Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Αντίδωρο 3



 
«Ο άνθρωπος δεν νοιάζεται να ζήσει καλά αλλά να ζήσει πολύ. Ωστόσο, ενώ όλοι μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους την ευτυχία του ευ ζην, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί στον εαυτό του τη μακροζωία». Αυτός ο φαινομενικά απλός αφορισμός του Σενέκα μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί και να οικειοποιηθεί από κάθε ηλίθιο συγγραφικό φληνάφημα που πουλάει ξινισμένη αισιοδοξία και προωθείται από τον μόνιμο πρεσβευτή θετικής ενέργειας της χώρας, Θέμη Γεωργαντά, και λοιπούς παρατρεχάμενους. Αλλά είναι πολύ βαθύτερος από ό,τι νομίζετε αρχικά, και αυτό ακριβώς τον ξεχωρίζει από τα προαναφερθέντα φληναφήματα· το βάθος. Γιατί δεν αρκεί να μιλάς στα πουλιά και στα δέντρα να τραγουδάς, ή να λες «Αξίζω, αξίζω, αξίζω» στον καθρέφτη κάθε πρωί πριν πλύνεις τα δόντια σου, ρισκάροντας επικίνδυνα να σου επιστρέψει μια μούτζα. Αν σας τα έλεγε αυτά κανένας ειδικός επιστήμονας στον οποίο απευθυνθήκατε για βοήθεια, πιθανότατα να ζητούσατε τα λεφτά σας πίσω, ενώ όταν τα βλέπετε τυπωμένα σε φτηνό χαρτί πετάτε τα εικοσάευρα με ενθουσιασμό. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό self test στο οποίο υποβάλλεστε εν αγνοία σας καθημερινά και μαντέψτε… βγαίνετε πάντα αρνητικοί!
 
Λατρεύω τους αφορισμούς και ετούτο το μπλογκ χρωστάει την ύπαρξή του σε έναν τέτοιον. Πετυχημένοι ή μη, κυνικοί ή λιγότερο κυνικοί, σύντομοι ή εκτενείς, οι αφορισμοί είναι η χαρά προσωποποιημένη για μένα. Θα αποδεικνυόμουν ένας απαισιόδοξος αν έπαυα να τους διαβάζω! Πάντα έψαχνα έναν αφορισμό που να συνοψίζει την αγάπη που τους τρέφω και τον εντόπισα στον Καρλ Κράους, ο αφορισμός του οποίου ανθολογείται και στην παρούσα συλλογή: «Ένας αφορισμός είναι είτε η μισή αλήθεια είτε μιάμιση αλήθεια». Μοιάζει να εννοεί (κάθε αφορισμός) λιγότερα και περισσότερα ταυτόχρονα κάθε φορά, και χρειάζεται να τον διαβάσεις πολλές φορές και να το απολαύσεις περισσότερες, καθώς υποσκάπτει διαρκώς τις σταθερές σου και την επισφαλή αλήθεια σου. Ωστόσο, εκείνο που με συναρπάζει σε αυτούς δεν είναι τόσο οι μισοκρυμμένες αλήθειες τους όσο τα ερείπια της γλώσσας (η φράση αυτή είναι απόρροια όσων διάβασα στην εισαγωγή και δεν αξιώνει πνευματικά δικαιώματα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους σας δεκάδες φορές, όπως και τα έργα του Τζορτζ Όργουελ από τους διορατικούς εκδότες της χώρας μας!), μια γλώσσα που βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση, όπως τόσο ωραία το έθεσε στην «αφοριστική» εισαγωγή του ο Roland Jaccard, ανθολόγος του εν λόγω βιβλίου, και εμπνευστής κυνικοτήτων και ο ίδιος. 
 

 
[…] «Μπορούμε να φανταστούμε έναν ηδονιστή, έναν μυστικιστή ή έναν απελπισμένο από έρωτα, έναν κυνικό όμως ποτέ. Και τούτο διότι ο κυνισμός δεν συνιστά ούτε φιλοσοφία, ούτε ηθική, ούτε κάποιο γνώρισμα του χαρακτήρα, αλλά μια ορισμένη συγκρουσιακή σχέση με τη γλώσσα, μια διαρκώς ενεργή, ρητορικά δεινή – στις περισσότερες περιπτώσεις – καχυποψία απέναντι στις λέξεις και στην ιδεολογία που τις έχει επιμολύνει. (…) Πρόκειται για μια μακρά και αργή διαδικασία αυτοχειρίας ενός έλλογου όντος που, στρέφοντας ενάντια στον εαυτό του το όπλο της γλώσσας, απεργάζεται ακατάπαυστα λεκτικές επιθέσεις ενάντια στον ίδιο τον λόγο».  
 
«Το λεξικό του απόλυτου κυνισμού» είναι μια αλφαβητική καταγραφή αφορισμών για το καθετί, για όλα ή για τίποτα (αναλόγως αν είστε αισιόδοξος ή ευφυής), κυρίως Γάλλων, και ελάχιστων γυναικών· αλλά αυτό στην ουσία δεν λέει τίποτα για την τέχνη των αφορισμών. Κάποιους αφορισμούς θα νομίζετε ότι τους έγραψε κάποιος άλλος, και ίσως έτσι να είναι, δεν μπορώ να επαληθεύσω την αξιοπιστία της ανθολογίας. Και δεν με νοιάζει κιόλας, εσάς; Όμως αυτό που με νοιάζει και θέλω να το πω είναι ότι όσους αφορισμούς κι αν έχω διαβάσει, σαν του Λίχτενμπεργκ δεν έχει! Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους τους εκδότες, να αποκηρύξουν την έκδοση ενός ακόμα βιβλίου του Όργουελ παρόλο που δεν έχει πνευματικά δικαιώματα και να προκηρύξουν μια συγκεντρωτική έκδοση των αφορισμών του Λίχτενμπεργκ που τουλάχιστον εκείνος υπήρξε δικαιωματικά πνευματώδης! Η μετάφραση της Ρούλας Τσιτούρη είναι καλή, κινητική και όχι κυνική. Η έκδοση συμπληρώνεται και με ένα επίμετρο του Jules Lemaitre που αναλύει εντελώς κυνικά τους τρόπους για να γράψεις πετυχημένους αφορισμούς – όμως όσοι δοκιμάσατε να φτιάξετε banana bread στην καραντίνα, γνωρίζετε ήδη ότι η γνώση της συνταγής πολλές φορές δεν φτάνει για να χορτάσει καν εσάς, πόσο μάλλον τους άλλους! Το ψυχεδελικό σχέδιο του εξωφύλλου είναι του Takeshi (του γνωστού;!) Kitaoka, ενώ εντός του βιβλίου υπάρχουν διάσπαρτα σχέδια του Roland Topor με σκοπό να συντροφεύουν τους αφορισμούς των άλλων, και περισσότερο, υποθέτουμε, τους δικούς του. Η συνολική έκδοση του «Ποταμού» είναι κομψότατη και μέχρι να σας λυπηθεί ο Ξενάκης και να σας κάνει κανένα δώρο, μπορείτε να κάνετε ετούτο το βιβλίο δώρο εσείς στον εαυτό σας.

 

ΤΕΣΤ (ΕΥΦΥΙΑΣ) 

Τα τεστ ευφυΐας αποδεικνύουν ένα μόνο πράγμα: το πόσο χαμηλή ιδέα έχουμε για την ευφυΐα.Albert Jacquard



ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ

Όποιος δεν είναι κομμουνιστής στα είκοσί του δεν έχει καρδιά· όποιος όμως εξακολουθεί να είναι στα σαράντα του δεν έχει μυαλό.George Bernand Shaw



ΜΙΣΟΣ

Αν μισείτε κάποιον, αφήστε τον να ζήσει. – Γιαπωνέζικη παροιμία



ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΌΤΗΤΑ  

Ο διαχρονικός μύθος του χαμένου παραδείσου μας αναγκάζει να αντιστρέφουμε την χρονολογική σειρά και να θεωρούμε τη δημιουργικότητα και τη φαντασία παιδικές αρετές. Κι όμως, αρκεί να παρατηρήσουμε πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά μεταξύ τους για να εννοήσουμε σε βάθος τα στοιχεία που τα διέπουν: ο κομφορμισμός, η αυταρχικότητα, η αλαζονεία, η πλεονεξία και η προδοσία. Το πνεύμα της ελευθερίας δεν είναι ποτέ έμφυτο, αλλά κατακτάται. Αναπαριστά τον απώτατο βαθμό ψυχικής ωριμότητας στην οποία δεν φτάνει κανείς παρά μόνο κατά περίπτωση, εκεί γύρω στα εξήντα.Michel Thevoz

 



ΙΝΤΕΛΙΓΚΕΝΤΣΙΑ 

Ελίτ που αντισταθμίζει τη λογοτεχνική της άγνοια με μια γενικευμένη ασχετοσύνη.Georges Elgozy



ΠΡΟΣΒΟΛΗ

Μακάριοι όσοι δέχτηκαν προσβολές και από τη μία και από την άλλη όχθη, διότι έτσι μπόρεσαν να πλεύσουν ήσυχοι στη μέση του μεγάλου ποταμού, όπου το ρεύμα είναι πιο δυνατό και ο αέρας πιο δροσερός.Isabelle Adjani



ΥΠΑΡΞΗ

Στα είκοσί του, κανείς προσποιείται ότι βιώνει το δράμα της ύπαρξης, διότι έτσι επιτάσσει η μόδα. Στα πενήντα του το κρύβει, διότι το φέρει βαρέως.Francois Bott



ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ

Όταν έφτασαν οι Λευκοί στην Αφρική, εμείς είχαμε τη γη και εκείνοι είχαν τη Βίβλο. Μας έμαθαν να προσευχόμαστε με κλειστά τα μάτια: όταν τα ανοίξαμε, εκείνοι είχαν τη γη και εμείς τη Βίβλο.Jomo Kenyatta



ΜΟΥΣΕΙΟ
Επισήμως αναγνωρισμένος σκουπιδότοπος.George Henein



ΤΑΞΙΔΙ

Τα ταξίδια είναι το ανάλαφρο κομμάτι της ζωής των σοβαρών ανθρώπων και, αντιστρόφως, το σοβαρό κομμάτι της ζωής των ανάλαφρων.Linda Le



ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Ειλικρινής; Γράφω ώστε αυτό που ήταν αληθές να πάψει να είναι.Henri Michaux 

 


Υ.Γ 2666   Από όλα τα γράμματα της αλφαβήτου, δεν βρέθηκε αφορισμός για το Ωμέγα αλλά δεν ήθελα να μείνει παραπονεμένο και θα προσπαθήσω να επανορθώσω.

ΩΝΣΓ

Από όσους ανθολογούνται εκείνος που μου τράβηξε έντονα την προσοχή είναι ο Georges Henein και φυσικά είναι αμετάφραστος στην γλώσσα μου. Την γκρεμίζεις συθέμελα ή δεν την γκρεμίζεις;Μαραμπού

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Down in Mexico

   Μπορεί ο Σαίξπηρ της αρχαιότητας – κατά τον Ουγκό – να ήταν ο Αισχύλος, αλλά ο Σαίξπηρ της σύγχρονης εποχής – κατά τον Μουζίλη – είναι ο Ντον Γουίνσλοου. Δεν υπάρχει ο τύπος. Συνεχίζει την παράδοση της λαϊκής λογοτεχνίας που νομίζαμε ότι είχε εκλείψει πια∙ και το κάνει να φαίνεται τόσο εύκολο και μαζί απόλυτα συναρπαστικό.  «Ο patron πρέπει να δίνει το παρών» είπε. «Αλλιώς αρχίζουν να σκέφτονται ότι δεν υπάρχει κανείς πίσω από την κουρτίνα».  «Τι;»  « Ο μάγος του Οζ . Δεν το έχεις δει;»  «Μπα, δεν νομίζω».  «Ένας πανίσχυρος μάγος κυβερνά ένα βασίλειο μόνο με τη φωνή του, πίσω από μια κουρτίνα» είπε ο Νούνιες. «Αλλά όταν τραβάνε την κουρτίνα, ανακαλύπτουν ότι είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος».  Μα είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, σκέφτηκε ο Ρικ. Αφήστε τα παζάρια με μέτριους συγγραφείς και διαλέξτε την κουρτίνα ένα. 

Silencio

Έχουμε δεν έχουμε μπάντα, μικρή σημασία έχει χωρίς τον μαέστρο επί σκηνής. Όσα πούμε και γράψουμε, ακούγονται εξόχως ξεκούρδιστα, αν όχι εντελώς κακόηχα και ενοχλητικά. «Στα Cahiers du Cinema, το 2017, ο Lynch αναφέρει πως “το να σκέφτεσαι τους θεατές όταν δημιουργείς δεν είναι καλό κατά την άποψή μου. Πρέπει να σκέφτεσαι μόνο τι σε φτιάχνει. Αν μια ιδέα σού έρθει και δεν σε εξιτάρει, δεν τη χρησιμοποιείς. Αν είναι μια ιδέα που σε κάνει να ανατριχιάσεις, τότε προσπαθείς να την αποδώσεις όσο ακριβέστερα γίνεται . Ο κόσμος αλλάζει τόσο γρήγορα αυτές τις μέρες – αν σκέφτεσαι το κοινό του 2012, αυτό που θα κάνεις δεν θα έχει καμία αξία το 2017, απλούστατα γιατί θα είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Πρέπει να κάνεις χαρούμενο τον εαυτό σου και να ελπίζεις για το καλύτερο”» . Ας υψώσουμε λοιπόν ευγνώμονες τα χέρια προς εκείνον, και επειδή κάποιοι τα έχουμε τα χρονάκια μας, δεν αποκλείεται όντως να τα ξαναπούμε σε 25 χρόνια!

En passant

  Το «Αν πασάν» είναι ένας σκακιστικός κανόνας, περιθωριακός και άγνωστος αλλά ιδιαιτέρως αποτελεσματικός και σημαντικός. Στις αρχικές τους κινήσεις, τα πιόνια έχουν το δικαίωμα να κινηθούν ένα ή δύο τετράγωνα μπροστά. Αν επιλέξουν να κινηθούν δύο τετράγωνα μπροστά και ένα αντίπαλο πιόνι βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε να μπορούσε να το αιχμαλωτίσει αν το πιόνι που κινήθηκε δυο τετράγωνα αποφάσιζε να κινηθεί μόνο ένα, τότε, έχει το δικαίωμα να το αιχμαλωτίσει και σε αυτή την περίπτωση που κάνει δύο βήματα. Έχουμε δηλαδή, αν πασάν... αιχμαλωσία εν τη διελεύσει. Είναι δυσνόητο στην περιγραφή αλλά αρκετά ξεκάθαρο στην πράξη. Βέβαια, όταν είσαι αρχάριος σκακιστής και το συναντήσεις πρώτη φορά σε ηλεκτρονική παρτίδα, τότε πείθεσαι ότι κάποιο «bug» έχει η ιστοσελίδα, ότι σε χακάρανε ή ότι άρπαξες όλες τις ιώσεις του κυβερνοχώρου. Τα βιβλία του Ναμπόκοφ, μου προσφέρουν την ισχυρή εντύπωση ότι αποτελούν ένα συνεχές λογοτεχνικό en passant, σε αιχμαλωτίζουν εν τη διελεύσει.

Μπάρτελμι και Σία

  Στις φετινές πανελλήνιες έπεσε θέμα στην έκθεση για την δημιουργικότητα στα σχολεία και μαζί ένα κείμενο του Γιώργου Ιωάννου. Επιτέλους, τα παιδιά πήραν μια μυρωδιά από λογοτεχνική ναφθαλίνη∙ πολύ δημιουργικό. Αν πρέπει να υπάρχει αποκλειστικά κείμενο Έλληνα συγγραφέα, βάλε ένα διήγημα από την «Αναφορά περιπτώσεων» του Αλέξανδρου Σχινά που ξανακυκλοφόρησε πρόσφατα (όπως το εκπληκτικό «Η απόγνωση της μονάδας») και άσε τα παιδιά να υποστούν πολλαπλά κατάγματα της δημιουργικής φαντασίας τους. Τι πας και τους βάζεις Κυριακή στο χωριό ! Στην περίπτωση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ξενόγλωσσος συγγραφέας ο Ντόναλντ Μπάρτελμι θα ήταν ο ιδανικός. Τουλάχιστον ας κρατήσουμε την κρεμάλα του υπέροχου εξωφύλλου με την οποία στραγγαλίζεται η δημιουργικότητα των παιδιών εδώ και χρόνια. «Ο κόσμος είναι ένας αγριότοπος, λέει, ο πολιτισμός μια τρέλα που καλλιεργούμε σε συμφωνία με τους άλλους. Ο ίδιος, στην ηλικία του, δεν εκπλήσσεται πια με τίποτα, αν και θα το ήθελε» .    

Σαν ναυαγοί, σαν ροβινσώνες

Ο βιασμός ενός βιβλίου και ενός συγγραφέα γίνεται με τις διασκευές . Συγγραφείς μεγάλου βεληνεκούς και εξαιρετικού κύρους όπως ο Ντάνιελ Ντιφόου, ο Ρόμπερτ Στήβενσον, ο Ιούλιος Βερν και ο Τζόναθαν Σουίφτ (με την ευκαιρία, να ξαναπώ ότι «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία. Δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους· ή του 18ου αιώνα· ή της αγγλοσαξονικής λογοτεχνίας. Πέρα από κάθε είδους περιορισμό, τροπικό, χρονικό ή χωρικό, το βιβλίο του Σουίφτ είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί επί γης) αντιμετωπίζονται από το αναγνωστικό συγγραφικό φαντασιακό σαν μικρομέγαλοι συγγγραφίσκοι που είχαν κόλλημα με την παιδική ηλικία και ανακλύκλωναν απλοϊκές ιστορίες που δεν πρέπει να διαβάζονται μετά τα δώδεκα – λες και το να είσαι παιδί είναι ιδιότητα μόνο ενός παιδιού. Κούνια που σας κούναγε! 

Άκυρο

  Cancel culture or cancel future? Ιδού η νέα σαιξπηρική απορία. Η αλήθεια είναι ότι αυτά τα δύο μοιάζουν κάπως αλληλοεπικαλυπτόμενα και αλληλοαναιρούμενα την ίδια στιγμή. Χωρίς κουλτούρα δεν φαίνεται να έχει μέλλον ο άνθρωπος, καθώς και αν έχει μέλλον (με την έννοια της βίωσης και όχι μόνο της επιβίωσης) θα έχει αναπόφευκτα και κουλτούρα. Ταυτόχρονα όμως, και η ίδια η κουλτούρα πλέον δεν βιώνει σχεδόν ποτέ το μέλλον της . «Το μόνο μέλλον που μπορεί να προσφέρει με σιγουριά το κεφάλαιο είναι τεχνολογικό – μετράμε τον ιστορικό χρόνο όχι με βάση τις πολιτισμικές μεταβολές, αλλά με βάση τις τεχνολογικές αναβαθμίσεις, και βλέπουμε τα ίδια παλιά πράγματα σε οθόνες υψηλότερης ανάλυσης» . Ο Μαρκ Φίσερ που τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε μέσα από « Το αλλόκοτο και το απόκοσμο » μας προσφέρει εδώ κάποια δοκίμια εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά και εμμέσως μας λέει να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα, γιατί υπάρχει τίποτα πιο αλλόκοτο και απόκοσμο από τον καπιταλιστικό ρεαλισμό; Ας είμ...

Για τα σκουπίδια

  « Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά, σε θάλασσες και ακτές! » έλεγε κάποτε ο καλός ο Γλάρος φορώντας στον λαιμό μια πλαστική σφυρίχτρα που πιθανότατα θα κατέληξε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να ζήσει ήσυχα τα υπόλοιπα 1200 χρόνια της. Μην φάτε, έχουμε γλάρο ! Για τα δικά μας προσωπικά σκουπίδια συνήθως έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, μας απασχολούν το πολύ 3 δευτερόλεπτα. «Η κατάσταση ήταν τόσο τραγελαφική, που ένας δημοσιογράφος δήλωσε το πεθαμένο χρυσόψαρό του ως επαγγελματία μεσίτη αποβλήτων, για να δει τι θα συμβεί. Εντός 4 λεπτών, ο Άλτζερνον το Χρυσόψαρο είχε λάβει, κανονικά και με τον νόμο, άδεια να μεταφέρει βρετανικά σκουπίδια» . Για όλα τα υπόλοιπα παγκόσμια σκουπίδια προτιμούμε να κάνουμε την πάπια!

Ένα μήλο την ημέρα

Εν αρχή ην ο λόγος του επιχειρηματία-δημιουργού∙ τι φρούτο κι αυτό! Επιχειρηματίας γεννιέσαι ή γίνεσαι; Στην Ελλάδα, σίγουρα γεννιέσαι, το ξέρουν όλοι αυτό – μέχρι να πεθάνεις στην ψάθα (με ελάχιστη κατανάλωση 50 ευρώ… με συγχωρείτε, παρασύρθηκα σε λάθος συμπεράσματα). Ζήσε τον μύθο (του επιχειρηματία) στην Ελλάδα! «Ο αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας είναι ένα μιντιακό προϊόν, ένα πολιτιστικό εμπόρευμα διαμορφωμένο συλλογικά, από μια πλειάδα δρώντων που όλοι τους επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους» . Περισσότερο από μια ιδέα, όπως θα λέγαμε χαριτολογώντας, ο επιχειρηματίας που αναλύεται σε αυτό το δοκίμιο, είναι μια εικόνα, που την προσκυνούν οι πιστοί της χωρίς πολλές αντιρρήσεις – αν κάποιες φορές μάλιστα δακρύζει τεχνηέντως, τότε ακόμα πιο έντονο το αίσθημα εσωτερικής εγγύτητας (και εξωτερικής χρηματοδότησης). «Όπως και κάθε άλλη εταιρεία, η Apple δεν συνιστά εκ του μηδενός δημιουργία» . Κενοτομίες !   

Lord of the Rings

Με την τιμή στο ασήμι να έχει εκτοξευθεί αυτή την περίοδο, τα μόνα rings που μπορεί να αντέξει το πορτοφόλι κάποιου – αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξει και το στομάχι του – είναι από τηγανισμένο κρεμμύδι. Αν πάλι αναζητάτε κάτι πιο εκλεπτυσμένο τότε, αν και εφόσον είστε διατεθειμένοι να υποβάλετε τον εαυτό σας σε μια ομηρικών παρεκβάσεων αναγνωστική περιπέτεια, ίσως συναντήσετε την κυκλική σύνθεση που δεν ξέρατε ότι θα μπορούσε να σας ολοκληρώσει. «Γι’ αυτό και η παρέκβαση δεν είναι ποτέ περισπασμός. Οι στροφές και οι περιπλοκές της παρέκβασης έχουν έναν ενιαίο σκοπό, ο οποίος είναι να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τη μία πλήρη πράξη που αποτελεί το θέμα του έργου στο οποίο εντάσσονται» . Πώς γυρνάνε οι κύκλοι; Να, έτσι!    

Αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής

    «Το ξέρω, αγαπητέ Μίλαν, δεν πρέπει να προβάλλουμε τίποτα βιογραφικό στο έργο σου» . Βιογραφία… τι ιδέα κι αυτή! Ο Κούντερα να λέει ότι όλη η ζωή του βρίσκεται στα έργα του, ταυτόχρονα να παροτρύνει την φίλη του και βιογράφο(!) να μην προβάλλει τίποτα το βιογραφικό εκεί μέσα, να έχει κόψει εντελώς δεσμούς με την δημοσιότητα ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 80, και να είναι τόσο οικείος σε εκατομμύρια αναγνώστες ανά τον κόσμο – πλην Τσεχοσλοβακίων !! Τι γελοίο χάος. «Ξανασκέφτομαι αυτό που δεν θα πάψει να επαναλαμβάνει ποτέ ο Μίλαν. Πως η βιογραφία είναι δηλητήριο. Πως ο συγγραφέας πρέπει να πασχίζει να μην έχει ζήσει. Ή, κάτι που είναι ένα και το αυτό, πως οφείλει να εξαφανιστεί πίσω απ’ το έργο του. Μου ξανάρχεται στον νου η φράση από την Τέχνη του μυθιστορήματος : “Απ’ τη στιγμή που ο Κάφκα τραβάει την προσοχή περισσότερο από τον Γιόζεφ Κ., έχει ξεκινήσει η διαδικασία του μεταθανάτιου θανάτου του”» . Ρε παιδιά, τι ήρθαμε τότε να κάνουμε εδώ πέρα;