Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Big bang theory

 
Κάποιοι με κατηγορούν ότι τώρα τελευταία το έριξα στην ευκολία των παραμυθιών και δεν μπορώ να επανέλθω στην σοβαρότητα που απαιτούν τα δύσκολα αναγνώσματα. Εγώ όμως θα απαντήσω χρησιμοποιώντας μια ρήση του Αϊνστάιν που έλεγε πως «Αν θες το παιδί σου να γίνει έξυπνο, διάβασέ του παραμύθια. Αν θες να γίνει πιο έξυπνο, διάβασέ του περισσότερα παραμύθια». Νε τι;! Δεν κατάλαβα! Πολλοί από εσάς μας πήρατε τα αυτιά με τον πρόσφατο χαμό του Στήβεν Χόκινγκ και τις αναλύσεις σας για την θεωρία των χορδών (αφού δεν σκαμπάζετε από μουσική, τι το παλεύετε!), εγώ δεν δικαιούμαι λίγο χώρο να κάνω το κομμάτι μου; Στο σύμπαν υπάρχει χώρος για όλους. Και τέλος πάντων, η φαντασία και το δικαίωμα χρήσης της, δεν είναι δώρο Θεού αλλά, αποτέλεσμα έκρηξης – εκκωφαντικής και απαστράπτουσας.
 
Σαν έκρηξη (χαράς) ήταν και όταν ήρθε ένας χρήστης της βιβλιοθήκης και ρώτησε αν θα μπορούσε να δωρίσει κάποια βιβλία, μέσα στα οποία ήταν και «Το πιθάρι» του Πιραντέλλο! Από εκείνη την στιγμή ανυπομονούσα να το δανειστώ, αλλά έπρεπε να κάνω υπομονή μέχρι να γίνουν εκείνες οι βαρετές βιβλιοθηκονομικές ενέργειες που θα το καθιστούσαν και επίσημα κτήμα της βιβλιοθήκης – και που πλήθος εκπαιδευτικών συρρέει, τις τελευταίες εβδομάδες, σε σεμινάρια επιμόρφωσης, με τις ευλογίες του υπουργείου, για να ξεκουράσει τις ορδές των μακροχρόνια ανέργων και κλασμένων βιβλιοθηκονόμων· μας βγήκε η Παναγία ρε παιδιά, τόσα χρόνια, βάλτε και σεις ένα χεράκι βοηθείας... στον κώλο μας! Δε μας λυπάστε; –, για να μπορέσω να το πάρω τελικά στα χέρια μου. 
 
Ειδικά αυτή η έκδοση που κρατώ είναι τίγκα στη σημειολογία (αν έχω καταλάβει επαρκώς τον όρο), από το σηματάκι στο εξώφυλλο, «Βραβείο Νόμπελ – Χαρταετός» που υποδηλώνει και προμαντεύει με σαφήνεια τις παντελώς άστοχες μελλοντικές επιλογές της Σουηδικής Ακαδημίας που πετούσε χαρταετό κατά τη διάρκεια της τελικής απόφασης... μέχρι το όνομα του εκδότη, «Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις Α.Ε.» που συνταιριάζει αρμονικά την κουλτούρα με την αγροκουλτούρα και σπάει τα στεγανά που θέλουν τους ανθρώπους της επαρχίας ξύλα απελέκητα και αγροίκους. Απόψε αυτοσχεδιάζουμε είναι αυτό το βιβλίο και πολύ το γουστάρω!
 
Αφού το ξεκινήσαμε ανάποδα ας πούμε ακόμα ότι το βιβλίο είναι μεγάλου (τετράγωνου) σχήματος με καλής ποιότητας χαρτί και σκληρό εξώφυλλο. Η πρώτη έκδοση έγινε τον Οκτώβριο του 1984 σε 5000 αντίτυπα και ακολούθησε και μία μικρότερη 2000 αντιτύπων τον Δεκέμβριο του 1986 – περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα, θα κλαίτε. Αγροτιά ενωμένη, ποτέ νικημένη! Χτυπάει στα ίσα τον Ψυχογιό... αγροκουλτούρα-υποκουλτούρα, σημειώσατε ένα! Για να μην νομίζετε όμως ότι το βιβλίο του Πιραντέλλο ήταν η εξαίρεση, όπως συνήθως γίνεται στον Ψυχογιό με τα σοβαρά βιβλία που σποραδικά εκδίδει, ο ίδιος αγροτικός συνεταιρισμός είχε πάρει επιδότηση από τον κρατικό κορβανά με σκοπό να εκδώσει συγγραφείς όπως Γουίλιαμ Φώκνερ, Μπόρις Πάστερνακ, Ανατόλ Φρανς, Έρνεστ Χεμινγούει, Ιβάν Μπούνιν, Σέλμα Λάγκερλεφ, Πάουλ Χέιζε, Ράντγιαρντ Κίπλιγκ. Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις και μπράβο για την τόλμη του, γιατί το έχουμε ξαναπεί, η Ελλάδα θα σωθεί μόνο χάρη στον πρωτογενή της τομέα!! Το βιβλίο δεν είναι (μόνο) για παιδιά, εννοώντας ότι περιέχει αυτούσια τα διηγήματα του Πιραντέλλο, και αν το σχήμα του βιβλίου ήταν το κλασικό, δε θα διέφερε από μία απλή συλλογή διηγημάτων. Η εικονογράφηση ανήκει στον, αρκετά γνωστό απ' ό,τι φαίνεται, Σπύρο Ορνεράκη και διαθέτει κάτι το ελκυστικό παρά την αρχική αμφιθυμία που νιώθεις όταν την πρωταντικρίζεις. Η μετάφραση ανήκει στον Παναγιώτη (Πάνο) Ράμο και την βρήκα αξιοπρεπέστατη.


