Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Απόσυρση τώρα!


Δεν ξέρω στις άλλες περιπτώσεις τι γίνεται, στις βιβλιοθήκες όμως η απόσυρση είναι πολύ ωφέλιμο πράγμα. Βιβλιοθήκες που αποσύρουν βιβλία, μην τις φοβάστε – όπως ακριβώς θα κάνατε και με τα μαγαζιά που έχουν καθαρές τουαλέτες! Βιβλιοθήκες με πολιτική απόσυρσης δείχνουν ότι αφουγκράζονται το κοινό τους και τον καιρό τους. Ή έστω κάνουν τις καλύτερες κινήσεις σε ένα αυστηρά οριοθετημένο χώρο και μια πεπερασμένη συλλογή, προς όφελος όλων. Βέβαια, εδώ θα έρθετε να μου πείτε ότι όλες οι βιβλιοθήκες έχουν πολιτικές απόσυρσης, και εγώ εδώ λοιπόν, θα έρθω να σας πω ότι οι περισσότερες εξ αυτών έχουν μόνο αποσυρμένες πολιτικές! Ας φύγουμε από την μικροπολιτική όμως και ας επιστρέψουμε στην κανονική πολιτική (απόσυρσης).
 
Καθώς λοιπόν ήμουν ο τελευταίος που απέσυρα βιβλία, μοιραία ήμουν και ο πρώτος που θα έπαιρνα τα κελεπούρια – οι έσχατοι έσονται πρώτοι!! Όταν αιχμαλώτισα στα χέρια μου τον Σεβάχ τον Θαλασσινό, αιχμαλωτίστηκα ταυτόχρονα από τις πληροφορίες που αντίκριζα στην σελίδα τίτλου: μετάφραση Ελένη Μπακοπούλου, εικονογράφηση Γουστάβος Ντορέ. Ωρε πάτε καλά, που θα αφήσω τέτοιο κελεπούρι; Η προειδοποίηση, ωστόσο, ήρθε από το οπισθόφυλλο: 9-12 ετών. Η επιβεβαίωση ήρθε με το τέλος της ανάγνωσης, όταν διαπίστωσα ότι μη ευρισκόμενος σε αυτή την ηλικιακή ομάδα, έχασα πολλά και σημαντικά από την αφομοίωση του κειμένου. Τι να γίνει, η φαντασία φθίνει αισθητά μετά τα 12, γεγονός. 


 

Ο μύθος είναι λίγο πολύ γνωστός, οι «1000 και μία νύχτες» (έχει βγει και το νούμερο 2, και μάλιστα από Έλληνα συγγραφέα) είναι μια σειρά αφηγήσεων όπου η Σεχραζάντ (έχει βγει και σε σήριαλ, και μάλιστα από ελληνικό κανάλι) τις αφηγείται κάθε βράδυ στο βασιλιά κόβοντάς τες πάντα στο πιο κρίσιμο σημείο, επιτείνοντας έτσι το ενδιαφέρον του βασιλιά, για να μην της κόψει εκείνος το κεφάλι όπως σχεδίαζε να κάνει και με κείνη, μετά από μια μακριά σειρά φόνων (μερικοί άνθρωποι παίρνουν πολύ βαριά το κέρατο). Μέσα σε αυτή την σειρά των αφηγήσεων ανήκουν και τα εφτά ταξίδια του Σεβάχ του Θαλασσινού. Η πρώτη εντύπωση που αποκομίζει ο αναγνώστης είναι ότι πρόκειται για βαρετές θαλασσινές περιπέτειες που είναι ικανές να συγκινήσουν μόνο τα φασαριόζικα αγοράκια – κάτι σαν το playstation περασμένων εποχών. Δεν είναι όμως έτσι. Τα ταξίδια του Σεβάχ συνομιλούν με τα πιο μακρινά άκρα της ιστορίας της λογοτεχνίας, τεντώνονται προς τα πίσω ως τον Όμηρο και εκτείνονται με δύναμη προς τα μπρος, προς το σταθερό χέρι του Τζόναθαν Σουίφτ.
 
Τα ταξίδια του Σεβάχ αποτέλεσαν μια σαφέστατη επιρροή για τα «Ταξίδια του Γκιούλιβερ». Βέβαια, ο Σουίφτ τα πασπάλισε με απαράμιλλη πολιτική σάτιρα και μας τα σέρβιρε στο πιάτο μας – όσοι δεν τα έχετε διαβάσει, μην διανοηθείτε να κάνετε απολογισμό της χρονιάς που φεύγει! Από την άλλη, το επεισόδιο με την τύφλωση του Κύκλωπα, μεταφέρεται σχεδόν αυτούσιο σε ένα από τα ταξίδια του Σεβάχ. Κάπου ανάμεσα εκεί αχνοφαίνονται και οι Μέλβιλ, Πόε, Βερν, Κόνραντ, Καββαδιας, κ.α. Χαρακτηριστικό αυτών των αφηγήσεων (που διατήρησε και ο Σουίφτ στο δικό του έργο) είναι η οικονομία του λόγου όσον αφορά την απόφαση του πρωταγωνιστή να ξαναμπαρκάρει σχεδόν αφότου είχε ορκιστεί ότι δεν θα το ξανάκανε ύστερα από τις κακουχίες του προηγούμενου ταξιδιού του (εξαίρεση αποτελεί το πρώτο ταξίδι!!) καθώς και μερικά περιγραφικά μοτίβα που βλέπουμε σχεδόν σε όλα τα ταξίδια. Από κει και ύστερα, οι «κακουχίες» κάθε ταξιδιού κλιμακώνονται, ποικίλουν και εντυπωσιάζουν. Τα ταξίδια του έχουν προορισμό την φαντασία και αυτό είναι πάντοτε ασφαλές λιμάνι όταν μιλάμε για λογοτεχνία! 


