Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στόμα έχεις, φωνή έχεις, ούρλιαξε!

 
Επιστημονική φαντασία δεν διαβάζω αρκετή· συνήθως την ζω μέσω των συναναστροφών μου με τον δημόσιο τομέα της χώρας και των υποψήφιων εργοδοτών μου που κατά πλειοψηφία προέρχονται από άλλον πλανήτη! Δεν σας κρύβω όμως ότι την γουστάρω πολύ αυτή την λογοτεχνία (όπως και τις ταινίες), είναι τρελή και προκλητική. Και πάντα επίκαιρη, γαμώτο. Να, όπως τώρα, μέρες Σεπτεμβρίου όπου εκαντοντάδες γονείς αφού πήραν την δύσκολη απόφαση να μην εμβολιάσουν τα παιδιά τους, καλούνται να πάρουν μια ακόμα πιο δύσκολη απόφαση και να αποφασίσουν αν θα απαλλάξουν ή όχι τα παιδιά από το μάθημα των θρησκευτικών που πρόκειται να τα εμβιολιάσει με δογματισμό και προκατάληψη. Δεν θα βρείτε τίποτα πιο ταιριαστό για την περίσταση από το εξαιρετικό «Πουλί του θανάτου» του Χάρλαν Έλλισον. «Και ως αποχαιρετιστήριο χτύπημα, μια νέα εκδοχή της Γενέσεως που προωθεί την αντίληψη ότι το φίδι ήταν ο καλός της ιστορίας κι ότι πήρε κακές κριτικές μόνο και μόνο επειδή το δελτίο Τύπου το έγραψε ο ίδιος ο Θεός».
 
Ο Χάρλαν Έλλισον υπήρξε από τους κυριότερους εκπροσώπους της ΕΦ που έδωσε μεγάλη ώθηση στο είδος. Έντονα προκλητικός και κακιασμένος δεν χαρίστηκε σε κανέναν και επανακαθόρισε την λογοτεχνική δύναμη της ΕΦ που είχε κάπως καταπέσει στα μέσα του περασμένου αιώνα. Εξέδωσε με δική του επιμέλεια μία ανθολογία διηγημάτων, τα «Επικίνδυνα οράματα», όπου πολλοί σημαντικοί συγγραφείς αφέθηκαν εντελώς ελεύθεροι να αναπτύξουν τα θέματα που τους απασχολούσαν χωρίς περιορισμούς και αυτολογοκρισίες, που τους επιβάλλονταν συχνά στην προσπάθεια να βρουν εκδότη για το έργο τους. Και ο ίδιος ο Έλλισον όμως ήταν πολυγραφότατος, έγραψε πάνω από 800 διηγήματα, αρκετά κινηματογραφικά σενάρια (μεταξύ αυτών και επεισόδια του Star Trek) και βραβεύτηκε πολλάκις με πολλά και σημαντικά βραβεία. Πέρα και πάνω από όλα αυτά, ήταν ένας συγγραφέας με απίστευτη λογοτεχνική δύναμη που σε αφοπλίζει, σε κάνει να θες να ουρλιάξεις αλλά δεν έχεις στόμα! Μπορεί το δείγμα (δήγμα) που έχω να είναι ισχνό, μόλις δύο διηγήματα, αλλά ήταν αρκετό ώστε να με πείσει να αγοράσω και την εκτενέστερη συλλογή διηγημάτων που είναι και η μόνη που κυκλοφορεί πλέον στην Ελλάδα. 
 
[…] Πράγματι, είναι η ταχύτητα, το νεύρο κι η ένταση που έχουν σημασία για τον Χ. Έλλισον. Δε μιλάει τόσο με επιχειρήματα όσο μ’ ένα μπαράζ συναισθημάτων που σε κρατούν διαρκώς σε αναμμένα κάρβουνα. «Τα διηγήματά μου δεν είναι στατικά, ακίνητα, μόνιμα. Το καθένα είναι μια διαρκής επίθεση». Μια επίθεση, πράγματι, που άλλοτε μπορεί να είναι θανατηφόρος κι άλλοτε φαρσική, κακόγουστη απόπειρα να τρομάξουμε. Γι’ αυτό και κάποιοι κατηγόρησαν τον Χ. Έλλισον ότι γράφει μονίμως για να σοκάρει. «Και τι θέλετε, δηλαδή;» απαντά αυτός σαν να το αποδέχεται. «Να σας νανουρίσω προσφέροντάς σας μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας;» 
 
 
Αυτό το μπαράζ συναισθημάτων, η διαρκής επίθεση, βιώνονται εντόνως στα δύο διηγήματα της συλλογής, το «Πουλί του θανάτου» (βραβείο Hugo, 1974) και το «Δεν έχω στόμα, και πρέπει να ουρλιάξω» (βραβείο Hugo, 1968). Ειδικά στο αριστουργηματικό «Πουλί του θανάτου», μια τρελή αλληγορία για το ζήτημα της ύπαρξης του Θεού, εντός της νόρμας της ΕΦ αλλά συνδυάζοντας και ετερόκλητα λογοτεχνικά μοτίβα. Δείτε τι κάνει ο θεός: το διήγημα χωρίζεται σε 26 κεφάλαια ανάμεσα στα οποία παρεμβάλλονται κάποια που δηλώνουν ότι γράφεται ένα διαγώνισμα που ζητά απαντήσεις στα θεολογικά πανάρχαια ερωτήματα (με φουλ σαρκασμό, εννοείται). Ένα διήγημα που θα άρεσε πολύ σε μαθητές που θα ήθελαν μεν να διαβάσουν λογοτεχνία, όχι οπως την φαντάζονται οι καθηγητές τους δε – αν αυτό το διήγημα είναι εντός ύλης στο μάθημα των θρησκευτικών, πείτε, ναι, θέλω, ΝΑΙ! 
 
1
 
Γράφετε διαγώνισμα. Κρατήστε σημειώσεις. Το διαγώνισμα θα καλύψει τα ¾ της τελικής σας βαθμολογίας. Συμβουλές: θυμηθείτε, στο σκάκι οι βασιλιάδες αλληλοεξουδετερώνονται και δεν μπορούν να καταλάβουν εφαπτόμενα τετράγωνα, είναι κατά συνέπεια παντοδύναμοι και εντελώς ανίσχυροι, δεν υπερέχουν ο ένας του άλλου, αποφέρουν ισοπαλία. Ο Ινδουισμός είναι θρησκεία πολυθεϊστική· η αίρεση του Άτμαν λατρεύει την σπίθα της ζωής που ενυπάρχει στον άνθρωπο· λέγοντας, ουσιαστικά: «Συ ει ο Θεός». Ο όρος «ίσες ευκαιρίες» δεν τηρείται όταν η μία πλευρά μπορεί να απευθύνεται σε διακόσια εκατομμύρια ανθρώπους μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης σε ώρα αιχμής, την στιγμή που οι αντίθετές της μοιράζουν προκηρύξεις στη γωνία. Δε λένε όλοι την αλήθεια. Πρακτικός κανόνας: μπορείτε να αγνοήσετε την αρίθμηση των παρακάτω τμημάτων· η μέγιστη ευκρίνεια επιτυγχάνεται δια της ανακατατάξεως. Γυρίστε την κόλλα σας και αρχίστε. 
 
Το έτερο διήγημα, «Δεν έχω στόμα, και πρέπει να ουρλιάξω», είναι εξίσου αλλόκοτο και εξαιρετικό. Πέντε άνθρωποι είναι κλεισμένοι 109 χρόνια τώρα μέσα σε ένα κομπιούτερ που τους κακομεταχειρίζεται και τους βασανίζει. «Η μηχανή μάς μισούσε όσο κανένα έλλογο πλάσμα δεν είχε μισήσει στο παρελθόν. Κι ήμαστε εντελώς ανίσχυροι». Ο καθένας από τους ήρωες δεν έχει ιδέα από πού του ήρθε, έρμαιο σε ένα παραμύθι εφιαλτικό – συγχώρα τον που δεν καταλαβαίνει τι λένε τα κομπιούτερς και οι αριθμοί! Η ενδιαφέρουσα εισαγωγή όπως και η πολύ καλή μετάφραση είναι του Γιάννη Ανδρέου. Η έκδοση της «Απόπειρας» είναι πολύ κομψή και ο πίνακας στο εξώφυλλο είναι του Leo Dillon. Χαζεύοντας μερικές κριτικές για τα διηγήματα του Έλλισον παρατήρησα ότι πολλοί αναγνώστες τον κατηγορούν για έκδηλο μισογυνισμό. Τα συγκεκριμένα διηγήματα δεν είναι ενδεικτικά, καθώς μόνο στο δεύτερο πρωταγωνιστεί γυναίκα (ίσως η έλλειψη γυναικείων χαρακτήρων να εντείνει τις κατηγορίες περί μισογυνισμού;) και δεν την μεταχειρίζεται πιο άσχημα από τους υπόλοιπους, αν και υπάρχουν διατυπώσεις πολιτικά μη ορθές, σύμφωνα με την γνώμη κάποιων. Η γνώμη μου για αυτές τις ευαισθησίες εντός λογοτεχνικών έργων είναι γνωστή – χέστηκα. Πόσο μάλλον σε έργα ΕΦ όπου εξ ορισμού διοχετεύουν συνεχή μισανθρωπία στους αναγνώστες τους, αλλιώς θα έχαναν και την ίδια την αξία τους, που είναι η αφύπνιση των κοιμισμένων. 
 
 
[…] Και ξεκίνησε ν’ αναζητήσει τον τρελό που έγραφε τ’ όνομά του με κεφαλαίο.
 
Υ.Γ. 2666 Ο Χάρλαν Έλλισον πέθανε στις 28 Ιουνίου 2018. Κανείς δεν γνωρίζει αν συνάντησε τον τρελό. «Αποσύρθηκε μουρμουρίζοντας: να σε πάρει ο διάολος. Και πρόσθεσε, έξυπνα: αλλά θα μου πεις, σ’ έχει πάρει κιόλας, έτσι δεν είναι;»
 

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.