Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σημεία και τέρατα


 
Στη λογοτεχνία συμβαίνουν απ’ όλα. Συνήθως σημεία, μικροσκοπικά και αδιάφορα, που το λιγότερο βαρετό στα έργα τους είναι τα σημεία στίξης. Ενίοτε συμβαίνουν και τέρατα, που σχίζουν τον ουρανό στα δύο και τον καθιστούν επισφαλή να πέσει στο ψιλοάδειο κεφάλι σου και να μεταστοιχειώσει το μυαλό σου οριστικά. «Ήμουνα τώρα υποχρεωμένος ν’ ανταλλάξω χίμαιρες τεράστιας μεγαλοπρέπειας με γεγονότα μικρής αξίας». Μη φοβού, δεν είσαι υποχρεωμένος, τουλάχιστον μέχρι ο Κούλης να περάσει το αντίστοιχο τερατώδες νομοσχέδιο στη Βουλή. Μέχρι λοιπόν η λογοτεχνία να ομογενοποιηθεί έχεις λίγο χρόνο ακόμα, εκμεταλλεύσου τον σωστά. Διαβάζοντας ας πούμε τον «Φρανκενστάιν» της Μαίρης Σέλλεϋ, το πρώτο σύγχρονο φάνταζι κατά την Λε Γκεν. Τι; Το έχεις διαβάσει ήδη – στα οκτώ σου; Έχεις δει και την ταινία στο παλιό καλό Mega; Και σειρές; Ε εντάξει τότε, σόρι, εσύ είσαι τέρας μορφώσεως!
 
Διστάζω να το χαρακτηρίσω αριστούργημα από φόβο μην το υποτιμήσω! Αν θέλετε να το δούμε από την πιο «πεζή» του πλευρά, το βιβλίο της Σέλλεϋ είναι ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα υπαρξιακού τρόμου που έχουν γραφτεί ποτέ. Και αυτό αρκεί. Αλλά και όχι, γιατί είναι πολλά περισσότερα. Φτιαγμένο θαρρείς από τα ετερόκλητα μέρη μιας σπάνιας ανθρώπινης διανοίας, αυτό το εξαίσιο λογοτεχνικό πλάσμα επιζητεί την αποδοχή και την αγάπη σου. «Η βαθιά θλίψη, διαρκώς αισθητή στο μυθιστόρημα της Mary Shelley, είναι θεμελιώδης για τη ρομαντική μυθολογία του εαυτού, διότι κάθε ρομαντικός τρόμος δεν είναι παρά νόσος υπερβολικής συνείδησης, νόσος κατά την οποία ο εαυτός δεν μπορεί να υποφέρει τον εαυτό του». (Και) εκεί καταλήγει το επίμετρο του Χάρολντ Μπλουμ ο οποίος μέσα από τις κριτικές οδούς του, για την ποίηση και την ρομαντική μυθολογία, με Λόρδο Βύρωνα, Πέρσι Σέλλεϋ, Μπλέικ και Μίλτον, αγωνία της επίδρασης και αγωνία του αναγνώστη πριν από την εκτέλεση της ανάγνωσης, δημιουργεί ένα κριτικό πλάσμα που είναι κάπως δύσκολο να το παρακολουθήσεις αν δεν έχεις κάποια θεωρητική βάση, χωρίς όμως να σημαίνει ότι το επίμετρο παραμένει ακατανόητο – είναι από αυτά τα μυστήρια φαινόμενα που συμβαίνουν στον κόσμο της διανόησης. Εκεί που διαφωνώ μαζί του – φάε την σκόνη μου Μπλουμ! – είναι όταν χαρακτηρίζει το βιβλίο, πέρα από τις αδιαμφισβήτητες αρετές του, «…ελαττωματικό μυθιστόρημα, συχνά αδέξιο κατά την αφήγηση ή τη συγκρότηση των χαρακτήρων». Αν μπορούσα να το δω αντικειμενικά, ίσως και να είναι, αλλά η συγγραφέας του ούτε μια στιγμή δεν με άφησε να το δω έτσι. «Τα γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου δεν έχουν τόσες εναλλαγές όσες τα συναισθήματά του»
 


Η Μαίρη Σέλλεϋ το έγραψε στα 19 της – σχεδόν στα μισά χρόνια ενός κάγκουρα ημιπιτσιρικά, δηλαδή – και έβαλε ταφόπλακα σε χιλιάδες βιβλία που βγήκαν μετά από αυτό. Εδώ θέλω να κάνω μια σύνδεση με τα δοκίμια της Ούρσουλα Λε Γκεν που διάβασα πρόσφατα – Σας είπα ότι πρέπει να τα διαβάσετε οπωσδήποτε; Αν όχι, σας το ξαναλέω! – και φανερώνουν ότι η Σέλλεϋ αποτέλεσε επιρροή της. Κάπου λέει η Λε Γκεν ότι η έμπνευσή της είναι αποτέλεσμα κομποστοποιημένων εμπειριών και ότι όσο και αν έχει το βιβλίο μέσα στο κεφάλι της ποτέ δεν θα καταφέρει να το γράψει αν δεν έρθει από μόνος του ο χαρακτήρας, να συστηθεί με το όνομά του και να πει την ιστορία του. Αυτές οι σκέψεις φέρνουν στο μυαλό το εισαγωγικό σημείωμα της Σέλλεϋ («Έμπνευση, ας το παραδεχθούμε αυτό, σημαίνει να δημιουργείς, όχι από το τίποτα, αλλά από το χάος») όπου περιγράφει την δυσκολία να σκεφτεί μια αξιόλογη τρομακτική ιστορία για εκείνο το περιώνυμο στοίχημα στον πύργο της Γενεύης, μέχρι που σε ένα όνειρό της βλέπει έντονα όσα θα περιγράψει με περισσότερα λόγια στο βιβλίο της· ο ήρωάς της έφτασε επιτέλους για να πει την ιστορία του αφού πρώτα μας συστηθεί: Βίκτορ Φρανκενστάιν.
 
Πέσατε από τα σύννεφα, ε; Είχε μικρό όνομα το τέρας; Ηρεμήστε, συνήθης πλάνη. Το τέρας ποτέ δεν κατονομάζεται, ο ήρωας του βιβλίου είναι ο δημιουργός του, ο Βίκτορ Φρανκενστάιν, αν και «το μέγιστο παράδοξο και το εκπληκτικότερο επίτευγμα στο μυθιστόρημα της Mary Shelley είναι ότι το τέρας είναι περισσότερο ανθρώπινο από τον δημιουργό του». Πώς φτάσαμε να θεωρούμε ότι ο Φρανκενστάιν είναι το τέρας, είναι απορίας άξιο. Καταλαβαίνω ότι θα μπορούσε να αποτελεί ένα ταυτόσημο δίπολο, οι δύο όψεις ενός νομίσματος, η δισυποστασία της ρομαντικής μυθολογίας που αναλύεται και στο επίμετρο, κλπ, κπλ, αλλά νισάφι, μην το παίζετε νονοί γιατί θα πρέπει να του πάρετε και δώρο στο τέλος, εκεί να σας δω! Αλλά οι τόσες τερατώδεις διασκευές του μέσα στα χρόνια, καθώς και ο Κάμπερμπατς στην πρώτη καραντίνα, μια να παίζει το τέρας μια τον δημιουργό, σας έχει κάπως μπερδέψει, λογικό. 
 
Αυτή η δισυποστασία και η αμφισημία όλου του έργου, αναδεικνύεται (μεταξύ άλλων) με φοβερό κλείσιμο του ματιού εκ μέρους της Σέλλεϋ όταν βάζει τον ετοιμοθάνατο Βίκτορ Φρανκενστάιν να ξορκίζει τον σωτήρα του ότι αν συναντήσει το τέρας να προσέξει να μην το πιστέψει γιατί «είναι παραμυθάς και πειστικός, κάποτε μάλιστα τα λόγια του είχαν συγκινήσει ως και τη δική μου καρδιά· αλλά μην τον εμπιστευθείς. Η ψυχή του είναι τόσο κολασμένη όσο και η όψη του, γεμάτη δολιότητα και δαιμονική μοχθηρία», για να ακολουθήσει λίγο πιο μετά η πλευρά του τέρατος, «Εσύ, που ονομάζεις φίλο σου τον Φρανκενστάιν, φαίνεται ότι γνωρίζεις και τα εγκλήματα και τα δεινά μου. Αλλά όσο λεπτομερώς και να σου τα διηγήθηκε, σίγουρα δεν θα σου μίλησε αρκετά για τις φριχτές ώρες – μήνες ολόκληρους – που πέρασα σπαταλώντας τον εαυτό μου σε πάθη που δεν είχανε καμιά προοπτική να πραγματοποιηθούν. Διότι κατέστρεφα μεν τις δικές του ελπίδες, όμως τις δικές μου επιθυμίες δεν τις ικανοποιούσα. Πάντα ποθούσα την αγάπη και την συμπαράσταση των άλλων, αλλά όλοι εξακολουθούσανε να με περιφρονούν. Δεν ήταν αδικία αυτό»;
 
Believe it or not, το βιβλίο είναι σούπερ γαμάτο! Όταν κάποιοι θεωρούν προφητικό ή επίκαιρο το 1984, και διάφορα άλλα τέτοια, απλώς γελάω όταν ξέρω ότι γράφτηκε ο Φρανκενστάιν. Ή όταν ακούω ότι συναισθηματικές σούπες τύπου Λίγη ζωή ή Πριν χαθούν οι καραβίδες, θεωρούνται σοβαρά βιβλία την στιγμή που αυτογελοιοποιούνται ταχύτατα συγκρινόμενα με 3 το πολύ παραγράφους της ιδιοφυούς Σέλλεϋ. Και αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που με γοήτευσε στην γραφή της Σέλλεϋ, ότι εμμένει στην ουσία της λογοτεχνίας (ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι υπολείπεται σε κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες, κατά Μπλουμ), δεν αναλώνεται δηλαδή να μας πει πώς φτιάχνεται πειστικά το τέρας – η περιώνυμη έρευνα των… συγγραφέων – αλλά εστιάζει με την μία στα βασικά, που είναι να σε αρπάξει από τον λαιμό με την ιστορία, όπως κάνει το τέρας στα θύματά του! Αν περιγράφει υπέρμετρα κάποια τοπία της πατρίδας της το κάνει μόνο και μόνο για να συμπορεύεται με το καλλιτεχνικό ρεύμα της εποχής της· γιατί σε όλα τα υπόλοιπα προπορεύεται κατά πολύ. «Η ζωή έχει μεγάλο πείσμα και κολλάει σαν βδέλλα εκεί όπου την απεχθάνονται» – ορίστε, γιατί είναι περιττές 450 σελίδες από το βιβλίο της Γιαναγκιχάρα! 
 
https://www.deviantart.com/disezno/art/Mary-Shelley-783706011

Προτιμήστε την προσεγμένη έκδοση της «Εστίας» με το σούπερ εξώφυλλο και την πολύ καλή μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ. Αν και το βιβλίο της Μαίρης Σέλλεϋ αξίζει να το πάρετε σε πολλαπλές εκδόσεις για να κάνετε πολλαπλές αναγνώσεις. Φτιάξε το δικό σας… τέρας αναγνώσεων. Το αριστούργημα της δεν έχει να φοβάται τίποτα, μόνο να σας φοβίσει. Μπείτε με την μία στον κόσμο του.
 
«Άνοιξα απότομα την πόρτα, όπως τα παιδιά όταν νομίζουν ότι κάποιο φάντασμα τα περιμένει στο δωμάτιό τους».

Σχόλια

  1. Αγαπητέ κ. Μαραμπού,

    Θα το διαβάσω αυτό το βιβλίο. Αν και με απωθεί και μόνο ο τίτλος.
    Θα το διαβάσω και μπορεί να συμφωνήσω απόλυτα με την άποψή σας, μπορεί όμως και καθόλου.
    Για μένα θα είναι το κρας τεστ για να εμπιστευτώ τη γνώμη σας και για άλλα βιβλία που παρουσιάζετε.

    Όμως θέλω να πω το εξής : το "Λίγη ζωή" δεν είναι "συναισθηματική σούπα" όπως το χαρακτηρίζετε.
    Ή και να ήταν μη το λέτε τόσο βιαστικά και ανενδοίαστα. Υποβαθμίζοντας κάτι δεν προσδίδετε κύρος στην κριτική σας, τουναντίον θα έλεγα.

    Εν πάση περιπτώσει, με στεναχωρέσατε κ. Μαραμπού.
    Ένας κύριος από σόι, όπως εσείς...
    Τς τς τς
    😊

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για να δούμε θα περάσω το κρας τεστ ή θα σπάσω σε χίλια κομμάτια; :p

      Οι κριτικές μου δεν έχουν κανένα ουσιαστικό κύρος, υποκινούνται από το ένστικτο και τρέφονται με αυταπάτες. Επιμένω στην άποψή μου για το Λίγη ζωή. Συγγνώμη που σας στεναχωρώ, τι να κάνουμε, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!

      Καλό απόγευμα ΑΚ, ευχαριστώ για το σχόλιό σας.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.