Η έκδοση που κρατάω στα χέρια μου είναι του «Μίνωα» και αποτελεί παγκόσμια πρώτη για την ιδιαιτερότητά της. Στο τέλος του βιβλίου έχει ένα κουίζ με ερωτήσεις σχετικές με το κείμενο, αλλά δεν είναι τυπωμένο όπως θα περίμενε κανείς, δηλαδή μετά το τέλος των αφηγήσεων, ως ένθετο. Η πρωτοτυπία βρίσκεται στο οπισθόφυλλο όπου κάτω κάτω υπάρχει η φράση «ας πουμε πως άρχιζαν όλα από το τέλος...» και μόλις γυρίσεις την σελίδα, εμφανίζεται το κουίζ κανονικά, σαν να άρχιζες ένα οποιοδήποτε βιβλίο, με την αφήγηση από τα αριστερά προς τα δεξιά. Στην ουσία, εξώφυλλο και οπισθόφυλλο είναι ανεστραμμένα (κατ' επέκταση και κείμενο και κουίζ) – φανταστείτε σαν να γυρίζετε μια κλεψύδρα. Αν σας μπέρδεψα, καλά σας έκανα, γιατί είναι όντως μπερδεμένο! Ωστόσο, αυτή η αχρείαστη πρωτοτυπία, κάνει το αντίτυπο μοναδικό. Δεν θα ήταν κρίμα να αποσυρθεί;
 

Οι ερωτήσεις του κουίζ είναι δυνατές και ενδιαφέρουσες, σε πολλές αδυνατούσα να απαντήσω, και αυτό γιατί σε απορροφάει τόσο η ανάγνωση που είναι ανώφελο να προσπαθήσεις να περιχαρακώσεις την απόλαυση που νιώθεις. Αυτή η σκέψη, μου επιβεβαίωσε και το γιατί πάρα πολλοί νεαροί αναγνώστες απεχθάνονται σιγά σιγά την λογοτεχνία όταν έρχονται επανειλημμένα αντιμέτωποι με ερωτήσεις που δεν χρειάζεται καν να γίνονται. Και εδώ μιλάμε για ερωτήσεις του στυλ «Πώς τα πέρασε ο Σεβάχ στα ταξίδια του;», κλπ... φαντάσου να σε ρωτάνε σπουδαιοφανώς «ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ;»... πω πω μου κοπήκαν τα γόνατα και μόνο που είδα την ερώτηση (γραμμένη από μένα!!). Επίσης, το αλλόκοτο ένθετο συμπληρώνεται με τρία μικρά αποσπάσματα που δείχνουν την... ανατολή μέσα από την λογοτεχνία: «Περσικές επιστολές» του Μοντεσκιέ, «Ο πρίγκιπας του Ομέιγια» του Άντονυ φον Έιζεν και «Οι μάγοι» του Μισέλ Τουρνιέ.

Αξίζει πραγματικά να αναζητήσετε τις «1000 και μία νύχτες», αυτόν τον σπουδαίο μύθο της Ανατολής. Εγώ έχω στο σπίτι μια 7τομη παλιά έκδοση των μύθων, και τώρα που έκανα την αρχή με τον Σεβάχ θα μπαρκάρω αποφασισμένος να κάνω τον περίπλου του βιβλίου! Ελπίζω να κυκλοφορούν στην αγορά αξιόλογες εκδόσεις· αν όχι, θα έπρεπε. Μαραμπού speaking!
 

Κάματος είναι που μιλά στενόχωρα και κάψα. 
Πεισματική, και πέταξες χαρτί, φτερό, κλαδί, 
όμως δεν είμαστε παιδιά να πιάσουμε την κλάψα. 
Τι θα δινα «Πάψε, Σεβάχ» για να 'μουνα παιδί! 

Πολλά έγραψα, ας αποσυρθώ στα ιδιαίτερά μου.

Σχόλια

  1. Φίλε μου, έχω και εγώ ακριβώς αυτό το βιβλίο και το απεκτησα όταν ήμου στην ηλικία των 13 ετών. Το έχω διαβάσει πολλές φορές. Είχα να το διαβάσω χρόνια και τώρα που το ξαναδιαβάζω είναι σαν να διαβάζω ένα νέο βιβλίο. Φαντάσου κάθε φορά το ίδιο σου φαίνεται νέο. Παρατηρώ ή συνειδητοποιώ πράγματα νέα, κάθε φορά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Chrissy!

      Ναι είναι γεγονός, τέτοια βιβλία έχουν την (μυστήρια) ικανότητα να το πετυχαίνουν αυτό. Και μένα μου προκαλεί εντύπωση αυτό το «παράδοξο». Εγώ ως βιβλίο-πρότυπο τέτοιου είδους έχω τα «Ταξίδια του Γκιούλιβερ» -- σου το προτείνω να το διαβάσεις αν δεν το έχεις κάνει ήδη. Ή ακόμα και αν το έχεις κάνει! ;)

      Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.