Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περιμένοντας το(ν) Χιόνη



Είχα καταλάβει ότι μου αρέσει. Πολύ. Είχα διαβάσει μια χούφτα ποιήματά του και είχα ξετρελαθεί. Πολύ. Είχα σοκαριστεί από την ανάγνωση του Εσωφάγου. Πολύ. Αλλά ποτέ δεν τον είχα πάει ως το ταμείο του βιβλιοπωλείου, πάντα κάτι με σταματούσε λίγο πριν. Λίγο. Και έτσι ξαφνικά, κάποιος διεκπεραίωσε για μένα όλα τα δύσκολα βήματα και μου ταχυδρόμησε “Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες”. Η καλή μου φίλη librarian το αγαπάει πολύ αυτό το βιβλίο και τι είναι η αγάπη αν δεν την μοιραστείς; Το συνόδεψε με μία παράκληση η οποία σιγά σιγά μετατρεπόταν σε απροκάλυτπη απειλή, ότι αν δεν καταφέρω να το αγαπήσω εξίσου αυτό το βιβλίο ή δεν μπορέσω να το εκτιμήσω όπως του αξίζει, καλό θα ήταν να το στείλω κάπου αλλού που θα έβρισκε πιο ζεστή αγκαλιά. Μου άρεσε απροσδόκητα πολύ αυτή η παράκληση-απειλή και έτσι στρώθηκα να το διαβάσω μέσα σε ένα απόγευμα σαν μελλοθάνατος που του τελειώνει ο χρόνος.


Και ο Άγιος φοβέρα θέλει! Γιατί φαίνεται πως έπιασε τόπο η απειλή.
Το βιβλίο περιλαμβάνει δέκα συν μία (κάτι σαν εισαγωγή!) υπέροχες ιστορίες που με μια πρώτη ματιά μοιάζουν παιδικές, ίσως και λίγο αφελείς, με ένα (ή δυο) ηθικό δίδαγμα στο τέλος καθεμιάς από αυτές. Αλλά ποιος ασχολείται πια με αναγνώστες που μένουν στην πρώτη εντύπωση; Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αντιλαμβάνεσαι ότι οι ιστορίες είναι συγγενείς με εκείνες του σπουδαίου Ίταλο Καλβίνο (μια εξ αυτών μάλιστα, αφιερώνεται και στην μνήμη του), καθόλου μιμητικές και εξίσου απολαυστικές. Γραμμένες σε απλή γλώσσα όπως συνήθως είναι αυτές οι ιστορίες, επιδιώκουν από τον αναγνώστη να νιώσει κάτι που είναι κρυμμένο κάτω από το πρόπλασμα της γλώσσας. Έντονα φιλοσοφικές – ή πιο ορθά, θα λέγαμε φιλοσοφημένες, δηλαδή ιστορίες που βιώθηκαν βαθιά πριν αποτυπωθούν, που δεν αποτυπώθηκαν για να βιωθούν εκ των υστέρων. Ο προφανής διδακτισμός τους είναι ένα προπέτασμα, είναι περισσότερο σωκρατικές ετούτες οι ιστορίες, πρώτες αυτές δεν γνωρίζουν τίποτα για τον εαυτό τους! Η ποιητική ιδιότητα του Αργύρη Χιόνη δίνει μια γοητευτική πνοή σε αυτές τις αφύσικες ιστορίες! 


Η Απουσία είναι το μοναδικό θηρίο που ο άνθρωπος όχι μονάχα δεν κατάφερε ποτέ να εξημερώσει, αλλ' ούτε να συλλάβει καν. Βέβαια, πάντα ελπίζει ότι θα τα καταφέρει, γι' αυτό και σε όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει έν' αδειανό κλουβί γι' αυτήν.
 

Λάτρεψα ιδιαίτερα την ιστορία “ΑΛΦΗΟC CΥΝ ΑΡΕΘΩΝΙ”, μια περιπαικτική ιστορία για την σύγχυση που δημιουργούν τρία εγκυκλοπαιδικά λήμματα. Σαφώς μία από τις πλέον αφύσικες ιστορίες (σε σύγκριση με τις υπόλοιπες) του τομιδίου, αλλά τι να κάνουμε, είμαι και εγώ λοξός! Η έκδοση είναι Κίχλη (για όποιον αναγνώστη έπιασε στα χέρια του μια τέτοια έκδοση, τα λόγια περιττεύουν!). Στα συν της έκδοσης είναι και τα πολύ όμορφα σχέδια της Εύης Τσακνιά που συνοδεύουν τις ιστορίες του Αργύρη Χιόνη.  Διαβάστε το, η Άνοιξη έρχεται μετά το(ν) Χιόνη!

Σχόλια

  1. Ω, ναι. Welcome, Μαραμπού, στο σύμπαν του Αργύρη Χιόνη. Γιατί είναι ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνος του ο αγαπημένος ποιητής.
    Το οριζόντιο ύψος είναι το μόνο βιβλίο του που κατ-έχω. Έχω διαβάσει όμως πολλά ποιήματα από διάφορες συλλογές του. Μερικά από αυτά είναι εξαιρετικά. Πάντα επιθυμώ να αποκτήσω τη Φωνή της σιωπής (Ποιήματα 1966-2000.)


    Για το φιλολογικό σας σαλόνι:

    Κάποιος εξημέρωσε, κάποτε, μια μοναξιά* από θηρίο της ερήμου ζώο την έκανε οικόσιτο, κι ήτανε τρυφερή και διακριτική και στην αφή τόσο απαλή, πιο απαλή ακόμα κι από γάτα.
    Τώρα, πώς έγινε και, έτσι ξαφνικά, αυτή η τόσο εξημερωμένη μοναξιά τον κατασπάραξε, κανείς δεν ξέρει.

    ****

    Χρόνια ολόκληρα τον ουρανό κοιτούσε, προσμένοντας, επί ματαίω, έν' άστρο, ένας άγγελος, κάτι σπουδαίο, τέλος πάντων, να κατεβεί από κει γι' αυτόν.
    Τελικά, εκείνο το μουντό του φθινοπώρου απόγευμα, ένα ξερό, κίτρινο φύλλο ακράγγιξε, για λίγο, το κρανίο του, πριν σωριαστεί στο χώμα.

    ****

    Ένας πολύ περήφανος κι ακέραιος κύριος που είχε ορκιστεί ποτέ να μη λυγίσει μπροστά σε πλούσιο, σε ισχυρό, σε καταπιεστή, αλλ' ούτε καν μπρος το Θεό, γονάτισε μια μέρα, έγινε σχεδόν ένα με το χώμα, για να μυρίσει ένα χαμομήλι.
    Πρέπει, ωστόσο, να ειπωθεί ότι, προτού προβεί στην πράξη αυτή, κοίταξε δεξιά, αριστερά, πάνω και κάτω, για να βεβαιωθεί ότι κανένας δεν τον έβλεπε.

    Αργύρης Χιόνης, ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρατούσα τη "Φωνή της σιωπής" στα χέρια μου για περίπου δέκα λεπτά, σίγουρος ότι θα εξέλθω από το βιβλιοπωλείο μ' αυτήν, αλλά μια εσωτερική διεργασία έλαβε ξαφνικά χώρα και έφυγα με την "Αλληλογραφία Φόρστερ-Καβάφη". Συμβαίνουν και αυτά! Είναι θέμα χρόνου να επανορθώσω. Το Οριζόντιο ύψος έχει μια "ελαφρότητα" στην γραφή και στην δομή αλλά ταυτόχρονα δεν στερείται την βαθύνοια μιας εσωφαγικής σκέψης.

      Ευχαριστώ για τα ποιήματα. Ήλπιζα και ευχόμουν ότι δε θα έρθετε με άδεια χέρια (κάτι που δεν συνηθίζετε εξάλλου) και μιας και ο ίδιος είναι ποιητής, η συγκομιδή σας (σχεδόν σίγουρα) θα ήταν μονοποικιλιακή!!

      Διαγραφή
    2. Ο Χιόνης έχει μια φοβερή εσωτερικότητα, εκφρασμένη με απλές, αλλά σε καμία περίπτωση, απλοϊκές λέξεις. Τίποτα βαρύγδουπο δεν βρίσκεις στους στίχους του, που όμως είναι τυραννισμένοι από το ψάξιμο της βαθύτερης αλήθειας/ουσίας και του πιο ασήμαντου πράγματος.
      Στο χωριό Θροφαρί, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια, καλλιεργούσε τη γη και την ποίηση, καθ' ομολογίαν του.


      Κι εγώ όταν κάνω παραγγελία στην Πολιτεία, το βιβλίο μπαίνει και μετά βγαίνει από τη λίστα των αγορών κάθε φορά, προκειμένου να μειώσω τα έξοδα.

      στ
      Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων
      Κάθε τόσο μας κουρεύουν σύρριζα τη σκέψη
      Χάριν συμμετρίας.


      ιδ'
      Εχετε ένα σπίτι που περιέχει το σώμα σας
      Εχετε ένα σώμα που περιέχει την ανάγκη για σπίτι
      Έχετε μια ανάγκη για σώμα.

      Έχετε έναν κώλο στο σχήμα της πολυθρόνας σας
      Έχετε μια ψυχή στο σχήμα του κώλου σας
      Καθόσαστε αναπαυτικά στην ψυχή σας

      Έχετε ένα κεφάλι που χωράει το καπέλο σας
      Έχετε σκέψεις που χωρούν στο κεφάλι σας
      Έχετε μόνο τέτοιες σκέψεις

      Είσαστε ανυποψίαστοι και ωραίοι σαν παιδιά
      Γνήσια παιδιά ενός θεού που πλάσατε κάποτε
      Κι από τότε σας πλάθει
      Κατ΄εικόνα και ομοίωσίν σας.

      Κι είσαστε δίκαιοι:
      Αγαπάτε μόνο όταν πρέπει
      Σκοτώνετε μόνο όταν πρέπει
      Εγώ ένας του είδους σας αλλά εκφυλισμένος
      Ένας ανεπίδεκτος δικαιοσύνης.
      Πάντα σας αγαπώ
      Και πάντα σας σκοτώνω.
      ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, Από ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ

      Διαγραφή
  2. Ωπ! Τι έχουμε εδώ; :-) (Πολύ ενδιαφέρων ο Χιόνης, τον είχα ακουστά, αλλά δεν είχα ασχοληθεί προσεκτικά ποτέ, μέχρι σήμερα.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα!

      Νομίζω μόλις ανακάλυψες έναν ποιητή που θα σε σημαδέψει -- εγώ τουλάχιστον αυτό πιστεύω για τον εαυτό μου. Ένας ποιητής με εξαιρετική σκέψη, εξαντλητικότήτα και πρωτοτυπία. Ρίξε μια ματιά και στον Εσωφάγο για να πειστείς περισσότερο.

      http://sayatnova.tumblr.com/post/43977428398/%CE%BF-%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%86%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CF%83

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος29.10.15

    Δεν έχεις πάρει ακόμα τα Όντα και μη όντα; Δηλαδή τι άλλο πρέπει να κάνω για να σε πείσω να δώσεις τα 6 ευρώ που απαιτούνται για να αποκτήσεις ένα από τα ωραιότερα βιβλία που υπάρχουν;
    Ε.Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι πεπεισμένος αλλά δεν λέει κάτι αυτό. Πρέπει να τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας, δεν είμαστε δημόσια υπηρεσία εδώ για να κλέβουμε τις σειρές των άλλων! Τώρα, αν κάποιο μας προσφέρει ευγενικά τη σειρά του...

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν