Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δουβλινιάδα


 

 
Σήμερα Πέμπτη 16 Ιουνίου, η σωστή μέρα, 2022 πλέον, μία ακόμα πιο τυχερή – κατά Τζόυς – χρονολογία, εκατό χρόνια από την έκδοση του «Οδυσσέα» εντός του οποίου φυλάσσεται αθάνατη η παραπάνω ημερομηνία, σκέφτηκα να το γιορτάσουμε με μερικές φωτογραφίες γιατί ως γνωστόν «μια εικόνα χίλιες λέξεις» – όσες συνήθως είναι μία μέση ανάρτησή μου. «Η χιλιοειπωμένη κοινοτοπία που ισχυρίζεται την ισοδυναμία της εικόνας με χιλιάδες λέξεις κάθε άλλο παρά ισχύει όταν αφορά τη φωτογραφία και τον πεπερασμένο της κόσμο. Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, το αντίστροφο ισχύει περισσότερο, ότι δηλαδή μία λέξη ισοδυναμεί με χίλιες εικόνες, όσες πάνω κάτω, ας πούμε, φαντάζομαι όταν εκφέρω αιφνιδίως τη λέξη κίτρο ή τη λέξη κλινοσκέπασμα ή όποια άλλη (που η όποια φωτογραφία της βεβαίως μικρή πιθανότητα έχει να τις αφυπνίσει). Θεωρώ αναγκαία αυτή την παρένθεση ως προειδοποίηση για τη λειτουργία των εικόνων σε έναν τόμο, που αν και στο κέντρο του έχει ένα μοναδικό μυθιστόρημα, ωστόσο πλημμυρίζει από εικόνες. Από μόνες τους, οι κατά τα άλλα εξαιρετικές αυτές εικόνες, δεν «λένε» πολλά πράγματα για το Ulysses. Αποτελούν, βεβαίως, μάρτυρες της τζοϊσικής τοπογραφίας (και έμπνευσης), αλλά παραμένουν βουβοί μάρτυρες».
 
Γιατί δεν διαβάζω πια τον «Οδυσσέα»∙ γιατί ο συγγραφέας του ήταν ένα πολύ έξυπνο πλάσμα και δεν μπορώ να τον βλέπω να ταπεινώνεται στις σιχαμερές αναγνωστικές μου ορέξεις. Έτσι σκέφτονται οι περισσότεροι και μάλλον έχουν δίκιο. Δεν αποκλείεται κάποτε να γίνει και άρθρο σε εφημερίδα. Αν πάλι θέλεις να πάρεις μια καλή γεύση του «Οδυσσέα» χωρίς τα στομαχικά μαρτύρια που απαιτεί καθετί δυσκολοχώνευτο, ετούτο το λεύκωμα-μελέτη του Άρη Μαραγκόπουλου είναι ό,τι πρέπει. Εγώ πάλι τον έχω διαβάσει τον «Οδυσσέα» – Συγγνώμη που το μαθαίνετε από εμένα! – και έτσι κρίνω την μελέτη του με το γλαρό μάτι του χορτασμένου. Και ομολογουμένως είναι σκέτη γλύκα. Μου έφερε στο νου όλες εκείνες τις ωραίες στιγμές που πέρασα όταν το (περι)διάβαζα και ένιωσα ότι ευχαρίστως θα ήθελα να ξαναμπλεχτώ στους δαιδάλους του. Ίσως φταίει και η μέρα. Αύριο θα μου περάσει. 
 
Η οδός Γκράφτον, η οδός Ερμού του Δουβλίνου, δεν έχει αλλάξει αισθητά από τις αρχές του αιώνα (όπως άλλωστε και η οδός Ερμού) ως κατεξοχήν «γυναικεία» οδός, ερεθίζοντας την αφροδίσια πείνα του κ. Μπλουμ, κάνοντάς τον να ονειρεύεται τρυφηλότητα, χλιδή και, άλλη μια φορά, το μυθικό Agendath Netaim. Η προθήκη του Μπράουν Τόμας, πάντοτε χυμώδης και εκτυφλωτική (εδώ σε επίσκεψη του συγγραφέα το μακρινό 1984), μεταβάλλει ακαριαίως κάθε περαστικό σε κ. Μπλουμ...
 
Το «Αγαπημένο βρωμοδουβλίνο» χωρίζεται σε 18 κεφάλαια όσα και ο «Οδυσσέας» και για το καθένα υπάρχει μια περίληψη της πλοκής, χαρακτηριστικά αποσπάσματα και τεχνικές γραφής που αναδεικνύονται εκεί μέσα, φωτογραφίες ένα διαχρονικού πλέον Δουβλίνου σε αντίθεση με εκείνες του σύγχρονου, και τέλος υπάρχουν κάποιες σκέψεις του Άρη Μαραγκόπουλου πέραν της πλοκής, που προσφέρουν μια βαθύτερη ματιά στους αναγνώστες που θέλουν να διεισδύσουν περισσότερο στα τεκταινόμενα του τζοϋσικού σύμπαντος. Το βιβλίο παραμένει επιφανειακό και ταυτόχρονα βαθύ. Είναι μια εισαγωγή/ανάλυση, 2 σε 1, το αφεντικό τρελάθηκε. Ομολογώ ότι δεν έχω αγοράσει ακόμα τον «Οδηγό ανάγνωσης» του Μαραγκόπουλου ακριβώς επειδή έχει τίτλο Οδηγός ανάγνωσης, κάτι που λειτούργησε αποτρεπτικά σε μένα. Οποιοσδήποτε άλλος τίτλος θα έκαμπτε τις αντιστάσεις μου, αλλά όχι να μου λένε και πώς θα διαβάζω – μόνο εγώ θα σας λέω πώς να διαβάζετε! Ο Μαραγκόπουλος είναι σημαντικός τζοϋσικός μελετητής, δεν είναι και πολλοί εξάλλου, και η μελέτη του «Τζάκομο Τζόις» είναι ιδιαιτέρως σημαντική (και εκείνη που τεκμηριώνει, μαζί με με τον «Οδηγό αναγνωσης», όσα περιγράφονται στον τρέχοντα τόμο, όπως υποσημειώνει ο συγγραφέας). 
 
Πίσω από αυτή την πόρτα, κοντά στο δημόσιο μαιευτήριο Mater Misericordiale Hospital, στην οδό Έκαλς, στο βόρειο μέρος του Δουβλίνου, ξεκινά η ιεροτελεστία για το πρόγευμα στο παγερό σπήλαιο της Καλυψώς, εκείνο το πρωινό της 16ης Ιούνη 1904. Έτσι απλά αρχίζει  μια οδύσσεια στις αρχές του εικοστού αιώνα, σε μια περιφερειακή ευρωπαϊκή πόλη. Το σπίτι στην οδό Έκαλς 7 κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του '60 για να χτιστεί νέα πτέρυγα, ως ιδιωτικό μαιευτήριο του παρακείμενου Mater Misericordiale Hospital. Ο ποιητής Πάτρικ Κάβανα (Patrick Kavanagh) μαζί με τον μυθιστοριογράφο Φλαν Ο' Μπράιεν (Flann O' Brien) και τον Τζον Ράιαν (John Ryan), ιδιοκτήτη της Bailey pub στην οδό Duke, μετέφεραν ολόκληρη την πόρτα σ' αυτήν παμπ και στην Bloomsday το 1967 δια στόματος Κάβανα δήλωσαν πανυγηρικά ότι «έκλεισε επισήμως» («I hereby declare this door shut»). Η πόρτα έμεινε εκεί τριάντα χρόνια. Σήμερα η πόρτα, πλήρως αναστηλωμένη, μετά τη δωρεά της εταιρείας Mark & Spencer, που στο μεταξύ αγόρασε την Bailey pub (!), βρίσκεται εντοιχισμένη στον τοίχο της αυλής του James Joyce Centre στο Δουβλίνο.
 
Ένας ακόμα λόγος που θα διαβάσω τον «Οδηγό ανάγνωσης» είναι ότι μέσα εκεί θα υπάρχουν υποθέτω εκτεταμένα μεταφράσματα του «Οδυσσέα», μικροσκοπικά δείγματα του οποίου βλέπουμε και σε ετούτη τη μελέτη, και αυτό με ιντριγκάρει γιατί κάθε νέα προσπάθεια αποκρυπτογράφησης και μεταγραφής της τζοϋσικής γραφής είναι μια συναρπαστική εμπειρία, για μεταφραστές και αναγνώστες (με έναν σημαντικό αστερίσμο ενίοτε, και για τους μεν και για του δε). Δεν έχω μαζί μου την μετάφραση του Ανευλαβή για να συγκρίνω κομμάτια αλλά από όσα θυμάμαι νοερά, διακρίνω ενδιαφέρουσες διαφορές και θα ήθελα να τις ανακαλύψω σε μεγαλύτερη έκταση. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ο Άρης Μαραγκόπουλος έχει ολοκληρώσει την μετάφραση του «Οδυσσέα», για δική του ευχαρίστηση σε πρώτο βαθμό, και εύχομαι κάποτε να αποφασίσει να την εκδώσει ευχαριστώντας και εμάς. Επέλεξα να δείξω μερικές φωτοφραφίες που μου έκαναν εντύπωση μαζί με την λεζάντα του συγγαφέα. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, τα λέει όλα η σιωπή. Το «Αγαπημένο βρωμοδουβλίνο» υπήρχε σε παλιότερη έκδοση από τον Κέδρο, «πολύ πιο λιτή σε αριθμό μεταφρασμάτων και εικόνων, το κυριότερο, πολύ περιορισμένου ερμηνευτικού εύρους (…) και η όποια κυκλοφορία της στερείται της άδειας του συγγραφέα»∙ είτε πάρετε την νέα έκδοση είτε μείνετε αμέτοχοι στο έξυπνο μαρκετινγκ, το σίγουρο είναι ότι ο «Οδυσσέας» δεν θα εξαντληθεί ποτέ γιατί ζει στο κεφάλι μας κάθε στιγμή της κάθε μέρας – απλώς κάποιοι είναι αργόστροφοι και χρειάζονται κοντά έναν αιώνα για να το καταλάβουν. Πέρα απ’ όλα αυτά, η συγκεκριμένη έκδοση από τον «Τόπο» είναι ένα καταπληκτικό λεύκωμα που μπορεί να γίνει και ένα θαυμάσιο δώρο στον Καθέναν/Κανέναν!
 
Υ.Γ. 1904 Η ώρα που ανεβαίνει αυτή η ανάρτηση είναι περασμένα μεσάνυχτα και αν ήμασταν μέσα στην λογοτεχνία του Τζόυς τώρα θα βρισκόμασταν στην «Κίρκη»∙ ένα ονειρώδες χαώδες μπουρδέλο. Έξω από την λογοτεχνία του και εκατό χρόνια μετά, το λογοτεχνικό μπουρδέλο παραμένει κραταιό, απλώς πιο ατάλαντο και πολλαπλώς εφιαλτικότερο. 
 
Ακούμπησέ το μας λίγο, Πόλντι! Καρτ ποστάλ εποχής.

 

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.