Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The others



Είστε με μένα ή με τους άλλους; Πάρτε θέση ή πάρτε πούλο! Ωχ ωχ ωχ, για τον πούτσο κριτική θα κάνω πάλι – επιτέλους, μπαίνω στους χώρους της διανόησης! Δεν μου αρέσει να βρίζω, πρόκειται για φτηνή εντυπωσιοθηρία και εγώ σχεδόν πάντα χρησιμοποιώ ακριβή εντυπωσιοθηρία αλλά αυτή την φορά θέλω να δοκιμάσω τις αντοχές του συστήματος μιας και πρόσφατα το facebook κατέβασε μία ανάρτηση μου από το γκρουπ «Διαβάζοντας» επειδή παραβίαζε τους όρους χρήσης του μέσου και εκείνους της ευθιξίας των αναγνωστών του. Ή οι εκφράσεις μου περιέχουν μίση ή κάποιος (απ)άνθρωπος μισεί τις εκφράσεις μου. «Άμα συμφωνούμε δε γίνεται καβγάς, αλλά άμα δε συμφωνούμε αρχίζει καβγάς». Κυνηγώντας τα φαντάσματα της γλώσσας έχει καταντήσει η φάση· και να καλείς συνεχώς την αστυνομία της σκέψης, αντιμετωπίζεις το κίνδυνο κάποτε να κάνει παράβαση καθηκόντων και να στραγγαλίσει τη φωνή σου. Και τότε, who you gonna call?

[…] «Φαίνεται πως το μεγάλο νέο δεν τον γέμισε χαρά και σε λίγο θα άρχιζε το ψάλσιμο. Όχι όπως στην εκκλησία. Ο μπαμπάς έψελνε με το δικό του τρόπο. Και δεν έπεσα έξω. Άρχισε να λέει για το θείο Αριστείδη. Έλεγε, έλεγε, έλεγε. Τόσο που δεν μπορούσα να τα κρατήσω. Πήγαινε κι ερχόταν. Έλεγε πως ήταν ένας ανεπρόκοβος, ένας τεμπέλης, ένας κηφήνας, ένας τυχοδιώκτης, ένας άνθρωπος που μας έβαζε σε μπελάδες. Δεν μπορώ να καταλάβω πάντα τους μεγάλους που μιλάνε λατινικά. Κι όλες αυτές τις λατινικές λέξεις του μπαμπά μου ήταν δύσκολο να τις καταλάβω. Μόνο όταν είπε πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας βλάκας και μισός, ευχαριστήθηκα. Όχι μόνο γιατί η λέξη βλάκας είναι ελληνική, αλλά και γιατί ήταν και μισός. Περισσότερο δηλαδή από τη θεία Γαζία που ο μπαμπάς έλεγε πως ήταν ένας βλάκας και τίποτε άλλο. Μισός βλάκας παραπάνω είναι μεγάλη δουλειά».

Εντάξει μιλάμε για σωρεία στερεοτύπων το βιβλίο του Ντελόπουλου. Θα κινηθώ νομικά προς πάσα κατεύθυνση! Μου σηκώθηκαν οι τρίχες των μαλλιών (όχι, αυτό δεν είναι ευγενικό προς τους επαγγελματίες της κομμωτικής)… Έμεινα μαλάκας! (ούτε αυτό, δεν είναι ευγενικό προς τους μαλάκες)… τέλος πάντων, βρείτε μια ταιριαστή ηλιθιότητα για να χαρακτηρίσετε τα αχαρακτήριστα, ξέρετε εσείς από αυτά. Ενθουσιάστηκα με το φρέσκο βιβλίο του Κυριάκου Ντελόπουλου που προβαίνει σε μία διασκεδαστική υπονόμευση των στερεοτύπων (που επιβιώνουν παραλλαγμένα αλλά σθεναρά έως και σήμερα) της αγίας ελληνικής οικογένειας, θρησκείας, πατρίδας. Μέσω του μικρού Άκη, μαθητή της τέταρτης τάξης, ο ενήλικας Κυριάκος, ξαναβλέπει τα πράγματα και τους άλλους, αλλιώς. Ένα λεπτό συγγραφικό εγχείρημα που μπορεί πολύ εύκολα να παρωδήσει τον ίδιο του τον εαυτό αλλά που ο Κυριάκος Ντελόπουλος το χειρίζεται θαυμάσια, προσφέροντάς μας ένα εξαιρετικό και κατά τόπους σπαρταριστό βιβλίο. «Θα νικήσουμε, της είπε, μόνο αν κάνουνε οι δικοί μας οι στρατιώτες τους στρατιώτες του εχθρού να πέσουνε εκείνοι μέχρι ενός για τη δική τους την πατρίδα».

Ο μικρός Άκης αγαπά τους φίλους του. Και τη Μαρία. Και χαίρεται να περνάει χρόνο μαζί τους. Παράλληλα, παρατηρεί όλες τις παραξενιές των μεγάλων και καταλαβαίνει περισσότερα από όσα ηλιθιωδώς πιστεύουν εκείνοι – εντούτοις τα 18χρονα του 2020 δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την αξία της ανάγνωσης, μεγάλο θέμα αυτό! Όλα τα ήθη και έθιμα εκείνης της εποχής έχουν μεταφερθεί ελαφρώς αλλοιωμένα καίτοι παγιωμένα και στις δικές μας γενιές, και τα κοροϊδεύουμε κάθε Πάσχα ας πούμε, ή τα επιβάλλουμε στα παιδιά μας τα οποία είναι μικρά για να καταλάβουν αλλά έτσι πρέπει, τέλος. Πέρα από το διασκεδαστικό των όλων καταστάσεων που παρουσιάζονται στο βιβλίο, ο Ντελόπουλος μέσα από το εύρημα του μικρού αφηγητή πετυχαίνει κάτι λογοτεχνικά ελκυστικό. Η χρήση της γλώσσας από ένα 8χρονο αγόρι, με τις συντακτικές του παλινδρομήσεις (μια γλώσσα που την πετυχαίνει εύστοχα ο συγγραφέας), προσφέρει κάτι πολύ μοντέρνο που θα μπορούσε να συναρπάσει έναν αναγνώστη λογοτεχνίας… άνω των 18, εννοείται! Ακόμα πιο πέρα, ο Ντελόπουλος βάζοντας τον μικρό Άκη για ύπνο, ο οποίος όμως ακούει τις συζητήσεις των μεγάλων στην κουζίνα και ξεχωρίζει ποιος μιλάει, ενώ λίγο αργότερα δεν ξεχωρίζει πια τους ομιλητές και οι φράσεις χάνουν λέξεις αλλά βγάζουν ακόμα νόημα, και όσο τον παίρνει ο ύπνος εκείνες χάνουν πια και συλλαβές, συνθέτοντας μια γλώσσα ύπνου-ξύπνου… αγγίζει λογοτεχνία υψηλότατου επιπέδου!



Υπάρχουν μερικές ακόμα τέτοιες υψηλού επιπέδου εμπνεύσεις, αποτέλεσμα βαθιάς ενασχόλησης με την ουσία της γλώσσας, καθότι ο Κυριάκος Ντελόπουλος διετέλεσε για χρόνια βιβλιοθηκονόμος και έχει αξία αυτή η αναφορά, ειδικά σήμερα που ξεκίνησαν οι Πανελλήνιες με το μάθημα της Έκθεσης και θέμα την αξία της ανάγνωσης και τον ελεύθερο χρόνο, ένα εξαιρετικό θέμα υποκρισίας από ένα κράτος (ανεξαρτήτως κυβερνήσεων) που απαξιώνει για χρόνια τις βιβλιοθήκες του και τους χιλιάδες άνεργους βιβλιοθηκονόμους που βγαίνουν από τις άχρηστες σχολές τους. Αυτό που μας αρέσει κυρίως σαν χώρα να διαβάζουμε είναι… το βιβλίο του γέλιου και της λήθης! «Κι από σήμερα, τελειώσανε τ’ αβγά και τα πασχάλια. Ούτε βανίλιες διπλές, ούτε μεζεδάκια, ούτε κεράσι, ούτε λουκούμι, ούτε γκαζόζες, ούτε περγαμότο κερατό σας!»

Ο Κυριάκος Ντελόπουλος πέθανε πρόσφατα και έμαθα για το συγκεκριμένο βιβλίο από ποσταρίσματα φίλων έτσι ώστε όταν το είδα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο το αγόρασα αμέσως. Δεν ήξερα πολλά για τον Ντελόπουλο αν και πάντα έψαχνα εκείνο το βιβλίο του για τις αφιερώσεις – και ίσως ένα δυο βιβλιοθηκονομικού ενδιαφέροντος. Τώρα ίσως πάρω τον Άκη… σε νέες περιπέτειες αν και ξέρω ότι τα επόμενα μέρη σπάνια πιάνουν την αξία του πρωτοτύπου. Σίγουρα όμως το βιβλίο του «Ο Άκης και οι άλλοι» είναι ένα υπέροχο βιβλίο και γέλασα πολύ. Είναι ωραίο να γελάς και μόνος σου και παρέα με άλλους, αλλά θέλει προσοχή για να δεις αν και οι άλλοι γελάνε μαζί με σένα ή με σένα.

«Μετά, περίμενα να δω πότε θα ξαναγελάσουν τα άλλα παιδιά και με τι θα γελάσουν, για να καταλάβω αν θα είναι καλοί φίλοι, αλλά μου φαίνεται πως δε θα είναι».

Σχόλια

  1. Ακόμα θυμάμαι το κεφάλαιο που περιγράφει σπαρταριστα τις επισκέψεις στη γιορτή του μπαμπά, καθώς και το Τρώω.
    Πολύ έξυπνο βιβλίο, με ύφος Μικρού Νικόλα.
    Για ανοιχτόμυαλους μεγάλους αν και κυκλοφόρησε σαν παιδικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι πράγματι, εξαιρετικά τα συγκεκριμένα κεφάλαια. Εγώ όμως ταυτίστηκα απόλυτα και με τους Μουσαφιραίους ;)

      Δεν είχα σκεφτεί την σύνδεση με τον Μικρό Νικόλα αλλά μάλλον έχετε δίκιο. Παρόλο που δεν έχω διαβάσει τις ιστορίες του, έχω δει πριν από λίγα χρόνια το παιδικό (αρκετά καλοφτιαγμένο και διασκεδαστικό κατά την γνώμη μου) στην τηλεόραση, και το ύφος και τα πεπραγμένα μού θύμιζαν εκείνα του ήρωα του Ντελόπουλου. Η ειρωνεία του Ντελόπουλου όμως προς τους μεγάλους μέσα από τα μάτια του Άκη δίνει άλλον τόνο, πιο βαθύ, στο όλο εγχείρημα. Απολαυστικό βιβλίο. Ίσως διαβάσω και τα άλλα... του Άκη!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.