 
Τα ίδια τα διηγήματα είναι, το λιγότερο, αριστοτεχνικά. Ο Πιραντέλλο χάρη στο απίθανο χιούμορ του, άλλοτε κινείται (πολύ περισσότερο), κατά το συνήθειό του, προς τις γκροτέσκες καταστάσεις και τις τρελές παρεξηγήσεις μεταξύ των ανθρώπων (της υπαίθρου, στη συγκεκριμένη συλλογή) και άλλοτε εσωτερικεύει όλη την τραγικότητα της ύπαρξης φωτίζοντας εντυπωσιακά και την αναπόφευκτη γελοιότητά της, μέσα σε μια χούφτα λέξεις.
 
[...] Φτάνει στο σπίτι: η μάνα του δε γύρισε ακόμα. Δε θα πρέπει, λοιπόν, να της πει ούτε πού βρισκόταν. Ήταν εκεί και την περίμενε. Κι αυτό που τώρα γίνεται αληθινό για τη μάνα του, γίνεται αμέσως αληθινό και γι' αυτόν. Πράγματι, να τος με τις πλάτες ακουμπισμένες στον τοίχο, δίπλα στην πόρτα.
Είναι αρκετό να τον βρει έτσι.
 
Οι ταυτότητες απασχολούν διαρκώς τον Πιραντέλλο, ποιος είμαι εγώ για μένα, ποιος για τους άλλους, τι είναι αληθινό για τους άλλους, τι για μένα κλπ. («Ε, μα είχε κιόλας αρχίσει να παρατηρεί και ν' αναγνωρίζει πως εκείνα, που ιστιοδρομούσαν κατάφωτα μέσα στον απέραντο, γαλάζιο κενό, ήταν σύννεφα. Μήπως το σύννεφο γνωρίζει την ύπαρξή του; Ούτε γνώριζαν τίποτε γι' αυτόν το δέντρο και οι πέτρες, που αγνοούσαν και τη δική τους ύπαρξη επίσης»). Και όλα αυτά εντασσόμενα πάντα σε μία ξεκαρδιστική μασκαράτα χαρακτήρων και ενορχηστρωμένα με μια συλλογή σοφιστειών που αντλεί από το απώτατο ένδοξο παρελθόν – ουγκ! – των Ελλήνων (φράσεις που, επίσης, με σοφιστεία οικειοποιήθηκα και αρνούμαι να αποδώσω στον νόμιμο κάτοχό τους· καλός μασκαράς είμαι και του λόγου μου!). Ο Πιραντέλλο είναι σπουδαιότατη συγγραφική μορφή και είναι κρίμα τα έργα του να σκονίζονται μέσα σε αραχνιασμένες γλώσσες· το ύφος του πάντοτε θα παραμένει σκαμπρόζικο, αξίζει λοιπόν, να επικαιροποιηθεί και η γλώσσα που θα μας το μεταδώσει. Έμαθα ότι η Δήμητρα Δότση – «άρρωστη» με την Φερράντε, κόλλησε τον πυρετό της Νάπολης – ετοιμάζει μια νέα μετάφραση έργου του Πιραντέλλο και γω, ανεβάζω δέκατα και μόνο στην σκέψη! Δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλό, είμαστε άρρωστοι με τον Ιταλό! 
 
Εκπληκτικό «Το κλεμμένο παιδί», το μικρότερο διήγημα της συλλογής με ένα-δυο φοβερά plot twists που θα ζήλευαν πολλές πένες. Ζήλεψα πολύ αυτή την έκδοση. Θα ήθελα να κατέχω αυτό το μοναδικό βιβλίο. Είπαμε, δεν είμαι κτητικός με τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, όχι με εκείνα των άλλων βιβλιοθηκών! Βέβαια, αν το ενσωμάτωνα στην προσωπική μου βιβλιοθήκη, θα συνέχιζα να είμαι κτητικός απέναντί του, εφόσον δεν είμαι κατά κανόνα κτητικός με τα βιβλία της δικής μου βιβλιοθήκης; Πιραντέλεια ερωτήματα! Όπως και να 'χει ο Πιραντέλλο ήταν ένας εξαιρετικός επιστήμονας που πάσχιζε μια ζωή να ανακαλύπτει νέα λογοτεχνικά σύμπαντα και να μας υποδεικνύει διαρκώς τις φιλοσοφικές μαύρες τρύπες που είναι έτοιμες να μας καταπιούν μέσα στην ρευστότητα των ταυτοτήτων που κατακλύζουν την ύπαρξή μας. RIP Λουίτζι και άσε εμάς τους αναγνώστες σου να απολαμβάνουμε την ανησυχία που μας προκαλείς με τα βιβλία σου.  
 
[...] Η πίστη μπορεί να χαθεί για χίλιους λόγους. Και, συνήθως, όποιος χάνει την πίστη, είναι πεπεισμένος, τουλάχιστον την πρώτη στιγμή, ότι σ' αντάλλαγμα έχει κάποιο κέρδος. Αν όχι τίποτ' άλλο, τουλάχιστο την ελευθερία να κάνει και να λέει ορισμένα πράγματα, που πρώτα θεωρούσε ασυμβίβαστα με την πίστη του. 
 
Όταν, όμως, αιτία της απώλειας δεν είναι η πίεση εγκόσμιων ορέξεων, αλλά η δίψα της ψυχής, που δεν μπορεί πια να χορτάσει από το άγιο ποτήρι και την πηγή του αγιασμένου νερού, αυτός που χάνει την πίστη δύσκολα μπορεί να πείσει τον εαυτό του ότι σ' αντάλλαγμα κέρδισε κάτι. Το πολύ πολύ, έτσι όπως είναι, δε διαμαρτύρεται για την απώλεια, γιατί αναγνωρίζει ότι στο κάτω κάτω έχασε κάτι, που δεν είχε πια γι' αυτόν καμιά αξία. 
 

 
Αθεόφοβε Λούιτζι!

Σχόλια


  1. Οι Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις (γνωστές με το ακρωνύμιο ΑΣΕ) έχουν εκδώσει πολύ ενδιαφέροντα παιδικά βιβλία. Επίσης, "Το μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης" του Πεντζίκη έχει εκδοθεί από τις ΑΣΕ.
    Άρα, είστε σε καλό δρόμο.
    Αφήστε τις κακές γλώσσες να λένε ότι είναι βιβλίο του 1821.

    Ο Ουίλλιαμ Φώκνερ έγραψε "Το μαγικό δέντρο" για την κόρη μιας αγαπημένης του φίλης, δώρο στα γενέθλιά της. Γι' αυτό και δεν το εξέδωσε: της χάρισε το μοναδικό αντίτυπο, εκείνο που ο ίδιος είχε δακτυλογραφήσει. Έτσι, επί 40 χρόνια παρέμενε άγνωστο, ώσπου η μικρή του φίλη Βικτώρια, όταν μεγάλωσε, αποφάσισε να το δημοσιεύσει το 1967.
    Πρώτα το έβγαλαν οι εκδόσεις ΑΣΕ και αργότερα ο Καστανιώτης.

    Κι εγώ διαβάζω παιδικά βιβλία. Όχι με την παλιά συχνότητα βέβαια, αλλά μου αρέσουν. Το πιθάρι βέβαια συμπεριλαμβάνεται στα λογοτεχνικά κείμενα του Λυκείου, όχι απαραίτητα ως παιδικό.
    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B125/626/4037,18146/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωωωω πολύ χρήσιμη πληροφορία αυτή! Μ' αυτήν με βοηθήσατε να θυμηθώ ότι έχω στο σπίτι ένα βιβλίο του Πεντζίκη (όχι την Έρση), το «Αρχείον» που είναι από τις εκδόσεις ΑΣΕ -- μου είχε κάνει εντύπωση όταν το είχα πρωτοδεί αλλά δεν το είχα ψάξει παραπάνω. θα το διερευνήσω το Πάσχα που θα έχω το βιβλίο στα χέρια μου. Μπράβο στις εκδόσεις ΑΣΕ, λοιπόν. Ε όχι και 1821, το τερμάτισε :p

      Την ιστορία για τον Φώκνερ την ψιλοήξερα. Ίσως να το έχετε αναφέρει ξανά εσείς ή το έχω συναντήσει κάπου αλλού στον ακυβέρνητο κυβερνοχώρο. Σωστός ο Γουίλλιαμ, η σπουδαιότητά του φανερώνεται και από αυτά τα μικρά και ασήμαντα.

      Καλά είναι τα παιδικά βιβλία, μην ακούτε τις Κασσάνδρες (αλλιώς τις λένε, αλλά τέλος πάντων!), κάποια αξίζουν παραπάνω και από αρκετά των ενηλίκων. Τον Πιραντέλλο δεν τον θυμάμαι από το Λύκειο, δυστυχώς. Γενικά, δεν θυμάμαι πολλά από το Λύκειο, ευτυχώς.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν