Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιχείρηση «Σκούπα»

 
ΤΡΟΜΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ! Σε μένα το λες; Εννοείται πως μπορούν. Εδώ και μερικές μέρες ψάχνω να αγοράσω ηλεκτρική σκούπα. Πριν κάνα δυο βδομάδες είχα αναρτήσει στο φβ ένα μακροσκελές ποστ για τις κινηματογραφικές ταινίες που βασίζονται σε κόμικ της Marvel. Επίσης, αυτή η ανάγνωση εμφανίστηκε εμπρός μου εντελώς τυχαία – μπορεί και όχι, καθώς διανύουμε τον μήνα της Ποίησης, ίσως εμφανιστεί και σε σας – και ακολουθεί στη σειρά αναρτήσεων του μπλογκ, έναν πραγματικό σούπερ ήρωα της ποίησης, τον Αργύρη Χιόνη. Πού κολλάνε όλα αυτά; Ένας απλός σκίουρος, που τον ρουφάει μια αλλοπρόσαλλη ηλεκτρική σκούπα με το όνομα «Οδυσσέας Χ», αποκτά ξαφνικά σούπερ δυνάμεις με κυριότερη εκείνη που του επιτρέπει να γράφει ποιήματα στην γραφομηχανή! Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
 
Η Κέιτ ΝτιΚαμίλο είναι δημοφιλέστατη συγγραφέας παιδικών βιβλίων στην Αμερική και πολλάκις βραβευμένη για τις ιστορίες της. Πουλάει σαν τρελή και έτσι ένα κάποιο hype junior γίνεται γύρω από το όνομά της! Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης βρισκόμουν, θεατής, στα πρόθυρα μιας υπέρβασης – η συγγραφέας έδειχνε ότι είχε την ικανότητα να κάνει την υπέρβαση, μια υπέρβαση που θα καθιστούσε το βιβλίο της αξιανάγνωστο και από ενήλικες αναγνώστες, χωρίς να χάνει σε μαγεία συγκριτικά με τα παιδιά-αναγνώστες. Όπως, ας πούμε, συμβαίνει με την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Ένα παραμύθι για ενήλικες όπως χαρακτηριστικά λένε όσοι αναφέρονται στην τελευταία ταινία του Ντελ Τόρο που πήρε και το Όσκαρ – δεν είδα την ταινία και δεν κρίνω. Προσωπικά, θεωρώ ότι η υπέρβαση δεν ήρθε και αυτό μου άφησε μια ελαφριά πικρία στο τέλος. Το βιβλίο της όμως έχει πολλά καλά στοιχεία, παρά πολλά καλά στοιχεία. Και ειδικά στα παιδιά, θα μοιάζει σκέτη ζάχαρη! 
 

 
Η Φλώρα είναι μια κυνική έφηβη που αρέσκεται να διαβάζει τις Εικονογραφημένες περιπέτειες του Φοβερού και Τρομερού Ινκαντέστο! Ζει με την μητέρα της που ολημερίς γράφει στην κουζίνα, σε μια παλιά γραφομηχανή, αισθηματικά μυθιστορήματα που η Φλώρα βρίσκει επιεικώς σαχλά – είπαμε, και θα το πει και αυτή πολλές φορές, είναι κυνική. Στην πορεία του μυθιστορήματος, ένας ήρωας θα σχολιάσει σχετικά με αυτήν την ιδιότητα της μαμάς:
 
[...] «Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι το εννοούσε ακριβώς έτσι αυτό που είπε. Νομίζω ότι τα' χασε. Μπορεί και να πληγώθηκε. Σίγουρα πάντως δεν εκφράστηκε σωστά. Είναι ωστόσο στ' αλήθεια εντυπωσιακό που μια επαγγελματίας συγγραφέας ρομαντικών μυθιστορημάτων είναι τόσο αδέξια με την γλώσσα της καρδιάς».
 
Βρήκα υπέροχο αυτό το απόσπασμα γιατί αφ' ενός δείχνει το χάσμα που χωρίζει τους γονείς από τα παιδιά τους και πώς οι λέξεις πληγώνουν ευκολότερα έξω από τα βιβλία, και αφ' ετέρου σατιρίζει με λεπτότητα αυτή την επίπλαστη και ψεύτικη γλώσσα που συνήθως χρησιμοποιούν οι συγγραφείς ρομαντικών μυθιστορημάτων και που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το μυθιστόρημα της ΝτεΚαμίλο αποφεύγει επιμελώς τον διδακτισμό και ενσωματώνοντας μια γενναία δόση παραλογισμού διασκεδάζει και αποφορτίζει το μυαλό. (Ο διδακτισμός είναι από μόνος του ένας πελώριος παραλογισμός του χειρίστου είδους αλλά, μην έχοντας συναίσθηση αυτού, εισχωρεί στα βιβλία με την μάσκα της απόλυτης λογικής. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μακριά, μακριά.) Μια ματιά στα ανθρώπινα πλάσματα γύρω της αρκούσε μάλλον για να την πείσει ότι η πίστη σ' έναν σούπερ σκίουρο δεν ήταν και τόσο παράλογο σχέδιο δράσης. 
 
Ο σκίουρος αρχίζει να γίνεται σούπερ όταν τον καταπίνει και τον ξερνάει η ηλεκτρική σκούπα «Οδυσσέας Χ», κάνοντάς τον ικανό να καταλαβαίνει τι του λέει η σωτήρας του Φλώρα και με μία ροπή προς τα προσχέδια ποιημάτων στην γραφομηχανή της μαμάς της. Άλλος ένας ωραίος συμβολισμός: εμβόλιμα ποιήματα εν μέσω μιας λεκτικής τρικυμίας αισθηματικών ανοησιών. Η Φλώρα έχοντας ως πρακτικό οδηγό τα ΤΡΟΜΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ!, μια σειρά συμβουλών για να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες της ζωής καθώς και όλα εκείνα τα μυστικά που τις παρέχει το Εγκληματικό Στοιχείο για την αναγνώριση και την αποφυγή των κακών ανθρώπων και των μοχθηρών προθέσεών τους, τα οποία ξεσηκώνει αφειδώς από τις εικονογραφημένες περιπέτειες που διαβάζει συνεχώς, αρχίζει να ζει μια τρελή περιπέτεια μέσα και έξω από το κεφάλι της, που θα την κάνει να επανεκτιμήσει την κυνικότητά της – εξάλλου ο κυνικός δεν είναι απαραίτητα και ο αναίσθητος. Ας αναφέρουμε εδώ την φρεσκότατη έκδοση σχετικά με τον Μπουκόφσκι με τον φοβερό τίτλο «Ο κυνικός Κυνικός» ένα δοκίμιο του Γιώργου Λαμπράκου από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδη» που ανυπομονώ να διαβάσω. Όποιος νομίζει ότι ο Μπουκόφσκι δεν ήταν έμπλεος ευαισθησιών τότε αυτός είναι ένας ανάλγητος κυνικός και καλά θα κάνει να φύγει από δω μέσα και να τρέξει να διαβάσει κανένα αισθηματικό μυθιστόρημα! 
 
Από την άλλη, και η ρομαντικιά μαμά της Φλώρας αποδεικνύεται κάποια στιγμή ακραίως κυνική και έτσι η ζωή των ανθρώπων γίνεται κάπως σχετική και αναπροσαρμοζόμενη, όπως και η σκιουρίσια ζωή άλλωστε, που κατά κανόνα μόνο πεινάει αλλά κάπου κάπου γράφει και μερικά ποιήματα, για την πείνα της ή και γενικότερα. Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι σε στυλ εικονογραφημένων περιπετειών με τα καρέ και τα “συννεφάκια” των σκέψεων και δένει αρμονικά με το όλο κείμενο. Η μετάφραση ανήκει στην Μαρία Αγγελίδου που παίζει δυναμικά και υπεύθυνα και στο πεδίο των παιδικών και σε εκείνο των ενηλίκων. Μεταφράστρια για παιδιά και για ενήλικες – εδώ, ναι, αξίζει Όσκαρ. Η έκδοση του Μεταίχμιου είναι και αυτή πολύ ωραία – όχι όμως και για Όσκαρ, ούτε όμως και για Χρυσό Βατόμουρο (παραδόξως), κινείται κάπου στο ενδιάμεσο.
 
Ένα χορταστικό βιβλίο (κοντά 250 σελίδες) με χιούμορ, έξυπνη πλοκή, αναζωογονητικό παραλογισμό, ευχάριστες σκέψεις και ανεπιτήδευτους προβληματισμούς. Κάτι του έλειπε ωστόσο – σίγουρα όχι αναγνώστες! – που δεν με έκανε να το λατρέψω. Σε καμία περίπτωση δεν μετάνιωσα όμως την ανάγνωσή του, κάθε άλλο.
 
[...] «Ο Πασκάλ» είπε η δρ Μίστσαμ «σκέφτηκε μια θεωρία: Αφού δεν είναι δυνατόν ν’ αποδείξουμε ότι ο Θεός υπάρχει, καλά θα κάνουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει – διότι πιστεύοντας δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, ενώ μπορεί να βγούμε και κερδισμένοι. Έτσι είμαι εγώ. Τι έχω να χάσω αν πιστεύω; Τίποτα!
»Πάρε για παράδειγμα αυτό τον σκίουρο. Τον Οδυσσέα. Πιστεύω ότι μπορεί να γράψει ποιήματα; Φυσικά και το πιστεύω. Ο κόσμος είναι πολύ πιο όμορφος αν πιστεύω ότι υπάρχουν σκίουροι που γράφουν ποιήματα». 
 

 
Καλή ανάγνωση, όχι τηλεόραση μετά τις 19:00, και βουρτσίστε σωστά τα δόντια σας πριν πάτε για ύπνο!
 
Υ.Γ. 2666 Συγχωράτε με αλλά δεν ποντάρω ούτε σεντ στο Στοίχημα του Πασκάλ – πάλι κουβά θα πάω.

Σχόλια

  1. ΣΚΟΥΠΕΣ
    Για τον Tomaz, τη Susan, και τον George

    1
    Μόνο οι σκούπες
    Ξέρουν ότι ο διάβολος
    Ακόμα υπάρχει,

    Ότι το χιόνι γίνεται πιο άσπρο
    Όταν ένα κοράκι φτερουγίσει από πάνω του,
    Ότι μια σκονισμένη, σκοτεινή γωνιά
    Είναι ο χώρος των παιδιών και των ονειροπόλων,

    Ότι μια σκούπα είναι επίσης ένα δέντρο
    Μέσα στο περιβόλι του φτωχού,
    Ότι μια κατσαρίδα κρεμασμένη εκεί
    Είναι ένα βουβό περιστέρι.

    2
    Οι σκούπες εμφανίζονται σε ονειροκρίτες
    Ως οιωνοί επερχόμενου θανάτου.
    Αυτή είναι η μυστική ζωή τους.
    Δημόσια, φέρονται σαν άστηθες γεροντοκόρες
    Κηρύσσοντας εγκράτεια.

    Είναι άσπονδες εχθροί της λυρικής ποιήσεως.
    Στις φυλακές ακολουθούν το δεσμοφύλακα,
    Τρυπώνουν σε κελιά ν’ ακούσουν εξομολογήσεις.
    Το βιαστικό τους τέλος πέφτει από ψηλά
    Όταν ελάχιστα το περιμένεις.

    Παρατημένες πίσω από μια πόρτα
    Κάποιου ετοιμόρροπου σπιτιού,
    Μουρμουρίζουν, χωρίς να απευθύνονται κάπου συγκεκριμένα,
    Λέξεις όπως παρθένος άνεμος έκλειψη σεληνιακή,
    Κι εκείνο το πιο ιερό απ’ όλα τα ονόματα:
    Ιερώνυμος Μπος.

    3
    Μ’ αυτόν και με κανέναν άλλο τρόπο
    Είχε φτιαχτεί η πρώτη πρώτη σκούπα:
    Αφαίρεσαν όλα τα βέλη
    Από τη λυγισμένη πλάτη του Αγίου Σεβαστιανού.
    Τα έδεσαν με το σκοινί
    Που πάνω του κρεμάστηκε ο Ιούδας.
    Τα κόλλησαν στο ξυλοπόδαρο
    Που πάνω του ο Κοπέρνικος
    Άγγιξε το άστρο της αυγής…

    Και τότε η σκούπα ήταν έτοιμη
    Να φύγει από το μοναστήρι.
    Η σκόνη την καλωσόρισε—
    Ο γέρος πορνογράφος
    Αμέσως θέλησε να
    Κρυφοδεί κάτω απ’ τη φούστα της.

    4
    Η μυστική διδασκαλία για τις σκούπες
    Απαγορεύει την αισιοδοξία, την παρηγοριά
    Της τεμπελιάς, τα εκπληκτικά θαύματα
    Ενός ποτηριού με παλιό καλό φεγγαρόφωτο.

    Λέει: τα κόκαλα καταλήγουν κάτω από το τραπέζι.
    Τα ψίχουλα του ψωμιού έχουν μυαλό δικό τους.
    Το γάλα είναι εσύ –ξέρεις- ποιανού σπέρμα.
    Τα ποντίκια είναι εκείνα που τσιρίζουν τελευταία.

    Όσο για το διάσημο θέμα
    Της ανύψωσης, προτείνω να θυμόμαστε κι αυτό:
    Υπάρχει μόνο ένας Θεός
    Και προφήτης του είναι ο Μωάμεθ.

    5
    Και τελικά υπάρχει και η γιαγιά σου
    Που σκουπίζοντας σπρώχνει τη σκόνη του δέκατου ένατου αιώνα
    Μέσα στον εικοστό, και ο παππούς σου που βγάζει
    Ένα άχυρο από τη σκούπα για να καθαρίσει τα δόντια του.

    Μεγάλες νύχτες του χειμώνα.
    Αυγές παλιές με χίλια χρόνια βάθος.
    Παράθυρα κουζίνας σαν κεφάλια
    Με γύρω τους επίδεσμο για τον πονόδοντο.

    Κι η σκούπα παραπέρα να σκουπίζει,
    Να παραχώνει φωτεινά μόρια σκόνης
    Σε τακτοποιημένες πυραμίδες,
    Που έχουν τάφους μέσα τους,

    Διαρρηγμένους ήδη από τυμβωρύχους,
    Κάποτε, πριν καιρό πολύ.

    Charles Simic (Μετάφραση: Ι. Στούπας)





    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικό! Θα το απαγγείλω στην νέα μου σκούπα για να μάθω την γνώμη της.

      Ευχαριστώ! Η ποίηση για σας είναι πλέον συνηθισμένη δουλειά, σχεδόν ενστικτώδης. Ψεκάσατε, σκουπίσατε, τελειώσατε! ;)

      Διαγραφή
  2. Και οι σκούπες έχουν ψυχή.
    Δεν φταίω εγώ αν, ψάχνοντας κάτι άλλο, έπεσα εντελώς τυχαία στο ποίημα.

    Μάλλον έχετε δίκιο. Είναι η φυσική μου κατάσταση το να σκέφτομαι με στίχους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι στίχοι είναι το στοιχείο και το στοιχειό σας! :p

      Διαγραφή
  3. Παρήχηση και Λογοπαίγνιο μαζί.
    Ας όψεται η υπεροψία της Γλώσσας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν