάνεται ποιος από αυτούς έχει αρνητική ενέργεια και σε ποιον θα ήταν καλύτερα να κινηθεί. Η διαίσθηση, φίλοι μου! Σπουδαίο πράγμα. Ειδάλλως, θα έπρεπε ο υποτιθέμενος τύπος στο δωμάτιο να σπαταλήσει την ίδια ακριβώς ώρα σε όλους τους παρευρισκόμενους ώστε να καταλάβει με εντελώς βασικά αισθητηριακά όργανα ποιος και γιατί αξίζει την προσοχή του. Και αυτό θα γινόταν με ΟΛΑ, από τα σημαντικά έως τα ασήμαντα – θα δοκιμάζαμε παραδείγματος χάριν όλα τα ρούχα ενός μαγαζιού (ή όλων) μέχρι να καταλήξουμε στο τι θα αγοράσουμε, ή θα πίναμε όλα τα ρούμια του κόσμου γιατί μπορεί μεν να μας αρέσει το ρούμι ως είδος αλλά ίσως διαφέρει από ετικέτα σε ετικέτα και πώς θα το μάθουμε αν δεν τα δοκιμάσουμε όλα, ε; Ωστόσο, για χάρη της κουβέντας ας θεωρήσουμε ότι για να κρίνεις ένα βιβλίο πρέπει να το έχεις διαβάσει. Αυτό αρκεί; Προφανώς όχι. Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι η ολοκληρωμένη ανάγνωση ενός βιβλίου μάς κάνει και ικανούς να ασκούμε κριτική πάνω του; Ο Τόμας Μαν, ας πούμε, έλεγε ότι το «Μαγικό Βουνό» πρέπει να διαβαστεί δύο φορές· μία ίσον καμία, λοιπόν; Τι γίνεται με τον «Οδυσσέα» του Τζόυς; Πόσες αναγνώσεις αρκούν για να το κρίνεις χωρίς να κριθείς; Ας φύγω όμως από τα αριστουργήματα που έτσι και αλλιώς βρίθουν ερμηνειών και άρα δεν είναι ενδεδειγμένα παραδείγματα. Ας πιάσουμε κάτι του πεταματού, τον «Αλχημιστή» του Κοέλιο, βιβλίο εντούτοις πολλαπλών αναγνώσεων και πάντα αναθεματισμένα επίκαιρο. Δεν τρολάρω, θα εξηγηθώ παρακάτω. 
 
Πριν κάμποσο καιρό είχε γίνει χαμός με το βιβλίο «Λίγη ζωή» και όλοι αναρωτιόμασταν μα πώς γίνεται ο ήρωας να περνάει τόσα φρικτά πράγματα στη ζωή του; Είναι τουλάχιστον αναληθοφανές· είναι ωστόσο μυθιστόρημα και έτσι δεν μας νοιάζει περισσότερο. Τώρα, έχουμε το βιβλίο της Τάρα και την απόλυτα φρικτή και αληθινή ζωή της, για να μένουμε εκστασιασμένοι με το στόμα ανοιχτό! Πέρα από το γεγονός ότι τέτοια βιβλία μένουν προσκολλημένα σε έναν βαλτώδη συναισθηματισμό και επιμένουν να εκβιάζουν απάνθρωπα τους αναγνώστες τους έχουν και ένα ακόμα μεγαλύτερο μειονέκτημα. Είναι ιστορίες επιτυχίας (σαξές στόριζ… Γεια σου Σαμαρά, λεβέντη!) σε έναν άδικο και σκληρό κόσμο. Αν και εγώ προτιμώ απερίφραστα τις ιστορίες αποτυχίας δεν μπορώ να μην παραδεχτώ την δύναμη των πρώτων. Γιατί κουβαλούν μέσα τους την ψυχολογία του τζογαδόρου! Στο βιβλίο που διαβάζω αυτήν την εποχή και θα γράψω γι’ αυτό στο μέλλον, υπάρχουν 5-6 αριστουργηματικές σελίδες ανθολογίας που περιγράφουν αυτό το φαινόμενο. Πώς δηλαδή, ένας κατά τ’ άλλα φυσιολογικός άνθρωπος καταρρέει, σχεδόν αστραπιαία, ψυχολογικά και οικονομικά εμπρός σε ένα παιχνίδι στοιχηματισμού που βασίζεται σε πιθανότητες 50-50. Πιστεύει ότι κάποιος (ο κόσμος;) του χρωστάει και επιμένει να διεκδικεί τα χρωστούμενα χάνοντάς τα όλα. Στην πραγματική ζωή οι πιθανότητες δεν είναι ποτέ 50-50, είναι απίστευτα περισσότερες υπέρ της, σκληρής συνήθως, ζωής. Βιβλία σαν της Τάρα είναι σαν να πιάνεις το Τζόκερ. Θα κερδίσει μόνο ένας τα πολλά λεφτά και στην ουσία δεν θα (μπορεί να) βοηθήσει κανέναν. Τα κέρδη του ενός ουδέποτε βοήθησαν την έξη των υπόλοιπων τζογαδόρων που επιμένουν να σκορπάνε λεφτά περιμένοντας την σειρά τους και αδιαφορώντας για τις έτσι και αλλιώς ακατανόητες γι’ αυτούς, και συντριπτικά κατά τους, πιθανότητες!
 
Το πιο τίμιο βιβλίο για αυτού του είδους την συμπεριφορά είναι ο «Αλχημιστής» του Κοέλιο και του βγάζω το καπέλο γι’ αυτό. «Όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις» (βέβαια υπάρχει και το αρχαιοελληνικό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» αλλά ας αφήσουμε τα προγονολατρικά κατά μέρος για την ώρα), πάνω σε αυτή την φράση βασίστηκαν μορφωμένες και αμόρφωτες παρουσίες για να οικοδομήσουν τα δικά τους σαξές στόριζ. Η Τάρα δεν πρόκειται να εμπνεύσει κανέναν πέρα από το πορτοφόλι και τις δημόσιες σχέσεις της. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει δραστικά στους Μορμόνους της Αμερικής, τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν να πεθάνουν και τα εγγόνια της. 
 

 
Η γνώση είναι εν μέρει δύναμη αλλά δεν είναι σώνει και ντε αλλαγή. Αλλιώς θα είχαμε από χρόνια κλείσει το Γκουαντάναμο και θα διευθετούσαμε άλλα τόσα μικρά ή μεγαλύτερα ζητήματα. Οι λεγόμενες ιστορίες έμπνευσης που τόσο προωθούν μαρκετινίστικα είναι απλώς η σειρά μας για το Τζόκερ. Κι αν μας κάτσει; Πού είναι το κακό; Πουθενά. Διαβάστε ό,τι θέλετε. Απλώς εγώ δύσκολα συγκινούμαι από την προσπάθεια ενός μικρού κοριτσιού να σώσει ένα χαριτωμένο γουρουνάκι από την σφαγή, όταν ξέρω τι συμβαίνει μέσα στα σφαγεία. Και αν κάποτε ήθελα να διαβάσω μια σχετική ιστορία, θα ήθελα να μάθω για την φρίκη των σφαγείων και όχι για την σχέση της μικρής με το γουρούνι. Όπως και να’ χει, η Πέπα το γουρουνάκι θα καταλήξει ζαμπόν στο πιάτο σας και θα το απολαύσετε με μαρούλι και μουστάρδα, χωρίς ενοχές. Και το ξέρετε.
 
Και επειδή με το χοιρινό ταιριάζει τέλεια και το κρασί, ας το θέσω και διαφορετικά. Αν έχεις πιει έστω ένα καλό κρασί στη ζωή σου, δεν χρειάζεται να ξαναπιείς σανγκρία που έπινες φοιτητής, για να καταλάβεις ότι είναι μάπα. Αυτά τα βιβλία είναι σαν την σανγκρία κάπως – μπορεί να σου ζεσταίνει την καρδιά εκείνη την στιγμή αλλά σου γαμάει το κεφάλι την επομένη. Ευχαριστώ αλλά δε θα πάρω. Cheers!

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν