Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Deep Blue


 
Το σκάκι ανέκαθεν αποτελούσε γεωπολιτική (και όχι μόνο) μεταφορά. Σε εκείνες τις περιπτώσεις δεν ήταν απαραίτητο να ξέρεις καλό σκάκι για να γίνει πιστευτός αρκεί να ήξερες γεωπολιτική. Εδώ, ο Κασπάροφ είναι πασίγνωστο ότι ξέρει απίστευτο σκάκι και μοιραία πολλοί θα αναρωτηθούν τι μπλέκει τώρα με την γεωπολιτική, τι παραπάνω ξέρει αυτός που δεν το ξέρει ο μέσος αχρήστης του διαδικτύου με το μαγνητάκι-σφυροδρέπανο στο ψυγείο του – πάλι καλά να λέει, που έχει και ψυγείο! Οι αποχρώσεις από την βαθιά μελαγχολία στον μαύρο θάνατο είναι τελικά πολύ δυσδιάκριτες. «Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψουμε τη ζωή σε ένα κομμουνιστικό κράτος σε όσους δεν το έχουν ζήσει. Το ανθρώπινο πνεύμα είναι ένα ανθεκτικό πλάσμα και τείνει να προσαρμόζεται σε όλες τις συνθήκες όσο καλύτερα μπορεί, έτσι ώστε να μην χάσει κάθε ελπίδα. Η αλληλεγγύη ευδοκιμεί στη στέρηση, γι’ αυτό και οι ιστορίες της εύπορης Δύσης είχαν μεγάλη υπονομευτική δύναμη στην ΕΣΣΔ. Είναι πολύ πιο δύσκολο να διατηρήσεις τη στωικότητά σου ενάντια στις αντιξοότητες όταν ανακαλύψεις ότι οι γείτονές σου ζουν καλύτερα από εσένα. Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, το θεμέλιο του καταναλωτικού καπιταλισμού των ελεύθερων αγορών, και ο λόγος για τον οποίο ο κομμουνισμός ήταν και παραμένει κάτι τόσο διεστραμμένο και ξένο».
 
Λίγοι είναι αυτοί που ασχολούνται με τις αυξομειώσεις στην τιμή του αγγουριού όταν το έχουν συνεχώς σφηνωμένο στον κώλο τους. Θα μου πείτε, είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε, σε ένα κομμουνιστικό κράτος πάντα θα μοιράζεσαι ισόποσα τα έξοδα με τον αρχηγό του – δε θα σε νοιάζει πια η οικονομική εκκαθάριση, μόνο η απλή εκκαθάριση – και στην δικτατορία ακόμα καλύτερα, θα γκώσεις ελευθερία. Ευχαριστώ αλλά δε θα πάρω! Να δώσετε όμως και την ελευθερία επιλογής και στα εκατομμύρια και βάλε ανθρώπους που (ουρλιά)ζουν σε ανάλογα καθεστώτα. Ο Γκάρι Κασπάροφ γέννημα θρέμμα τέτοιων καθεστώτων αλλά και μεγάλο ταλέντο σε ένα εσωστρεφές παιχνίδι που του αποκάλυψε γρήγορα την εξωστρέφεια του κόσμου, καταθέτει σε ένα διαφωτιστικό βιβλίο τις εμπειρίες του, οι οποίες όμως δεν περιορίζονται αποκλειστικά στα στενά όρια του προσωπικού βιώματος, μιας και ο Κασπάροφ εδώ και χρόνια είναι και ακτιβιστής ανθρωπινών δικαιωμάτων με βαθιά γνώση για αυτά τα ζητήματα που αναλύει («Ο Πούτιν έχει τη συνήθεια να με κάνει έναν σωστό προφήτη, αλλά και έναν πολύ απογοητευμένο Ρώσο»), και εκτός των άλλων εκπληκτικός αφηγητής. Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Πόσα βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε για να μάθουμε μερικά σημαντικά πράγματα φτάνουν σε εμάς εντελώς ακατάληπτα; Πόσες φορές το πιο απλό παιχνίδι στον κόσμο, το σκάκι, μας παρουσιάζεται σαν ο πιο δύσκολος γρίφος; Πόσες κριτικές βιβλίων δεν μπορούν να κατασταλάξουν αν τους αρέσει το βιβλίο ή όχι; Πολύπλοκα ζητήματα όλα τους, συμφωνώ, αλλά και πάλι, πόσες δεν είναι εκείνες οι φορές που και η πιο αδίστακτη προπαγάνδα ωχριά μπροστά στην ανικανότητα αρκετών ανθρώπων να πουν μια φράση με σαφήνεια και απλότητα; 
 
Ο Κασπάροφ γκρεμίζει το τείχος που εμποδίζει την επικοινωνία εκκινώντας την αφήγησή του από την πτώση ενός διασημότερου Τείχους και καταλήγει χτίζοντας συναρπαστικά την ανάλυσή του στη δημιουργία νέων ανεπαίσθητων τειχών (τιμής ένεκεν στον Καβάφη που γεννήθηκε ή πέθανε, ανάλογα τη κοσμοθεωρία σας, σαν χτες) που μας χωρίζει πλέον από έναν, όχι λιγότερο παράφρονα από άλλους ανθρώπους, δικτάτορα – γιατί οι δικτάτορες, ό,τι και αν νομίζετε, ούτε παράφρονες είναι, ούτε χάνουν την ανθρώπινη φύση τους (μου μάθατε τώρα να την ορίζετε και στην απέραντη έκτασή της!). Απλώς κάνουν κάποιες προσεκτικές κινήσεις που μένουν αναπάντητες (ή ανεπαρκώς απαντημένες) για καιρό και λίγο πριν κάνουν το ματ, τους φωνάζουμε με υψωμένο το δάχτυλο, «Πρόσεχε την επόμενη κίνησή σου, θα το μετανιώσεις»! Ο Κασπάροφ, ίσως με τη διορατικότητα που του χάρισε το σκάκι, διέβλεψε νωρίς την απώλεια του πλεονεκτήματος που κρατούσε η Δύση μετά την νίκη του Ψυχρού Πολέμου, μέσα από ανόητες τακτικές κατευνασμού και συνεργασίας που το ροκάνισαν μέχρι τέλους και το έδωσαν στην αντίπαλη πλευρά. «Οι δικτάτορες φαίνεται να διδάσκονται από την ιστορία περισσότερα απ’ ό,τι οι δημοκράτες». Η ψυχροπολεμική ρητορική δεν υπάρχει πια όπως την ξέραμε αλλά το παιχνίδι έγινε ιδιαιτέρως πολύπλοκο γιατί όπως και στο σκάκι οι κανόνες παραμένουν πάντα ίδιοι όσο και αν αλλάζουν οι συνιστώσες του ανάλογα με την εποχή και πλέον η Δύση βρίσκεται σε κατάσταση Zugzwang «ο καλύτερος λόγος για να σταματήσουμε τον Πούτιν σήμερα είναι υπερβολικά απλός: θα είναι δυσκολότερο να το κάνουμε αύριο».

 
Ο Κασπάροφ προσφέρει μια εκ των έσω ξεκάθαρη ματιά των λόγων που η ΕΣΣΔ διαλύθηκε, της ανικανότητας της Δύσης να προσφέρει όταν μπορούσε σε μια ταλαίπωρη χώρα την δυνατότητα της δημοκρατίας, δείχνει πώς ένας αρχικά επιφυλακτικός παρά το σκοτεινό παρελθόν του Πούτιν συγκέντρωσε σιγά και μεθοδικά όλη την εξουσία και το χρήμα στο πρόσωπό του, αναλύει τους πολέμους στην Τσετσενία, τις τρομοκρατικές ενέργειες στο εσωτερικό της χώρας, την διαφθορά των Μέσων Επικοινωνίας, τις δολοφονίες και φυλακίσεις αντιφρονούντων, τη γελοιοποίηση και αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης, γιατί γειτονικές χώρες της Ρωσίας προσπαθούν με νύχια και δόντια να έρθουν με το μέρος της Δύσης, όλα. Τώρα ο καθένας θα τα κρίνει όλα αυτά ανάλογα με τις παρωπίδες που φοράει και κατά πόσο ο Κασπάροφ του φαίνεται λιγότερο ή περισσότερο φιλελεύθερος. Η ουσία που διαπνέει όλο το βιβλίο είναι ότι οι αρχές (της ελευθερίας, του λόγου, των εκλογών, κλπ) πρέπει να οδηγούν τις πολιτικές και όχι το αντίθετο – η Δύση απέτυχε να εξασφαλίσει το πρώτο (είναι πολλά τα λεφτά, Βλάντιμιρ;) και γι’ αυτό ο Πούτιν πέτυχε με ευκολία το δεύτερο. «Και η εμπειρία έχει αποδείξει ότι συχνά δεν έχει και τόση σημασία αν κανείς βρίσκεται στη λάθος πλευρά της Ιστορίας, εφόσον είναι στη σωστή πλευρά ενός αγωγού». 
 
Alef Safadi

Δεν περίμενα να βρω τόσο συναρπαστικό ένα βιβλίο για τον Πούτιν. Ο Κασπάροφ έχει υπέροχο αφηγηματικό ένστικτο, θα έλεγα, με δόσεις χιούμορ και συγκίνησης εκεί που χρειάζεται, με βαθιά ανάλυση και στέρεα δομή στις σκέψεις του. Νομίζω ότι θα άξιζε να το ψάξετε αν ενδιαφέρεστε να καταλάβετε περισσότερα για τη Ρωσία του Πούτιν, με ένα πιο ευχάριστο και λιγότερο ακατάληπτο τρόπο που συνήθως δεν προσφέρουν τα περισσότερα από τα άλλα βιβλία του είδους. Η έκδοση από το «Επίκεντρο» είναι όμορφη, αν και ξέφυγαν από την επιμέλεια κάμποσα μικρολαθάκια συντακτικής φύσης που δεν χαλάνε το σύνολο αλλά θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Η Χάρις Μαραντζίδη πρόσφερε μία λειτουργική μετάφραση. Να πάρετε το βιβλίο στην Ελλάδα γιατί ίσως στην Ρωσία να μην κυκλοφορεί. Πούτιν γαμιέσαι!
 
«Να ένα σημείο όπου η Δημοκρατία δυσκολεύεται να αναμετρηθεί με μια πλούσια δικτατορία. Η Ευρώπη προσφέρει επιτροπές και αόριστα χρονοδιαγράμματα και σε αντάλλαγμα απαιτεί διαφάνεια και επώδυνες μεταρρυθμίσεις. Ο Πούτιν προσφέρει χρήμα και θέλει σε αντάλλαγμα την ελευθερία και την ψυχή σου».
 
Υ.Γ. 2666 «Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στον G. R. R. Martin για τη θαυμάσια σειρά βιβλίων με τίτλο A Song of Ice and Fire (Το τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου), και τη, βασισμένη σε αυτήν, τηλεοπτική σειρά Game of Thrones, που ενέπνευσε τον τίτλο του βιβλίου. Ο Πούτιν μπορεί να μοιάζει αρκετά με τον Tywin Lannister, εγώ, όμως, δικαιολογημένα, φοβάμαι να συγκρίνω τον εαυτό μου με κάποιον από τους χαρακτήρες της σειράς, αναλογιζόμενος το φρικιαστικό τέλος που συχνά έχουν!» 
 

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Άτιμη κοινωνία! Άλλους τους κατεβάζεις και άλλους τους ανεβάζεις στα τάρταρα!

Πριν δέκα μέρες μπήκε ο νέος χρόνος και όσοι δεν έχετε διαβάσει ποτέ σας Μέλβιλ, νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να τον βάλετε στο πρόγραμμα. Πώς θα σας φαινόταν όμως αν υπήρχε ένα Ημερολόγιο Μέλβιλ όπου θα μπορούσατε να σημειώνετε στην κάθε ξεχωριστή μέρα, την υπενθύμιση «Να διαβάσω Μέλβιλ!», σαν ενοχλητική επίπληξη στον τεμπέλη εαυτό σας; Εγώ, προσωπικά, το βρίσκω τέλειο! Την ιδέα για την υλοποίηση αυτού του ημερολογίου έκανε πράξη ο Σ.Μ.Ε.Δ. (Σύλλογος Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών) και εντελώς αναπάντεχα έκανε και ποδαρικό στην νέα αναγνωστική μου χρονιά. Ημερολόγιο Μέλβιλ όμως χωρίς λογοτεχνία δεν παίζει, κι έτσι, μέρος αυτής της έκδοσης είναι και ένα υπέροχο διήγημα που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Harper’s Magazine τον Απρίλιο του 1855 και μεταφράζεται (νομίζω) πρώτη φορά στα ελληνικά. Γι’ αυτό σας λέω, αν καταφέρετε να βρείτε το ημερολόγιο, αναγκαστικά θα διαβάσετε Μέλβιλ και θα σας μείνει και το ημερολόγιο άθικτο αφού δεν θα χρειαστεί να επιπλήττετε εκεί μέσα τους εαυτούς σας!