Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όλο νάζι!


Ήξερες ότι στο βιβλίο της Katharine Burdekin συναντάμε μία πρώιμη συμπύκνωση σημαντικών κειμένων και ιδεών που μέχρι τότε ήταν απλώς αποκυήματα της φαντασίας κάποιων εκκολαπτόμενων συγγραφέων («The man in the high castle» - 1962, «The handmaid’s tale» - 1985, «Nineteen Eighty-Four» - 1949, «Fahrenheit 451» - 1953, κλπ); Πώς άραγε θα νιώθαμε τώρα αν δεν είχε γεννηθεί αυτό το βιβλίο; «Δεν γίνεται να κόψεις τον πολιτισμό απ’ τη ρίζα και να περιμένεις ν’ ανθίσει στη κορυφή». Αν πάλι θεωρείς ότι πρότυπο φεμινιστικής λογοτεχνίας είναι τα βιβλία της Μάρως Βαμβουνάκη τότε ρίξ’το αδιάβαστο στην πυρά για να ζεστάνει ακόμα περισσότερο τις προκαταλήψεις σου. Το βιβλίο της είναι γραμμένο το 1936 και όσα ευαγγελίζεται και περιγράφει είναι εξαιρετικά θαρραλέα και διορατικά – αν γραφόταν το 2020, νομίζω, θα δυσκολευόταν πολύ να βρει εκδότη, σε αρκετές περιοχές του πλανήτη. «Δεν μπορείς πραγματικά να εμπιστευτείς έναν θρήσκο άνθρωπο. Αν τα ενδιαφέροντά σου συγκρούονται με την θρησκεία του, δεν θα κρατήσει τον λόγο του, θα σε προδώσει και θα νομίζει ότι αυτό είναι το σωστό».
 
Αυτό που δεν μπορούσα να βγάλω από μυαλό μου, για όσο καιρό διάβαζα το βιβλίο της, είναι το πόσο πολύ πάτησαν πάνω σ’ αυτό τα σπουδαία δυστοπικά μυθιστορήματα που έγιναν διάσημα αργότερα και αναφέρω πιο πάνω. Δίνω μια σύντομη περίληψη και όσοι έχετε διαβάσει τα βιβλία θα καταλάβετε αμέσως τις συνδέσεις. Βρισκόμαστε κάπου στο 700 μετά Χίτλερ, οι Αυτοκρατορίες των Γερμανών και των Ιαπώνων έχουν επικρατήσει στον κόσμο («Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τι προηγείται. Αν τα βαρετά, ηλίθια, άψυχα έθνη είναι οι καλύτεροι κατακτητές ή αν η κατάκτηση κάνει τα έθνη βαρετά, ηλίθια και άψυχα»), διατηρώντας μεταξύ τους μια επισφαλή ειρήνη που καμιά πλευρά δεν θέλει να σπάσει γιατί θα χαθούν πολύτιμοι άντρες. Οι γυναίκες είναι εντελώς του πεταματού τις οποίες μοιράζονται και βιάζουν οι Ναζί, παίρνοντάς τους τα αρσενικά παιδιά μόλις γίνουν 18 μηνών γιατί κοντά τους δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ άντρες – αυτά να έρθουν να τα πουν στην Ελληνίδα μάνα αν κοτάνε! Η γνώση έχει εντελώς απαξιωθεί και μόνο η Βίβλος του Χίτλερ υπάρχει. Οι λίγοι χριστιανοί που έχουν μείνει είναι χειρότεροι και από σκουλήκια, ενώ την θέση του Χριστιανισμού – σε μια εξαιρετική αντιστροφή από μέρους της συγγραφέα – έχει πάρει ο Θεός Χίτλερ ο οποίος δεν γεννήθηκε αλλά προήλθε από έκρηξη του κεφαλιού του Κεραυνοβόλου, κλπ, πράγματα απολύτως διασκεδαστικά και ανατρεπτικά. Μέσα σε όλα αυτά, μόνο ένα βιβλίο κατάφερε να γλυτώσει την πυρά και μέσω αυτού ο καμένος κόσμος θα πρέπει να αναγεννηθεί. «Όλο και περισσότεροι κάθε μέρα ούρλιαζαν και φώναζαν να καταστραφεί η Μνήμη, για να ανακουφιστεί ο εσωτερικός πανικός τους». Δεν σας θυμίζουν κάτι όλες αυτές οι περιγραφές; Μιλήστε ντε! 
 
 
Σε λίγες μέρες, στις 27 Ιανουαρίου, είναι η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος και θα μπορούσα να βάλω την ανάρτηση τότε. Καθώς σκέφτηκα όμως τον ενορχηστρωμένο θρήνο που θα απλωθεί σαν ξεχειλωμένο βέλο στα κοινωνικά δίκτυα όπου ο καθένας θα ανεβάζει (ανάμεσα σε κάποια σημαντικά) κάθε ζαβή ηλιθιότητα που έχει ισχνή σύνδεση με το Ολοκαύτωμα, αποφάσισα να το ανεβάσω από τώρα. Σκατόψυχε, μου φωνάζουν, η μνήμη είναι προσωπική και θα εκφράζεται όπως θέλει ο καθένας!! Ναι μεν αλλά… ουπς, αυτή είναι η φράση-παγίδα που εισάγει κάθε ρατσισμό, σεξισμό, συντηρητισμό, κλπ-ισμό, την έκατσα!! Κι όμως, η μικρή λέξη «αλλά» είναι ένα σημαντικότατο μέρος του λόγου – αδιαφορώ αν είναι μέρος και του κακώς εννοούμενου πολιτικού λόγου – μια λέξη που φέρνει στο προσκήνιο την αντίθεση, την αμφισβήτηση, την γόνιμη σκέψη απέναντι σε όλες τις παραδεδεγμένες αλήθειες. Όπως συμβαίνει με τους ήρωες της Burdekin – τον Άλφρεντ, Άγγλο μηχανικό, υπήκοο μιας υποτελούς φυλής της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και ίσως για αυτό, επιρρεπή σε ανατρεπτικές ιδέες – τον Χέρμαν, ένα ντουγάνι κνώδαλο Ναζί που δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα πέρα από τη βία ή μήπως μπορεί με κάποιον μυστήριο τρόπο; – και τον Ιππότη, γαιοκτήμονα και υπερασπιστή επί κληρονομικώ δικαίω της πολιτικής και θρησκευτικής ζωής της Αυτοκρατορίας, η προσωποποίηση της εξουσίας που μπορεί ωστόσο να καταστρέψει την Αυτοκρατορία εκ των έσω, αν κάποτε ωριμάσουν οι συνθήκες. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το Ολοκαύτωμα κατάντησε ένα ενίοτε ενοχλητικό λάιτ μοτίβ της καλλιτεχνικής δημιουργίας, μια φενάκη για να δείξεις ότι μιλάς για κάτι σοβαρό ενώ δεν το κάνεις. Γι’ αυτό και πλέον διαβάζω ολοένα και λιγότερα βιβλία που αναφέρονται στο Ολοκαύτωμα και την φρίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου· όχι γιατί θέλω να ξεχάσω, αλλά γιατί θέλω να συνεχίσω να θυμάμαι. Τώρα, αν έρθει κάποιος ηλίθιος και πει ότι αυτό που δηλώνω μέσω της ανάρτησης είναι ότι δεν πιστεύω στο Ολοκαύτωμα, θα τον στείλω για περίπατο στην επίπεδη Γη, σας το ορκίζομαι! 
 
Το βιβλίο της είναι κυρίως ένα δοκίμιο, μια πληθώρα ιδεών που ίσως να μην αναπτύσσονται ικανοποιητικά, αν και εμένα προσωπικά με ικανοποίησαν έτσι όπως αναπτύχθηκαν. Ξεκινάει με μία παρωδία της (αλλιώτικης) Θείας Λειτουργίας αλά «Οδυσσέας» και μετά από μια προσχηματική πλοκή που βοηθάει τους ήρωες να εμφανιστούν, το βιβλίο μετατρέπεται σε ένα γοητευτικό δοκίμιο που δεν χάνει την λογοτεχνικότητά του αλλά δεν την προκρίνει κιόλας. Η συγγραφέας, εκτός από τους προβληματισμούς της για τον ολοκληρωτισμό, αναπτύσσει και ενδιαφέρουσες απόψεις για τις γυναίκες. «Ήταν πολύ ηλίθιες για να καταλάβουν πραγματικά κάτι επώδυνο, εκτός από τον σωματικό πόνο, την απώλεια των παιδιών τους, την ντροπή να γεννούν κορίτσια και την παράξενη, ομαδική λύπη που τις έπιανε στην εκκλησία». Οι γυναίκες είναι προορισμένες να γεννούν αγόρια που θα γίνουν Άντρες Ναζί, κάθε κορίτσι που έρχεται είναι ντροπή. Όμως παρατηρείται μια ανησυχητική(!) υπερπληθώρα αγοριών και αν πλέον δεν γεννιούνται κορίτσια πώς θα γεννηθούν στο μέλλον αγόρια; – Catch 22! Η Αυτοκρατορία απειλείται με καταστροφή. Η Burdekin θεωρώ ότι παίζει ειρωνικά και προβοκατόρικα με την ιδέα της φυσικής επιλογής. Οι γυναίκες βλέποντας ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν υποφερτά είναι να γεννούν αγόρια, υποβαθμίζουν το βιολογικό τους φύλο, εκφυλίζοντάς το τρόπον τινά στο γενετικό τους κώδικα, και σταματούν να γεννούν κορίτσια. Φυσικά όλα αυτά η συγγραφέας, θέλει να τα περάσει ως αλληγορία, και κατά την γνώμη μου, τα καταφέρνει θαυμάσια. Ανάλογα ωραίες είναι και οι ιδέες που στριμώχνει στο κεφάλι του Άλφρεντ, ο οποίος για πρώτη φορά αποφασίζει να σκεφτεί σοβαρά πάνω στο γυναικείο ζήτημα.
 
«Ναι, καταλαβαίνω. Όμως τι εννοείς όταν λες ότι είναι φωλιές πουλιών; Νομίζεις ότι δεν συνεισφέρουν καθόλου στη δημιουργία του παιδιού;»
«Καθόλου. Ολόκληρο το παιδί, αρσενικό ή θηλυκό, βρίσκεται ολοκληρωμένο στο σπέρμα του άντρα. Η γυναίκα απλώς το τρέφει μέσα στο σώμα της, μέχρι που να μεγαλώσει αρκετά για να γεννηθεί».
 
Η αφίσα δημιουργήθηκε για την προώθηση του βιβλίου το 1936 και ουδεμία σχέση έχει με το μετρό της Αθήνας του Γενάρη του 2020!

Ένα ακόμα εξαιρετικό πράγμα στο βιβλίο της είναι ότι δεν περιμένεις από μια γυναίκα να γράφει έτσι – και αυτό που έγραψα μόλις είναι μια καταφανής αντρική προκατάληψη που πρέπει να σπάσει. Οι εκκολαπτόμενες ιδέες στο κεφάλι του Άλφρεντ φωνάζουν ότι οι γυναίκες πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους – όπως και κάθε άλλο ον να πιστεύει το ίδιο – έτσι ώστε να αναπτυχθούν κατά τον μέγιστο δυνατό βαθμό. «Οποιοδήποτε πλάσμα πρέπει να θέλει να είναι ο εαυτός του». Και αυτό ακριβώς ήθελε να είναι η Katharine Burdekin, μία συγγραφέας που δεν την ένοιαζε να γράψει με έναν τρόπο πιο αποδεκτό. Αγάπησα ανέλπιστα αυτό το βιβλίο γιατί είναι αναθεματισμένο διορατικό, γραμμένο σε μια εποχή που δεν ξέραμε πώς θα κατέληγε όλο αυτό που ξεκινούσε τότε. Μπορεί να μην κατέληξε όπως ακριβώς το οραματίστηκε στο επιστημονικής φαντασίας βιβλίο της αλλά στο πυρήνα των ζητημάτων υπάρχει ελάχιστη απόκλιση. Και πάντα θα υπάρχει χώρος για γόνιμη επαναξιολόγηση. Η ωραία μετάφραση είναι της Μαρίας Πέτρου, η εισαγωγή της Άννας Μιχοπούλου και οι σημειώσεις/επιμέλεια της Μαρίας Γιακανίκη και του Κώστα Κώτσια. Η έκδοση της «Ars Nocturna» είναι αξιόλογη και το εξώφυλλο εξαιρετικά εύγλωττο.
 
[…] «Ανάπαυση», είπε.

Ο Χέρμαν χαλάρωσε. Ο Άλφρεντ ήταν ήδη χαλαρός. Οι στρατιωτικές στάσεις δεν ταιριάζουν στις συναρπαστικές διανοητικές περιπέτειες.

 
Υ.Γ. 2666  Συγχωρήστε μου την φλυαρία αλλά για ό,τι μπορείς να μιλήσεις, καλύτερα να μην σωπαίνεις – Βιτγκενστάιν απ’τα Lidl!

Σχόλια

  1. Πάλι το απόλαυσα το κείμενο σου.. Μη σταματάς. Δώσε πόνο χα χα χα. Καλημέρα ε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι άλλο να κάνω... θα συνεχίσω το «έργο» μου!:p Σ' ευχαριστώ. Καλημέρα!

      Διαγραφή
  2. "Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το Ολοκαύτωμα κατάντησε ένα ενίοτε ενοχλητικό λάιτ μοτίβ της καλλιτεχνικής δημιουργίας, μια φενάκη για να δείξεις ότι μιλάς για κάτι σοβαρό ενώ δεν το κάνεις. Γι’ αυτό και πλέον διαβάζω ολοένα και λιγότερα βιβλία που αναφέρονται στο Ολοκαύτωμα και την φρίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου· όχι γιατί θέλω να ξεχάσω, αλλά γιατί θέλω να συνεχίσω να θυμάμαι. "
    Ένας λόγος που σταμάτησα να διαβάζω για τη Μικρασιατική καταστροφή Γκώσαμε!!!!! Πολύ ωραίο κείμενο! Άλλη μια φορά με έπεισες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Φαίη! Να το ψάξεις αυτό το βιβλίο, το αξίζει. Γιατί προηγείται από πολλά γνωστά δυστοπικά βιβλία, για τον μικρό εκδοτικό που το ανέδειξε, για την μεγάλη δύναμη της συγγραφέα. Ή έστω, για μένα :p

      Διαγραφή
    2. Επίσης, να πω ότι αυτό ήταν η πρώτη ανάρτηση του 2020!! Το αφήνω και αυτό εδώ να βρίσκεται.

      Διαγραφή
    3. Θα το ψάξω οπωσδήποτε!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν