Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

La Casa de Papel


Σας αρέσει η ισπανική σειρά και θέλετε να διαβάσετε κάτι αντίστοιχο; Ο προφεσόρ Ρεϊμόν Κενώ σας δίνει την λύση. Παρόλο που και η πλοκή ομοιάζει κάπως στην σειρά – ένα τσούρμο κατσαπλιάδες επαναστάτες που ταμπουρώνονται σε ένα μέρος πολεμώντας την εξουσία, το έχουμε δει το έργο με μικρές παραλλαγές και με την παρέα του Τσίπρα – η κύρια ομοιότητα είναι η γκροτέσκα διάθεση με την οποία αντιμετωπίζει τους χαρακτήρες του ο συγγραφέας. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την σειρά (ακόμα και αν θέλει να περνιέται για πολύ σοβαρή) και γι’ αυτό μου αρέσει να την παρακολουθώ. Καταστρατηγεί τις συμβάσεις του είδους με μια ανατρεπτική επιβεβαίωσή τους – μοιάζει αντιφατικό και μάλλον έτσι είναι. Κάπως έτσι λειτουργεί και το βιβλίο του Κενώ· αν το πάρεις στα σοβαρά βγήκες χαμένος· αν δεν το πάρεις στα σοβαρά πάλι βγήκες χαμένος! Ακόμα και ο τίτλος του λειτουργεί ειρωνικά, ακριβώς όπως θα λειτουργούσε ένας τέτοιος τίτλος και στην σημερινή εποχή, όπου τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας – στην πλειονότητά τους γυναίκες – εν μέσω καραντίνας έχουν αυξηθεί δραματικά. Αποφασίστε τι θέλετε επιτέλους από την τέχνη και τους art workers ετούτου του κόσμου: τέχνη εν Κενώ ή εν κενώ; «Όλο καινούριες λέξεις μαθαίνουμε σήμερα» είπε ο Κάφρυ. «Πώς φαίνεται πως είμαστε στη χώρα του Τζέημς Τζόυς!»
 
Πριν προχωρήσω στην αφηγηματική περιπλάνηση θέλω να σταθώ λίγο σε μια μεγάλη παραπλάνηση. Όλο το παρακείμενο είναι μια τεράστια πλάνη – το οπισθόφυλλο περιέχει απλώς ένα ψιλοαδιάφορο απόσπασμα, ο τίτλος είναι ό,τι να’ ναι (παραπλανητικός εκ μέρους του συγγραφέα, αυτός), η μικρή εισαγωγή του μεταφραστή κρύβει περισσότερα από όσα φανερώνει και το εξώφυλλο… δεν περιγράφω άλλο. Έτσι ο επίδοξος αναγνώστης θα διαβάσει ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο από αυτό που υποψιάζεται και περιμένει. Ωστόσο πρέπει να τονιστεί μια ειδοποιός διαφορά. Εδώ, το άσχετο παρακείμενο κρύβει ένα αξιανάγνωστο κείμενο, σε σύγκριση με κάτι άλλα «ουσιώδη» παρακείμενα που κρύβουν τρελές μούφες! Ο λόγος που τα αναφέρω όλα αυτά είναι γιατί εκείνος ο αναγνώστης που γνωρίζει έστω και ελάχιστα τον Ρεϊμόν Κενώ και το κίνημα που έφτιαξε με την συμμορία του, γνωρίζει επίσης ότι δεν πρέπει να περιμένει αυτό που το μυαλό τού λέει ότι πρέπει να περιμένει. Οι υπόλοιποι θα πέσετε στο κενό. 
 
Το βιβλίο του Κενώ θυμίζει έντονα εκείνα τα βιβλία του Μπορίς Βιαν, τα γραμμένα με ψευδώνυμο (όπως και ετούτο του Κενώ, που αρχικώς ήταν υπογεγραμμένο από τη Sally Mara, μπορείτε να αναζητήσετε και το απόκρυφο ημερολόγιό της/του), που στόχο είχαν να προκαλέσουν με την όποια φρίκη τους και δευτερευόντως να παίξουν φρικωδώς με την ίδια την γλώσσα. Η πρόζα και το χιούμορ του Κενώ όμως είναι πιο φινετσάτα, κάνοντας τα συγκεκριμένα βιβλία να διαβάζονται άνετα ακόμα και σήμερα, σε αντίθεση με του Βιαν που νομίζω ότι πλέον φανερώνουν την κόπωσή τους. Η ιστορία τοποθετείται το 1916 στο επαναστατημένο Δουβλίνο όπου Ιρλανδοί αντάρτες καταλαμβάνουν δημόσια κτήρια της πόλης, στη περίπτωσή μας ένα ταχυδρομείο. Μέσα σε αυτό τον συρφετό κωμικών ηρώων, και περιμένοντας τις βρετανικές δυνάμεις να αντιταχθούν, ανακαλύπτουν μια γυναίκα στις τουαλέτες, Αγγλίδα υπάλληλο του ταχυδρομείου, η οποία με συντονισμένες κινήσεις, θα λέγαμε ότι βάλθηκε να… τελειώσει την επανάστασή τους πρόωρα!
 
[…] «Κατάλαβες και παρακατάλαβες. Αν δεν ήσουν εσύ, θα ’χαμε πεθάνει χωρίς παρατράγουδα. Επειδή όμως εσένα σου ήρθε να πας να κατουρήσεις ακριβώς την στιγμή που ξέσπασε η επανάστασή μας, η δόξα μας μπορεί να κηλιδωθεί από βρομερά κουρκουσουριά κι αηδιαστηκές συκοφαντίες.»
(…)
«Μ’ ακούς; Δεν έγινε τίποτα. Τίποτα. Μ’ ακούς; Δεν έγινε τίποτα.»
«Αυτό μπορεί να το λέει ένας άντρας» απάντησε η Γκέρτι μ’ ένα αυθάδικο χαμόγελο. «Για μια γυναίκα, αλλάζει.» 
 
Δεν ξέρω πόσο ενοχλητικό μπορεί να φανεί στα μάτια κάποιων αναγνωστών (αν και θεωρώ ότι ο Κενώ ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα σε όλους τους παράδοξους και αλλόκοτους ήρωές του) αλλά σε τέτοιου είδους συγγραφικά εγχειρήματα πρώτιστο ρόλο παίζει η γλώσσα, που μαζί με το κωμικό στοιχείο και την ειρωνεία, προσπαθεί να μετασχηματίσει την φρίκη ή την απέχθεια σε διανοητική κάθαρση. Αν σας φαίνεται πολιτικά μη ορθό, τι να κάνουμε, ξυδάκι – εξάλλου, όποιος θίγεται εκτός του χιούμορ, θίγεται εξίσου καλά και εντός του! «Ο Ντίλλον και ο Κάλλιναν, σοβαροί σοβαροί, μα δίκαιοι, δεν εξέφραζαν άποψη μέχρις ότου τη σχηματίσουν».
 
Περιέχει πολλές κωμικές στιγμές, με προεξέχουσα στιγμή κάθε φορά που αναφερόταν το επαναστατικό συνθηματικό της ομάδας που ήταν το «Finnegans Wake» (κάτι σαν το Bella Ciao του «Casa de Papel»)· σε κάθε εμφάνιση ξεκαρδιζόμουν. Σίγουρα πρόκειται για διακειμενική αναφορά στον Τζόυς, αν και κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι προέρχεται από την ομώνυμη ιρλανδική μπαλάντα από την οποία εμπνεύστηκε και ο ίδιος ο Τζόυς. Ωστόσο και η ίδια η αναφορά του Κενώ στον Τζόυς, βάζοντας έναν ήρωά του να μιλάει για δύσκολες τζοϋσικές λέξεις το έτος 1916 όταν ο «Οδυσσέας» εκδόθηκε χρόνια μετά, φανερώνει ότι πρόκειται για έναν εκούσιο αναχρονισμό (σύμφωνα και με τον μεταφραστή) που ενισχύει την άποψη περί διακειμενικότητας, και την εν γένει συνομιλία με σύμπασα την λογοτεχνία, χαρακτηριστικό τέτοιων παιχνιδιάρικων συγγραφέων.
 
Αλλά τι να σου κάνει και ο συγγραφέας αν εκείνος παίζει και ο μεταφραστής εμπαίζει; Το έχουμε δει το έργο πολλές φορές! Ευτυχώς ο Αχιλλέας Κυριακίδης αγαπάει και ο ίδιος αυτά τα λεκτικά παιχνίδια και βρίσκει τις καλύτερες λύσεις. Και το θάρρος του φαίνεται περισσότερο στα πιο απλά. Ας πούμε τον θαύμασα όταν μετέφρασε μια φράση, «Κολοκύθια τούμπανα!», διατηρώντας έτσι την κωμική της διάσταση που εμφανώς είχε σύμφωνα με τα συμφραζόμενα της σκηνής, αποφεύγοντας έτσι μία πολιτικά πιο ορθή φράση που θα κατέστρεφε ολοσχερώς την κωμικότητα. Εντούτοις, σε ακραίες λεκτικές ακροβασίες και διαρκώς εξελισσόμενες γλώσσες, κάποια λογοπαίγνια επιζούν και κάποια φυτοζωούν. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι σε ανάλογες διανοητικές κατασκευές, ίσως θα ήταν καλύτερα να έλειπε η πρόζα, ως πρώτη γνωριμία των αναγνωστών μαζί τους. Με δυο λόγια, καλό είναι να κάνεις πρώτα μερικές «Ασκήσεις ύφους» για να μην πιαστείς, και μετά πιάνεις το κυρίως πρόγραμμα. Με μια ντουζίνα Β6 κανείς δεν έγινε αθλητής της λογοτεχνίας! Αυτά τα ολίγα είχα να πω σύντροφοι, κανείς δεν μπορεί να μας φιμώσει… τα καλυμμένα στόματα έχουν φωνή! Viva la revolution!
 
«Είμαστε αντάρτες!» ούρλιαξε ο Μακ Κόρμακ. «Αλλά καθωσπρέπει αντάρτες. Καθωσπρέπει, ιδίως με τις κυρίες! Finnegans Wake, σύντροφοι! Finnegans Wake!»
 

 
Υ.Γ. 2666 Παρότι είμεθα βιβλιοθηκονόμοι (άνεργοι #support_library_workers φυσικά, γιατί ποιος ασχολείται σοβαρά με τις βιβλιοθήκες στην Ελλάδα) και παρότι το όνομα του Γάλλου συγγραφέα, σε έναν λεκτικό παροξυσμό που θα άρεσε και στον ίδιο, έχει μεταφερθεί στα ελληνικά, ακόμα και από το χέρι του ίδιου του μεταφραστή του σε διάφορες εκδόσεις, με πάμπολλα ονόματα μεταξύ των οποίων «Ρεϊμόν Κενώ», «Ρεϊμόν Κενό», «Ραιμόν Κενώ», «Ραιμόν Κενό», κλπ, επέλεξα να «καθιερώσω» στις ετικέτες το όνομα «Ρεμόν Κενό» όπως εμφανίστηκε στο βιβλίο «Παίζουμε λογοτεχνία;» όταν και του πρωτοκόλλησα την ταμπέλα.
 
Στις ετικέτες βάζω τον τύπο του ονόματος που μου αρέσει εμένα προσωπικά λόγω εμφάνισης (τελείως ρηχός τύπος!) καθώς επίσης και εκείνο που συνήθως εμφανίζεται πρώτο ανάλογα με το βιβλίο που διαβάζω. Στο συγκεκριμένο βιβλίο εμφανίζεται ως «Ρεϊμόν Κενό» αλλά εγώ επέλεξα τον τύπο «Κενώ» μέσα στην ανάρτηση για να έχουν και μια ουσία τα λογοπαίγνια… εν κενώ που έκανα!

Σχόλια

  1. Ανώνυμος8.5.20

    Θαρρώ το "Κενώ" που επιλέξατε είναι η πιο σωστή γραφή, κατά το "Φουκώ" για παράδειγμα και αφού μιλάμε για Γάλλο!
    Κατά τα λοιπά μια αμηχανία τη νιώθω, που αφήνω ένα σχόλιο, μιας και είναι πολύ πρόσφατη η ενασχόλησή μου με τα ιστολόγια,χώρια που έχω κι ένα άγχος μη τυχόν και είμαι τίποτα "ψεκασμένη" και με απομακρύνετε διακριτικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συνήθως χρησιμοποιούν την πιο απλή μορφή των ονομάτων πλέον. Ε και ο... οπότε ο Φουκώ μάλλον θα γινόταν Φουκό (σίγουρα θα το έχετε δει και έτσι). Εγώ προτιμώ να χρησιμοποιώ εκείνο που μου φαίνεται πιο ωραίο στο μάτι. Αλλά γενικά όλες οι μορφές θεωρούνται «σωστές».

      Χαχα μην φοβάστε Αλλουέλα (ωραίο όνομα), οι περισσότεροι ψεκασμένοι ασχολούνται τώρα περισσότερο με τον κορονοϊό (ή κορωνοϊό... ποιο είναι το σωστό;!)και λιγότερο με την λογοτεχνία. Δεν νομίζω ότι εσείς θα είστε η εξαίρεση της δεύτερης περίπτωσης. Καλή αρχή και στο μπλογκ σας :)

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος10.5.20

      Με το "ω" είναι ωραιότερο!

      Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση, για τη φιλοφρόνηση (ναι, για το ωραίον του ονόματός μου λέω) και για την ευχή σας!
      Καλημέρα σας!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν