Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Αντίδωρο 3



 
«Ο άνθρωπος δεν νοιάζεται να ζήσει καλά αλλά να ζήσει πολύ. Ωστόσο, ενώ όλοι μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους την ευτυχία του ευ ζην, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί στον εαυτό του τη μακροζωία». Αυτός ο φαινομενικά απλός αφορισμός του Σενέκα μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί και να οικειοποιηθεί από κάθε ηλίθιο συγγραφικό φληνάφημα που πουλάει ξινισμένη αισιοδοξία και προωθείται από τον μόνιμο πρεσβευτή θετικής ενέργειας της χώρας, Θέμη Γεωργαντά, και λοιπούς παρατρεχάμενους. Αλλά είναι πολύ βαθύτερος από ό,τι νομίζετε αρχικά, και αυτό ακριβώς τον ξεχωρίζει από τα προαναφερθέντα φληναφήματα· το βάθος. Γιατί δεν αρκεί να μιλάς στα πουλιά και στα δέντρα να τραγουδάς, ή να λες «Αξίζω, αξίζω, αξίζω» στον καθρέφτη κάθε πρωί πριν πλύνεις τα δόντια σου, ρισκάροντας επικίνδυνα να σου επιστρέψει μια μούτζα. Αν σας τα έλεγε αυτά κανένας ειδικός επιστήμονας στον οποίο απευθυνθήκατε για βοήθεια, πιθανότατα να ζητούσατε τα λεφτά σας πίσω, ενώ όταν τα βλέπετε τυπωμένα σε φτηνό χαρτί πετάτε τα εικοσάευρα με ενθουσιασμό. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό self test στο οποίο υποβάλλεστε εν αγνοία σας καθημερινά και μαντέψτε… βγαίνετε πάντα αρνητικοί!
 
Λατρεύω τους αφορισμούς και ετούτο το μπλογκ χρωστάει την ύπαρξή του σε έναν τέτοιον. Πετυχημένοι ή μη, κυνικοί ή λιγότερο κυνικοί, σύντομοι ή εκτενείς, οι αφορισμοί είναι η χαρά προσωποποιημένη για μένα. Θα αποδεικνυόμουν ένας απαισιόδοξος αν έπαυα να τους διαβάζω! Πάντα έψαχνα έναν αφορισμό που να συνοψίζει την αγάπη που τους τρέφω και τον εντόπισα στον Καρλ Κράους, ο αφορισμός του οποίου ανθολογείται και στην παρούσα συλλογή: «Ένας αφορισμός είναι είτε η μισή αλήθεια είτε μιάμιση αλήθεια». Μοιάζει να εννοεί (κάθε αφορισμός) λιγότερα και περισσότερα ταυτόχρονα κάθε φορά, και χρειάζεται να τον διαβάσεις πολλές φορές και να το απολαύσεις περισσότερες, καθώς υποσκάπτει διαρκώς τις σταθερές σου και την επισφαλή αλήθεια σου. Ωστόσο, εκείνο που με συναρπάζει σε αυτούς δεν είναι τόσο οι μισοκρυμμένες αλήθειες τους όσο τα ερείπια της γλώσσας (η φράση αυτή είναι απόρροια όσων διάβασα στην εισαγωγή και δεν αξιώνει πνευματικά δικαιώματα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους σας δεκάδες φορές, όπως και τα έργα του Τζορτζ Όργουελ από τους διορατικούς εκδότες της χώρας μας!), μια γλώσσα που βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση, όπως τόσο ωραία το έθεσε στην «αφοριστική» εισαγωγή του ο Roland Jaccard, ανθολόγος του εν λόγω βιβλίου, και εμπνευστής κυνικοτήτων και ο ίδιος. 
 

 
[…] «Μπορούμε να φανταστούμε έναν ηδονιστή, έναν μυστικιστή ή έναν απελπισμένο από έρωτα, έναν κυνικό όμως ποτέ. Και τούτο διότι ο κυνισμός δεν συνιστά ούτε φιλοσοφία, ούτε ηθική, ούτε κάποιο γνώρισμα του χαρακτήρα, αλλά μια ορισμένη συγκρουσιακή σχέση με τη γλώσσα, μια διαρκώς ενεργή, ρητορικά δεινή – στις περισσότερες περιπτώσεις – καχυποψία απέναντι στις λέξεις και στην ιδεολογία που τις έχει επιμολύνει. (…) Πρόκειται για μια μακρά και αργή διαδικασία αυτοχειρίας ενός έλλογου όντος που, στρέφοντας ενάντια στον εαυτό του το όπλο της γλώσσας, απεργάζεται ακατάπαυστα λεκτικές επιθέσεις ενάντια στον ίδιο τον λόγο».  
 
«Το λεξικό του απόλυτου κυνισμού» είναι μια αλφαβητική καταγραφή αφορισμών για το καθετί, για όλα ή για τίποτα (αναλόγως αν είστε αισιόδοξος ή ευφυής), κυρίως Γάλλων, και ελάχιστων γυναικών· αλλά αυτό στην ουσία δεν λέει τίποτα για την τέχνη των αφορισμών. Κάποιους αφορισμούς θα νομίζετε ότι τους έγραψε κάποιος άλλος, και ίσως έτσι να είναι, δεν μπορώ να επαληθεύσω την αξιοπιστία της ανθολογίας. Και δεν με νοιάζει κιόλας, εσάς; Όμως αυτό που με νοιάζει και θέλω να το πω είναι ότι όσους αφορισμούς κι αν έχω διαβάσει, σαν του Λίχτενμπεργκ δεν έχει! Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους τους εκδότες, να αποκηρύξουν την έκδοση ενός ακόμα βιβλίου του Όργουελ παρόλο που δεν έχει πνευματικά δικαιώματα και να προκηρύξουν μια συγκεντρωτική έκδοση των αφορισμών του Λίχτενμπεργκ που τουλάχιστον εκείνος υπήρξε δικαιωματικά πνευματώδης! Η μετάφραση της Ρούλας Τσιτούρη είναι καλή, κινητική και όχι κυνική. Η έκδοση συμπληρώνεται και με ένα επίμετρο του Jules Lemaitre που αναλύει εντελώς κυνικά τους τρόπους για να γράψεις πετυχημένους αφορισμούς – όμως όσοι δοκιμάσατε να φτιάξετε banana bread στην καραντίνα, γνωρίζετε ήδη ότι η γνώση της συνταγής πολλές φορές δεν φτάνει για να χορτάσει καν εσάς, πόσο μάλλον τους άλλους! Το ψυχεδελικό σχέδιο του εξωφύλλου είναι του Takeshi (του γνωστού;!) Kitaoka, ενώ εντός του βιβλίου υπάρχουν διάσπαρτα σχέδια του Roland Topor με σκοπό να συντροφεύουν τους αφορισμούς των άλλων, και περισσότερο, υποθέτουμε, τους δικούς του. Η συνολική έκδοση του «Ποταμού» είναι κομψότατη και μέχρι να σας λυπηθεί ο Ξενάκης και να σας κάνει κανένα δώρο, μπορείτε να κάνετε ετούτο το βιβλίο δώρο εσείς στον εαυτό σας.

 

ΤΕΣΤ (ΕΥΦΥΙΑΣ) 

Τα τεστ ευφυΐας αποδεικνύουν ένα μόνο πράγμα: το πόσο χαμηλή ιδέα έχουμε για την ευφυΐα.Albert Jacquard



ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ

Όποιος δεν είναι κομμουνιστής στα είκοσί του δεν έχει καρδιά· όποιος όμως εξακολουθεί να είναι στα σαράντα του δεν έχει μυαλό.George Bernand Shaw



ΜΙΣΟΣ

Αν μισείτε κάποιον, αφήστε τον να ζήσει. – Γιαπωνέζικη παροιμία



ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΌΤΗΤΑ  

Ο διαχρονικός μύθος του χαμένου παραδείσου μας αναγκάζει να αντιστρέφουμε την χρονολογική σειρά και να θεωρούμε τη δημιουργικότητα και τη φαντασία παιδικές αρετές. Κι όμως, αρκεί να παρατηρήσουμε πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά μεταξύ τους για να εννοήσουμε σε βάθος τα στοιχεία που τα διέπουν: ο κομφορμισμός, η αυταρχικότητα, η αλαζονεία, η πλεονεξία και η προδοσία. Το πνεύμα της ελευθερίας δεν είναι ποτέ έμφυτο, αλλά κατακτάται. Αναπαριστά τον απώτατο βαθμό ψυχικής ωριμότητας στην οποία δεν φτάνει κανείς παρά μόνο κατά περίπτωση, εκεί γύρω στα εξήντα.Michel Thevoz

 



ΙΝΤΕΛΙΓΚΕΝΤΣΙΑ 

Ελίτ που αντισταθμίζει τη λογοτεχνική της άγνοια με μια γενικευμένη ασχετοσύνη.Georges Elgozy



ΠΡΟΣΒΟΛΗ

Μακάριοι όσοι δέχτηκαν προσβολές και από τη μία και από την άλλη όχθη, διότι έτσι μπόρεσαν να πλεύσουν ήσυχοι στη μέση του μεγάλου ποταμού, όπου το ρεύμα είναι πιο δυνατό και ο αέρας πιο δροσερός.Isabelle Adjani



ΥΠΑΡΞΗ

Στα είκοσί του, κανείς προσποιείται ότι βιώνει το δράμα της ύπαρξης, διότι έτσι επιτάσσει η μόδα. Στα πενήντα του το κρύβει, διότι το φέρει βαρέως.Francois Bott



ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ

Όταν έφτασαν οι Λευκοί στην Αφρική, εμείς είχαμε τη γη και εκείνοι είχαν τη Βίβλο. Μας έμαθαν να προσευχόμαστε με κλειστά τα μάτια: όταν τα ανοίξαμε, εκείνοι είχαν τη γη και εμείς τη Βίβλο.Jomo Kenyatta



ΜΟΥΣΕΙΟ
Επισήμως αναγνωρισμένος σκουπιδότοπος.George Henein



ΤΑΞΙΔΙ

Τα ταξίδια είναι το ανάλαφρο κομμάτι της ζωής των σοβαρών ανθρώπων και, αντιστρόφως, το σοβαρό κομμάτι της ζωής των ανάλαφρων.Linda Le



ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Ειλικρινής; Γράφω ώστε αυτό που ήταν αληθές να πάψει να είναι.Henri Michaux 

 


Υ.Γ 2666   Από όλα τα γράμματα της αλφαβήτου, δεν βρέθηκε αφορισμός για το Ωμέγα αλλά δεν ήθελα να μείνει παραπονεμένο και θα προσπαθήσω να επανορθώσω.

ΩΝΣΓ

Από όσους ανθολογούνται εκείνος που μου τράβηξε έντονα την προσοχή είναι ο Georges Henein και φυσικά είναι αμετάφραστος στην γλώσσα μου. Την γκρεμίζεις συθέμελα ή δεν την γκρεμίζεις;Μαραμπού

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.