Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο λόγος δεν έχει λόγο να λέγεται


Πήγα λίγες μέρες στο χωριό να δω την φουκαριάρα τη μάνα μου και πραγματικά την λυπήθηκα την κακομοίρα. Με κοιτούσε με εκείνη την σιωπηλή μητρική αγάπη, ενώ την ίδια στιγμή πετάριζαν στο μυαλό της σημαντικές σκέψεις – φοράει τη ζακέτα του, άραγε στρώνει το κρεβάτι του κάθε μέρα, τρώει καμιά σουπίτσα αυγολέμενο που προλαμβάνει το κρυολόγημα, κλπ – ενώ εγώ καθισμένος στην απέναντι μεριά του τραπεζιού, με προσποιητό χαμόγελο, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί πόσο σκατόψυχος είναι πραγματικά ο γιος της. Δεν είχα δώσει και δικαιώματα στην γειτονιά, είναι αλήθεια αυτό! Βολτάροντας γιορτινά στην Ηγουμενίτσα σκεπτόμενος σοβαρά την αυτοκτονία, έπεσα στο βιβλίο του Πολ Ρικέρ «Λόγος και σύμβολο», που αποτελεί μια τρόπον τινά εισαγωγή στην «Ζωντανή μεταφορά» του – όπα, συμβολική αυτή η σύμπτωση, σκέφτηκα, και έτσι το πήρα. Πριν με καταδικάσετε σε ζωντανή… περιφορά, ας πούμε δυο πράγματα για την ζωντανή μεταφορά. «Δεν θα έπρεπε άραγε να πούμε ότι η μεταφορά ενέχει και απαιτεί ένταση της γλώσσας για να προκαλέσει ένταση στην αντίληψη της πραγματικότητας;» Αγαπητοί συγκάτοικοι, μη με σύρετε στα δικαστήρια, σας παρακαλώ, με το ζόρι έχω για νοίκι.
 
Τις μεταφορές είναι δύσκολο να τις καταλάβεις – το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας αυτό – πόσο μάλλον να τις ερμηνεύσεις. Ο πολυσχιδής φιλόσοφος Πολ Ρικέρ εστιάζει σε έναν άξονα των μακροχρόνιων προβληματισμών του, την Ερμηνευτική, και ειδικά σε αυτό το βιβλίο προτάσσει μια σύντομη θεωρία της μεταφοράς και του συμβόλου. «Η μεταφορά βρίσκεται στην κεκαθαρμένη σφαίρα του λόγου. Το σύμβολο διστάζει μεταξύ βίου και λόγου». Όσα αναφέρει για το σύμβολο δεν με πολυενδιέφεραν – ούτε και τα καλοκατάλαβα, να πω την αλήθεια – αν και αναγνωρίζω ότι περιείχαν μικρές εκλάμψεις. Η έννοια του συμβόλου εδράζεται κυρίως στους τομείς της ψυχανάλυσης, της ποιητικής και της θρησκείας και πάνω εκεί προσπαθεί να καθρεφτίσει την θεωρία της μεταφοράς που δημιούργησε ώστε να δει αν οι δύο δυνάμεις βοηθούν η μία την άλλη. Καταλήγει σε μια διφορούμενη πρόταση που εμένα για την ώρα με ικανοποιεί, από την μικρή ανάλυση που μου παρέθεσε· όσοι θέλετε, αναζητήστε περισσότερα σε εκτενέστερα κείμενά του. «Αφ’ ενός, στην μεταφορά περιέχονται περισσότερα απ’ ό,τι στο σύμβολο· αφ’ ετέρου στο σύμβολο περιέχονται περισσότερα απ’ ό,τι στη μεταφορά». 

Ας μεταφερθούμε τώρα στη μεταφορά. Συνεπικουρούμενος και από άλλους στοχαστές, ο Ρικέρ καταρρίπτει ή σωστότερα αναδιαμορφώνει την άποψη ότι η μεταφορά αποτελεί ρητορικό σχήμα (από την εποχή του Αριστοτέλη) που αντικαθιστά/μεταφέρει το νόημα μιας λέξης με/σε εκείνο μιας άλλης· ο σημασιολογικός ιστός της καταλαμβάνει πλέον όλη την πρόταση και αναδύεται μέσα από τις πιθανές ερμηνείες που της γίνονται.
 
[…] «Η μεταφορά εκπορεύεται από την ένταση η οποία αναπτύσσεται μεταξύ των όρων μιας μεταφορικής προτάσεως. (…) Αυτό που προηγουμένως ονομάσαμε ένταση δεν είναι στην πραγματικότητα κάτι που αναπτύσσεται μεταξύ δύο όρων της προτάσεως αλλά δύο ερμηνειών της. Η σύγκρουση των δύο αυτών ερμηνειών γεννά τη μεταφορά. Ως προς αυτό, μπορούμε να πούμε ότι η στρατηγική του λόγου προκειμένου η μεταφορική φράση να γίνει φορέας νοήματος είναι η αλογία. Η αλογία αυτή γίνεται αντιληπτή ακριβώς την στιγμή που επιχειρούμε μια κατά λέξη ερμηνεία».
 
Ανέκυψε μέγα θέμα με κάτι χιουμοριστικά ποστ που έκανα μετά τον θάνατο του Θάνου Μικρούτσικου. Κατηγορούμαι για εξύβριση νεκρού από κάτι καλοπροαίρετους ανθρώπους που με χαρακτηρίζουν με περισσή άνεση, σάπιο, εμετικό, σκοταδιστή, που μου εύχονται καρκίνο, θέλουν να κόψουν τα αρχίδια μου και να τα κρεμάσουν στολίδι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο τους, και άλλα τέτοια ευγενή αναθέματα, χωρίς προφανώς να έχουν ακούσει κάτι για την εξύβριση ζωντανού. Ευτυχώς, τις κατάρες τις μοιράζομαι με τον Χρήστο Χωμενίδη που είχε το θάρρος να γράψει ένα άρθρο που ωστόσο δεν είχε την τύχη να αρέσει τόσο όσο τα μελοποιημένα ποιήματα του Θάνου Μικρούτσικου. Όπως και να’χει, θα ήθελα να του… μεταφέρω τις ευχαριστίες μου, που φορτώθηκε μέρος των αναθεμάτων. 
 

 
«Η πίπα του Θάνου Μικρούτσικου να καπνίζει εμφανίστηκε σε πίνακα του Μαγκρίτ!!! Έκθαμβοι οι παρευρισκόμενοι. «Αυτή δεν είναι η πίπα του Θάνου;». Αναμένονται δηλώσεις από το μουσείο.»
 
Ο θάνατος είναι ιερός. Εγώ όμως δεν είμαι θρήσκος. Το χιούμορ έχει την ώρα του, ισχυρίζονται μόνο οι… καθυστερημένοι. Ο καλλιτέχνης Θάνος Μικρούτσικος είχε ολική αποδοχή του κόσμου – προφανώς όχι, δεν συμπεριλαμβάνομαι στους «απέναντι» αλλά προφανώς όχι, κανένας καλλιτέχνης, ποτέ, πουθενά δεν είχε ολική αποδοχή (εκτός ενδεχομένως στο μυαλό του ίδιου του καλλιτέχνη, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Η θλίψη μπορεί να κοινοποιείται ή να αποσιωπάται, να αυτοσαρκάζεται ή να εκδηλώνεται με τον πιο μελό τρόπο, αλλά ποτέ δεν μπορεί (δεν πρέπει) να γίνει απόδειξη ενοχής. Ας ξαναδιαβάσουν κάποιοι τον «Ξένο» του Καμύ που μας το μοστράρουν και για το αναγνωστικό τους τοτέμ μπας και καταλάβουν περισσότερα. 

Εν αγνοία μου, στο ποστ με την πίπα που καπνίζει, έκανα και μια αναγωγή στις εικόνες της παναγίας που δακρύζει, ένα κατεξοχήν σύμβολο των Θρησκειών, την ιεροφάνεια. Ο Ρικέρ μπορεί να είναι περήφανος για μένα! Το μικρό βιβλιαράκι είναι των εκδόσεων «Αρμός» με καλή μετάφραση της Μαβίνας Πανταζάρα και εκτενή εισαγωγή της Ευδοξίας Δελλή. Απολογούμαι λοιπόν με μία φράση από την «Ουράνια αρμονία» του Πέτερ Εστερχάζυ, ένα βιβλίο για το οποίο αξίζει να πεθάνει κανείς: «Ο συγγραφέας ανασήκωσε με αδιαφορία τους ώμους και ήταν έτοιμος να ζητήσει συγγνώμη – μα υπάρχει έστω και ένα πράγμα που δεν σηκώνει ειρωνεία;» Εντέλει, από όλο αυτό το διαδικτυακό πανηγύρι που βίωσα τις τελευταίες μέρες του προηγούμενου χρόνου, με το συνηθισμένο καλλιτεχνικό μνημόσυνο, τις δεήσεις, τις βλασφημίες μου, το χιούμορ που πέθανε, κλπ, ένα σίγουρο συμπέρασμα κατάφερα να βγάλω: ο λόγος, ωμή τροφή για τους κόλακες!
 
«Μην τολμήσει να εμφανιστεί μπροστά μου» φέρεται να δήλωσε οργισμένος ο Νίκος Καββαδίας, σύμφωνα με τον φίλο του Γουίλι σε συνομιλία που είχαν μετά την βραδινή βάρδια».
 
Βέβαια, όπως με ενημερώνουν από το κοντρόλ όταν ο Θάνος Μικρούτσικος συνάντησε τελικά τον Νίκο Καββαδία, σε θερμή συζήτηση που είχαν οι δύο τους, ο δεύτερος ανάμεσα σε ένα τσιγάρο Camel και μια γουλιά whiskey, μαθαίνοντας για όσα αισχρά έγραψε ο Οδυσσέας Μουζίλης στη γη, ο επονομαζόμενος και Μαραμπού(!!!!), έφτυσε στον αέρα προς την μεριά του Αλντεμπαράν και αναμάσησε έναν παλιό του στίχο…
 
«Άντε μονάχος στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς…»
 
Υ.Γ. 2666 Από καθαρή μικροψυχία επέλεξα να χρησιμοποιήσω φράσεις από το τραγούδι που φέρει τον τίτλο… «Σχήμα λόγου»! Δείτε το σαν homework.

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.