Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν πας για ψάρεμα;


Ο Όσκαρ Ουάιλντ υπήρξε πρώιμος αναγνωστικός μου έρωτας. Τον λάτρεψα περισσότερο για τις αιχμηρές του κυνικές παρατηρήσεις παρά για τα γραπτά του. Η φράση του «Κυνικός είναι αυτός που γνωρίζει την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα» είναι από τις πλέον αγαπημένες μου – έτσι όπως την βλέπετε διατυπωμένη, όμως· έχω δει και άλλες ελληνικές εκδοχές της και δεν μου άρεσαν όσο η σαφήνεια και η παιγνιώδης διάθεση της παραπάνω διατύπωσης. Τα γραπτά του συνεχίζουν να ακτινοβολούν την γοητεία τους πάνω στους αναγνώστες αν και περιορίζονται στα στενά όρια του κινήματος του Αισθητισμού, όμως, είναι ακριβώς αυτές οι (ακριβείς) ρήσεις του που με ιμπεριαλιστική διάθεση διαπερνούν και προσπερνούν τον κυνικό αιώνα μας. «Είμαι τόσο έξυπνος, που μερικές φορές δεν καταλαβαίνω λέξη απ’ όσα λέω»!
 
Πλέον πολύ δύσκολα θα ξαναδιάβαζα το «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», ενώ στο «De profundis» ο συγγραφέας μού φάνηκε πολύ drama queen για τα γούστα μου – κατά την γνώμη μου, κακώς εκδόθηκε αυτό το βιβλίο του. Στο ολιγοσέλιδο παραμυθάκι του όμως «Ο ψαράς και η ψυχή του» ευχαρίστως θα έλεγε ναι… η αισθητική μου πλευρά! Ειρήσθω εν παρόδω, θυμάμαι ότι είχα πολύ απολαύσει και το δοκίμιό του «Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό», καλή ΔΕΘ να έχουμε φίλοι μου, να φάμε τα δακρυγόνα μας να ευφρανθεί η ψυχή μας.
 
Ο ψαράς μας λοιπόν πιάνει στα δίχτυα του μία σαγηνευτική γοργόνα και αφού δεν μπορεί να κάνει τίποτα μαζί της, καθώς όπως λέει και το παλιό σεξιστικό ανέκδοτο ούτε το ένα μπορείς να της κάνεις ούτε το άλλο, αποφασίζει να την ρίξει πίσω στη θάλασσα με αντάλλαγμα όταν της το ζητάει εκείνος, να αρχίζει το γλυκό τραγούδι της ώστε να φέρνει τα ψάρια που εξουσιάζει κοντά στα δίχτυα του. Δίκαιο ντιλ. Καλό το ψάρεμα αλλά στο τέλος ο ψαράς ερωτεύεται την γοργόνα, η οποία ούσα ένα θαλασσογέννητο πλάσμα χωρίς ψυχή, αρνείται να τον δεχθεί αν πρώτα εκείνος δεν χάσει την δική του. Ο ψαράς δεν έχει κανένα πρόβλημα επ’ αυτού αλλά διαπιστώνει ότι είναι πολύ πιο δύσκολο από όσο νομίζει. Αυτό που λένε, την γνώρισε και έχασε την ψυχή του, δεν ισχύει εδώ. Ο Ουάιλντ παίζει με το δίπολο απολαύσεις και ενοχές και στήνει το παραμύθι του αριστοτεχνικά. Ωστόσο, η ρήση του «Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις» συνοψίζει επαρκώς τον μύθο και δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω. Έχοντας πολλά χρόνια να διαβάσω πεζό έργο του Ουάιλντ αντιλαμβάνομαι ότι δεν με έλκει τόσο πολύ πια. Το ανέλυσα πρόχειρα και πιο πάνω, οι ρήσεις του Ουάιλντ είναι το μεγαλοφυές συγγραφικό του έργο το οποίο αντιλαμβανόμαστε ακόμα και σήμερα ότι ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του, και όλα αυτά περί Αισθητισμού είναι να ’χαμε να λέγαμε. Δεν διαφωνώ ότι το συγκεκριμένο διήγημα είναι βαθυστόχαστο και φιλοσοφικά πολύπλοκο αλλά δεν είναι να πουλήσεις και την ψυχή σου για δαύτο!

     […] Κι η ψυχή του του ’πε, «Αν στ’ αλήθεια πρέπει να με διώξεις, μη με διώχνεις δίχως μια καρδιά. Ο κόσμος είναι σκληρός, δώσε μου την καρδιά σου να την πάρω μαζί μου».
   Κούνησε το κεφάλι του και χαμογέλασε. «Με τι θ’ αγαπούσα την αγάπη μου, αν σου ’δινα την καρδιά μου;», έκραξε.
   «Όχι! Δείξου σπλαχνικός», είπε η ψυχή του, «δώσε μου την καρδιά σου, γιατί ο κόσμος είναι πολύ σκληρός και φοβούμαι».
   «Η καρδιά μου είναι της αγάπης μου», απάντησε εκείνος, «για τούτο μη χασομεράς, μα φύγε από ’δω».
   «Δεν μπορούσα και εγώ ν’ αγαπήσω;» ρώτησε η ψυχή του.
 
Η μετάφραση ανήκει στον σπουδαίο Κωνσταντίνο Τρικογλίδη (1870-1937) και είναι άψογη· αναπόφευκτο όμως είναι, εφόσον έρχεται από τα βάθη του χρόνου, σε κάποιους αναγνώστες να φανεί κάπως «παλιά» και δύσπεπτη. Το βιβλίο βγήκε σε καλαίσθητη έκδοση από τις εκδόσεις «Δαιδάλεος». Κοιτάξε τώρα φάση! Μέχρι πρότινος δεν γνώριζα τον συγκεκριμένο εκδοτικό. Ούτε και τον εκδοτικό iWrite. Όταν όμως επισκέφθηκα τον πολυχώρο του εκδοτικού στην Θεσσαλονίκη διαπίστωσα ότι πρόκειται για μία δημιουργική ομάδα (μικρότερων επιμέρους εκδοτών όπως ο «Δαιδάλεος» κ.α., διορθωτών, εικονογράφων, κλπ) που αναλαμβάνουν να εκδώσουν βιβλία κυρίως Ελλήνων πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων καθώς και να προσφέρουν υπηρεσίες σχετικές με τον ευρύτερο χώρο του βιβλίου, σεμινάρια δημιουργικής γραφής, βιβλιοπαρουσιάσεις, κλπ. Ό,τι κάνει κάθε εκδοτικός οίκος, δηλαδή. Μετά θυμήθηκα πού είχα ξαναδεί την επωνυμία iWrite. Στην παιδική βιβλιοθήκη είχαμε μία σειρά βιβλίων που λεγόταν «Οι μικροί εξερευνητές» όπου κατεβάζοντας μια εφαρμογή στο κινητό και εστιάζοντας σε συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου μπορούσες να τα ζωντανέψεις. Παραμύθια επαυξημένης πραγματικότητας, όπως αναφέρονται στο σάιτ. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο και μου είχε φανεί πολύ πρωτότυπο, μάλιστα είχα σκεφτεί να το κάνω και δράση για τα παιδιά, σίγουρα θα το χαίρονταν, εκτός και αν μου έλεγαν, Τι λε ρε μπάρμπα, βάλε λίγο Casa de Papel να δούμε!!
 
Επίσης από τις ίδιες εκδόσεις είχα μπανίσει στην βιβλιοθήκη, για προφανείς λόγους, και το βιβλιαράκι «Μαθαίνω σκάκι σε 12 μαθήματα», ωραία ιδέα για μια πρώτη και διασκεδαστική γνωριμία των παιδιών με το σκάκι. Όσοι θέλετε ρίξτε μια ματιά στην εκδοτική αυτή ομάδα. Ενδεχομένως να μην σας τραβάνε με μια πρώτη ματιά τα βιβλία τους αλλά αποτελεί μια προσπάθεια να καταστήσουν έναν εκδοτικό οίκο κερδοφόρο και ανταγωνιστικό, μέσα από την ευελιξία και την ευρηματικότητα. Με κέντρισαν αρκετές από τις μακέτες των εξωφύλλων τους, παρόλο που δεν είναι ολότελα του γούστου μου, γιατί φανερώνουν αν μη τι άλλο μια διάθεση για προσωπική έκφραση συνδιαστικά με το μάρκετινγκ που προϋποθέτει μια επιχείρηση. Δριμύτατη ένσταση έχω για την επιλογή των γραμματοσειρών στους τίτλους, πέρα από ελάχιστες περιπτώσεις, μου βγάζουν κάτι το εντελώς παλιομοδίτικο, που έρχεται σε σύγκρουση με την προσπάθεια εξωστρέφειας των εξωφύλλων. Εγώ πάντως, αν είχα γράψει βιβλίο, μετά τον «Καστανιώτη» θα το έστελνα και εκεί, iThink! 
 
 
Αναγνωστικά ψυχοβγαλτικό παραμύθι για… γοργόνες και μάγκες. Όχι, εντάξει, το γείωσα τώρα και δεν κάνει. Είπαμε, είμαι κυνικός, γνωρίζω κάθε τιμή και αξία! Ο Όσκαρ Ουάιλντ είναι μεγάλος συγγραφέας, με διόλου άνισο έργο, στέκεται επάξια σε κάθε συγγραφική βάρκα και πιάνει μεγάλες ψαριές. Να το αγαροσάτε και να το απολαύσετε με την ψυχή σας (δεν εννοώ, αντί αυτής, μη φοβού)! Απλώς εγώ ως αψυχολόγητος αναγνώστης επιλέγω τα δολώματα του Ουάιλντ, εκείνες τις ψαρωτικές ρήσεις του που έως και σήμερα, σας κάνουν να τσιμπάτε!
 
Υ.Γ. 2666 Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;

Σχόλια

  1. Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα
    κι είναι στη μυρωδιά της μέσα που το ψάρι αστράφτει
    μάταια μην ψάχνεις.

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, Μαρία Νεφέλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς ψαρεύετε το σωστό ποίημα για κάθε περίσταση δεν μπορώ να το καταλάβω. Σας κοιτάζω σαν ροφός! ;)

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.