Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Tristie's

 
Η συλλογή των 49 στο σφυρί, ΈΝΑ... η συλλογή των 49 στο σφυρί, ΔΥΟ... η συλλογή των 49 στο σφυρί, ΤΡΙΑ... ΝΤΟΝΓΚ... κατοχυρώθηκε στον θλιμμένο κύριο με το ναυτικό σκουφί! Κάπως έτσι πρέπει να το φαντάζεται κάθε φανατικός αναγνώστης του Πύντσον, σαν μια φανταστική δημοπρασία που θα έχει αυτόν στο τέλος, ισχυρότερο διεκδικητή και μοναδικό δικαιούχο του πολύτιμου αντιτύπου. Αν υπάρχει μια λίστα με τα δέκα πιο καταζητούμενα βιβλία (γιατί όταν αναφέρεσαι σε κάποιο αγαπημένο σου βιβλίο, δεν αναζητείται απλώς αλλά καταζητείται), «Η συλλογή των 49 στο σφυρί» είναι σίγουρα μέσα σε αυτά. Μερικές φορές όμως, το καταζητούμενο βιβλίο έρχεται και παραδίνεται μονάχο του, και τότε η έκπληξη σε πλημμυρίζει. Η ανιδιοτελής πράξη ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζεις (και αυτό το «δεν γνωρίζεις» όταν αναφέρεται σε άτομο με το οποίο έχεις κοινό άξονα την αγάπη για τα βιβλία και ειδικότερα τον ενθουσιασμό για τον Τόμας Πύντσον, τότε κρίνεται ιδιαίτερα αμφισβητήσιμο) έρχεται με την ορμή ενός σφυριού δημοπρασίας και συνθλίβει το υπολογιστικό μυαλό σου.
 
Η πρώτη παράγραφος είναι το μεγάλο μου ευχαριστώ στον δωροθέτη, που έκανε τα μαγικά του και μου εξασφάλισε ένα αντίτυπο των εκδόσεων Ύψιλον, την στιγμή που η αφάνεια του συγκεκριμένου βιβλίου είχε γίνει παροιμιώδης. Εντούτοις, νομίζω ότι θα συμφωνήσει και αυτός, εφόσον μόλις επανεκδόθηκε από την υπέροχη σειρά Aldina των εκδόσεων Gutenberg, αξίζει να διαβαστεί από αυτές τις εκδόσεις – άσε που είναι γεμάτες επίμετρα, θα μάθουμε πολλά ενδιαφέροντα για τον συγγραφέα, ίσως περιέχει και άλμπουμ φωτογραφιών του.
  
Μην ψαρώνετε! Το μέγεθος, ούτε εδώ, δεν μετράει. Μικρό στο μάτι, μεγάλο στο γινάτι – δηλαδή στην δίκαιη αγανάκτηση που θα νιώσει ο ανυποψίαστος αναγνώστης, παραπλανημένος από το αισιόδοξο εξώφυλλο και την μικρή έκταση. Ο Τόμας Πύντσον δεν κάνει καμία έκπτωση τώρα που έφτασε τα ογδόντα, μην περιμένετε να βρείτε συγγραφικές ευκολίες στα νεανικά του κείμενα, ειδικά σε εκείνα που τον χαλύβδωσαν και τον έκαναν αυτό που είναι. Μην σας μπερδεύει το γεγονός ότι το διαβάζουμε τώρα, καθότι υπήρξε για χρόνια εξαντλημένο.
 
Συνήθως, πριν μάθεις ποιος/τι είναι αυτό το «pynchon» που σου λέει κάποιος, το πρώτο που αντικρίζεις ψάχνοντας πληροφορίες είναι αυτή η παράξενη καραμούζα. Είναι ένα σύμβολο που περισσότερο δένεσαι μαζί του, εκτός του βιβλίου όπου περιέχεται, παρά εντός. Δε ξέρεις τι είναι αλλά το δέχεσαι, σαν επικύρωση μιας σχέσης που η ουσιαστική της φάση, μπορεί να ξεκινήσει χρόνια μετά. Μασονικά σύμβολα του Σατανά που θέλουν το κακό μας! Ακούστε με που σας μιλάω... κάμερα σε μένα – μια φράση που ποτέ δε θα έλεγε ο Πύντσον!! Αυτή η καραμούζα, σωστότερα ταχυδρομική σάλπιγγα με σουρντίνα, έγινε παγκόσμιο σύμβολο, με εκείνον τον επεκτατισμό της ποπ κουλτούρας που ο Πύντσον αρέσκεται να χρησιμοποιεί στα βιβλία του. Γιατί καμιά φορά δεν είναι κακό να κάνεις αυτά που διαβάζεις στα βιβλία. Στο πίσω μέρος του αριστερού χεριού του διέκρινε την ταχυδρομική σάλπιγγα, σε τατουάζ από παλιά μελάνη που άρχιζε να ξεθωριάζει και ν' απλώνεται. Η λογοτεχνία μπορεί να ζει και κάτω από το δέρμα σου. Υποδόρια και παντοτινά. 
 
Έτσι λοιπόν έχουμε την ηρωίδα του Πύντσον, Οιδίπα(!) Μαας, μια εργαζόμενη... μια καλή νοικοκυρά, να τυραννιέται και να μας τυραννάει στην προσπάθειά της ν' ανακαλύψει και ν' ανακαλυφθεί, περνώντας μέσα από παγκόσμιες συνωμοσίες, πανίσχυρες εταιρείες, μυστηριώδεις τύπους, παράξενα σύμβολα, παράνοια, καρτούν και χιούμορ – αυτό που λέμε δείγμα τυπικό, του Πύντσον, δηλαδή! Είναι όμως πράγματι, τυπικό πυντσονικό δείγμα; Ανάμεσα στο εντυπωσιακό πρωτόλειο «V.» και στο αρχετυπικό αποκορύφωμα του «Ουράνιου τόξου της βαρύτητας», «Η συλλογή των 49 στο σφυρί» είναι μια υπέροχη μικρογραφία ενός εκ των περίπλοκων και ατέρμονων συμπάντων που εξερευνά ο Πύντσον μέσω της γραφής του. Σίγουρα, τα τέσσερα μεγάλα μυθιστορήματά του είναι τα αγαπημένα των φανατικών αναγνωστών του, γιατί εκεί συνωθούνται πολλαπλά παράλληλα σύμπαντα, που εντυπωσιάζουν με την συνεκτικότητά τους αλλά και τις γοητευτικές μεταβλητές τους. Εδώ, επίσης δεν λείπουν η συνεκτικότητα και οι γοητευτικές μεταβλητές, αλλά, αποδίδονται με έναν πιο χαμηλόφωνο τόνο που καθιστούν το συγκεκριμένο βιβλίο μία καλή αρχή για όποιον θέλει να μάθει τι παίζει με αυτόν τον συγγραφέα. Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι επανεκδόθηκε (ασχέτως αν έχει ήδη εκδοθεί όλο το υπόλοιπο έργο του) γιατί μπορεί να επαναπροσδιορίσει την σχέση σας με τον Πύντσον, πάνω που πιστεύατε ότι είχε οριστικά παύσει. Ακόμα και οι συγγραφείς δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία!
 
Θα προσπαθήσω να μην ανακυκλώσω παλιές σκέψεις για να εκφράσω την παγιωμένη πλέον άποψή μου για τον συγγραφέα και το πολύτιμο έργο του. Θα πω μόνο ότι απόλαυσα ξανά αυτή την εκπληκτική ικανότητά του να συνενώνει ετερόκλητα στοιχεία σε ένα τέλειο σύνολο, σαν να εμφανίζεται προς το τέλος της ιστορίας ένας ισχυρός μαγνήτης που έλκει τα ρινίσματα των σκέψεων και των στοιχείων με δύναμη αλλά και – εκεί που η εντροπία της πλοκής τείνει να μειώνεται – με απόλυτη τάξη. Τα λέει σαφώς καλύτερα, για το βιβλίο αλλά και για το φαινόμενο Τόμας Πύντσον, ο μεταφραστής Δημήτρης Δημηρούλης στην εξαιρετική εισαγωγή του – πρόκειται για «σύμμειξη» δυο/τρίων κριτικών άρθρων που ανθολογούνται και στην όμορφη συλλογή κριτικών δοκιμίων «Παραλλάξ: Σύμμεικτα για την λογοτεχνία και την γλώσσα» (μεταξύ των οποίων και ένα-δυο φοβερά άρθρα για τον Τζέημς Τζόυς). Όπως δηλώνει ο ίδιος, η εισαγωγή του βιβλίου «Η συλλογή των 49 στο σφυρί» είναι ελαφρώς τροποποιημένη σε σχέση με την παλιά από τις εκδόσεις Ύψιλον (ίσως, προσθέτω εγώ, και σε σχέση με τα κριτικά άρθρα που βρίσκονται στη συλλογή «Παραλλάξ», δεν προχώρησα σε αντιπαραβολή). Ωστόσο, όσα γράφονται στη εισαγωγή που κρατάτε στα χέρια σας είναι ενδιαφέροντα και θα σας ιντριγκάρουν ώστε να ασχοληθείτε περαιτέρω με τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα. Πρέπει να επισημάνω όμως ότι, η εισαγωγή έχει πολλά σπόιλερ για την πλοκή του βιβλίου και έτσι, όσοι θέλετε να διαβάσετε το βιβλίο του Πύντσον ανεπηρέαστοι, καλό θα είναι να αφήσετε την εισαγωγή για το τέλος.
 

 
[...] Όσοι αναγνώστες προτιμούν να διαβάζουν κείμενα στα οποία δε συμβαίνει τίποτε θα το βάλουν έντρομοι στα πόδια. Γι' αυτούς η λογοτεχνία υποκαθιστά τον πασατέμπο. Όσοι όμως αναζητούν την απόλαυση σε κείμενα που απαιτούν συμμετοχή της φαντασίας και της σκέψης θα βυθιστούν στον γλυκό τρόμο που προκαλεί ο μυθιστορηματικός λαβύρινθος του Πίντσον. Γι' αυτούς η λογοτεχνία δίνει την υπόσχεση ότι κάτι θα συμβεί και στους ίδιους.
Στον κόσμο της σύγχρονης λογοτεχνίας ο Πίντσον είναι κατά κάποιον τρόπο ο τρελός του χωριού. Εμμονικά ιδιόρρυθμος και επινοηματικά δύσκολος στήνει πλεκτάντες γύρω από τον αναγνώστη, ζητώντας του κάθε φορά να εμπλακεί σε μια διαφορετική περιπέτεια που θα καταλήξει στο δημιουργικό αδιέξοδο της αυτοαποδόμησης. Η αναγκαία συνθήκη γι' αυτό το γεγονός είναι ένας αναγνώστης στον οποίο ήδη κάτι συμβαίνει.
 
Η μετάφραση του Δημήτρη Δημηρούλη είναι εξαιρετική (και σημαντική γιατί άνοιξε τον χορό των υπόλοιπων μεταφράσεων των έργων του Πύντσον), «περασμένη» εκ νέου, ουσιαστικά μια νέα μετάφραση με σκοπό να καλύψει ό,τι ενδεχομένως ξεθώριασε ο χρόνος, με προσθήκη αρκετών υποσημειώσεων σε σύγκριση με την πρώτη έκδοση, σαφώς χρήσιμων, ίσως όμως και όχι, αφού η αφήγηση αρκεί από μόνη της να συγκροτήσει τον κόσμο της ανάγνωσης, παρά τις ελλείψεις της γνώσης. Η έκδοση Gutenberg στη νέα σειρά Aldina είναι υπέροχη (θα ήταν αρκούντως πυντσονικό αν το συγκεκριμένο βιβλίο έφερε την αρίθμηση “49” και η λέξη «σειρά», μετονομαζόταν ειδικά γι' αυτό σε, «συλλογή»!!), μακάρι να μας γνωρίσει πολλούς σπουδαίους συγγραφείς και μεγάλα έργα, να τα εκατοστήσει. Ξέρω πως είναι δικό μου κόλλημα αλλά το πολυτονικό ενίοτε με ενοχλεί – νομίζω ότι στην γραφή του Πύντσον δεν ταιριάζει, ας το προσπεράσω όμως. Θετική μνεία και στο καλαίσθητο αισιόδοξο εξώφυλλο. 
 
Remedios Varo, «Bordando el Manto Terrestre»

 
Για το τέλος, επέλεξα μία μικρή φρασούλα από το βιβλίο, που μιλάει για τις μεταφορές (προσωπικά, ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της γραφής του) και συνδέεται φραστικά με μία παράξενη εφεύρεση που εμφανίζεται στο βιβλίο του, «Ο Δαίμων του Μάξγουελ». Ο Δαίμων κάνει τη μεταφορά όχι μόνο λεκτικά όμορφη αλλά και αντικειμενικά αληθινή. Χάρηκα που συνάντησα αυτή την φράση, γραμμένη από τον ίδιο, ύστερα και από την ανάγνωση σχεδόν ολόκληρου του έργου του – συνοψίζει με θαυμαστό τρόπο όλη την αναγνωστική ευγνωμοσύνη που νιώθω. Οι μετάφορές του, όσο αλλόκοτες και αν μοιάζουν, κατά βάθος είναι καλλονές και βασανιστικά αληθινές. Και αυτό, δεν μπορεί παρά να είναι, αποτέλεσμα ενός δαίμονα. 
 

Υ.Γ. 2666 Καλό Πάσχα σε όλους (ξεχάστηκα με τους δαίμονες)!

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

En passant

  Το «Αν πασάν» είναι ένας σκακιστικός κανόνας, περιθωριακός και άγνωστος αλλά ιδιαιτέρως αποτελεσματικός και σημαντικός. Στις αρχικές τους κινήσεις, τα πιόνια έχουν το δικαίωμα να κινηθούν ένα ή δύο τετράγωνα μπροστά. Αν επιλέξουν να κινηθούν δύο τετράγωνα μπροστά και ένα αντίπαλο πιόνι βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε να μπορούσε να το αιχμαλωτίσει αν το πιόνι που κινήθηκε δυο τετράγωνα αποφάσιζε να κινηθεί μόνο ένα, τότε, έχει το δικαίωμα να το αιχμαλωτίσει και σε αυτή την περίπτωση που κάνει δύο βήματα. Έχουμε δηλαδή, αν πασάν... αιχμαλωσία εν τη διελεύσει. Είναι δυσνόητο στην περιγραφή αλλά αρκετά ξεκάθαρο στην πράξη. Βέβαια, όταν είσαι αρχάριος σκακιστής και το συναντήσεις πρώτη φορά σε ηλεκτρονική παρτίδα, τότε πείθεσαι ότι κάποιο «bug» έχει η ιστοσελίδα, ότι σε χακάρανε ή ότι άρπαξες όλες τις ιώσεις του κυβερνοχώρου. Τα βιβλία του Ναμπόκοφ, μου προσφέρουν την ισχυρή εντύπωση ότι αποτελούν ένα συνεχές λογοτεχνικό en passant, σε αιχμαλωτίζουν εν τη διελεύσει.

Το Δώρο

Θα μπορούσε ο Στέφανος Ξενάκης να είναι ο Στέφανος Δαίδαλος του σήμερα; Ή να το αλλάξω κάπως για να ’χουμε καλό ρώτημα: θα μπορούσε ο Τζέημς Τζόυς (μαζί και οι όποιες καλλιτεχνικές μεταμορφώσεις του) να γίνει ένας motivational speaker της σημερινής εποχής; Κανείς πλέον (αν υποθέσουμε ότι μπορούσε κάποτε) δεν διαβάζει τον «Οδυσσέα». Δεν μπορεί να αντέξει ότι αυτό το βιβλίο τον περιγράφει, ακόμα και σήμερα ή και περισσότερο σήμερα, τόσο καλά παρά την μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου. Του αφιερώνει μία μέρα τον χρόνο, την σημερινή (παρόλο που άλλαξε η μέρα, το blogger έμεινε σταθερά πίσω!), και μετά τον στέλνει αδιάβαστο. Αν κάποιος όμως του σερβίρει για πρωινό όμορφες φράσεις με γαρνιτ ούρα υπέροχα σκίτσα, τότε μπορεί να νιώσει στιγμιαία χαρά και να βελάζει σαν ανέφελο πρόβατο στα λιβάδια του χρόνου. 

Αποδοχή cookies

«Ευτυχώς, αν θέλει κάποιος να βρει μεστές απόψεις για καλά βιβλία, υπάρχουν ήδη πολύ αξιόλογα βιβλιοφιλικά μπλογκ, όπως το κορυφαίο, του Librofilo ή το αγαπημένο του, του Μαραμπού» . Να ξέρετε ότι όταν μου δίνουν γλυκό, έστω και σε μορφή βιβλίου, το αποδέχομαι αμέσως. Επίσης, να ξέρετε ότι ενίοτε μπορεί να γράφω για βιβλία που δεν έχω διαβάσει, όλοι το κάνουμε αυτό, απλώς οι περισσότεροι εντελώς αποτυχημένα, αλλά ποτέ δεν γράφω για βιβλίο που δεν μου άρεσε προφασιζόμενος το αντίστροφο∙ όλοι το κάνετε και αυτό, απλώς οι περισσότεροι εντελώς αποτυχημένα. Το βιβλίο είναι δώρο της συγγραφέα, καλής διαδικτυακής φίλης, και η άποψή μου για αυτό ολότελα υποκειμενική – ξέρω, απανωτά σοκ! – και ουδεμία σχέση έχει με την αντικειμενική κριτική που από καιρό θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο κριτικής, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Από το να μασήσω τα λόγια μου, θα προτιμήσω τα μπισκότα. «Όχι πως δεν ήταν επηρεασμένος και από το ιστολόγιο «Πιπέρι και σπασμένες γραμμές» με τις λαχταριστές αναρτήσεις σχετικά ...

Kinds of kindness

Τα περισσότερα μαγαζιά έχουν ήδη στολίσει με ελλειμματικό γούστο, οι κουραμπιέδες άρχισαν να ανταγωνίζονται τα μελομακάρονα – και τα δυο μαζί την Dubai chocolate –, η Black Friday με τις ασυναγώνιστες τιμές της θα κοντράρει στα ίσα την αληθινή ύπαρξη του ΑΙ Βασίλη, ο καιρός προσπαθεί να τα βρει με τον απορυθμισμένο θερμοστάτη του και γενικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε. Και μέσα σε όλα αυτά, οι δημοσιογράφοι, οι αθλητές, η εκκλησία, τα ιδρύματα, οι πολιτικοί (που είναι για τα ιδρύματα) θα δείξουν το καλοσυνάτο πρόσωπό τους στους ταλαίπωρους ετούτου του κόσμου. Και μην ξεχνάμε, ότι κυρίως τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά – και για όλα εκείνα που γιόρταζε η πρόσφατη «Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των παιδιών». «Πάντοτε, τα Χριστούγεννα έβγαζαν στους ανθρώπους τον καλύτερο αλλά και τον χειρότερο εαυτό τους».    

Ασκήσεις μνήμης

  Τις ασκήσεις ύφους τις κατέκτησε σε βαθμό που λίγοι συγγραφείς φτάνουν , με τις ασκήσεις μνήμης όμως κανείς άνθρωπος δεν τα βγάζει εύκολα πέρα. Όλοι μας γράφουμε autofiction από 8 χρονών – Περιγράψτε μας τα πιο ωραία σας Χριστούγεννα – τα νεύρα μου! Το autofiction πλέον μοιάζει να είναι ένας ευφημισμός για να αποδεχόμαστε κάποιες συγγραφικές μετριότητες ως κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Είναι προσβολή να θεωρείς ότι ο Τζόυς ή ο Σελίν (που επιτέλους σε λίγες μέρες θα εκδοθεί το «Θάνατος επί πιστώσει»∙ Γκάλοπ: ποιο άργησε περισσότερο; Το Μετρό Θεσσαλονίκης ή το βιβλίο του Σελίν;) έγραψαν autofiction. Το ίδιο ισχύει και για τον Καλβίνο στη συγκεκριμένη συλλογή. Δεν θα ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε! «Μόνο πετώντας πράγματα μπορώ να βεβαιωθώ πως ακόμα δεν έχει πεταχτεί κάτι από μένα, κάτι που ίσως να μην είναι ούτε και θα είναι για πέταμα» .  

Βαρύ περιστατικό

Συγγραφείς με χιούμορ δεν χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, θεωρώ, από το αναγνωστικό κοινό. Ποιος ξέρει πόσα ελαττώματα πασχίζει να κρύψει πίσω από αυτό, θα σκέφτονται, και δεν μπορεί, κάποιο ελάττωμα θα έχει να κάνει σίγουρα και με την συγγραφή. Επίσης το χιούμορ αξιώνει ευφυΐα και το κοινό δεν θέλει να περνιέται για ηλίθιο. Ο Άμπροουζ Μπιρς με τις διάσημες σατιρικές ιστορίες του και τα σκωπτικά λήμματα θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας τέτοιος∙ καλός για να χαμογελάμε πού και πού, μας κάνει ενίοτε και τον έξυπνο, αλλά δεν πειράζει, καλή καρδιά. Ίσως να ήταν έτσι – αν και δεν συμμερίζομαι καθόλου αυτή την άποψη – αν δεν έγραφε τα διηγήματα από τις εμπειρίες του στον Αμερικανικό Εμφύλιο. Σκλάβος του για πάντα!    

The Elephant Man

Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο – όχι ρε, δεν εννοώ εσάς, φάτε ελεύθερα όσο θέλετε! – και αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον άνθρωπο. Οξύμωρο, καταλαβαίνω, αλλά στο περίκλειστο δωμάτιο που είναι ο κόσμος ολάκερος, αν θες να παραμένεις ανθρώπινος πρέπει να έχεις καρφωμένα τα μάτια σου στον ελέφαντα. «–Είναι επειδή, με τον τρόπο που ο κερατάς σου παρουσιάζει τα πράγματα, παραέδινε την εντύπωση ότι έφτυνε κατάμουτρα το είδος για το οποίο πέθανε ο Κύριός μας. Δεν είχες την αίσθηση ότι υπέγραφες υπέρ των ελεφάντων αλλά εναντίον των ανθρώπων» . Διαβάζω το βιβλίο του Ρομαίν Γκαρύ περίπου από τον Ιούλιο, κυρίως επειδή τα μεγάλα βιβλία τα διαβάζω τραπεζίως , δηλαδή ανάμεσα σε άλλα μικρότερα αναγνωστικά γεύματα (και τις τελευταίες μέρες και κυριολεκτικά)∙ αλλά αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου γιατί υπήρξε ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα πολλά τελευταία χρόνια, και αν δεν ανανέωσε την πίστη μου στον άνθρωπο, τουλάχιστον ανανέωσε εκείνη στο μυθιστόρημα: «ο καθείς και οι ελέφαντές του, ...

100% cotton

Μπορεί τον τελευταίο χρόνο να δουλεύω στον τριτογενή τομέα παραγωγής και συγκεκριμένα σε στεγνοκαθαριστήριο – φροντίζοντας να μην τα κάνω μούσκεμα με τα ρούχα… ενώ τα κάνω μούσκεμα! – και να χαζεύω στα ταμπελάκια τι ποσοστό επί τοις εκατό βαμβάκι περιέχουν – πολυεστέρα, κερδάμε! – αλλά υπήρξαν σκληρές εποχές που δεν βελτιώθηκαν και ιδιαίτερα για πολλούς ανθρώπους, που για 100% βαμβάκι πληρωνόσουν ένα υποπολλαπλάσιό του και θα έπρεπε να λες και ευχαριστώ από πάνω. «Η αχαριστία αποτελεί συστατικό στοιχείο του χαρακτήρα των ανθρώπων σε τέτοιο βαθμό, που είναι προτιμότερο να τη θεωρεί κανείς προκαταβολικά δεδομένη και να μη στενοχωριέται» . Εδώ το ίδιο σου το πλυντήριο δεν είναι αξιόπιστο (στους χρόνους) και δεν λέει την αλήθεια, γιατί περιμένεις να το κάνουν οι άνθρωποι;

Το κτίσμα

  Τώρα που έφτασε αισίως 46 Αυγούστου και χειμώνιασε για τα καλά, ποιος δε θα ήθελε να διαβάσει μία καλή ιστορία δίπλα στο τζάκι! Τι γίνεται όμως αν το τζάκι, και συγκεκριμένα η καμινάδα, είναι το θέμα της ίδιας της ιστορίας; Μην σας παγώνει αυτό, γιατί την ιστορία την έγραψε ο Χέρμαν Μέλβιλ και τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά όταν συμβαίνει αυτό. Η λογοτεχνία του είναι πάντα πρόσφορη σε αναλύσεις που θεωρητικά θα βελτίωναν την κατανόηση που κρύβεται βαθιά στα θεμέλια κάθε έργου του, αλλά ταυτόχρονα ίσως θα κατέστρεφε τα οφέλη που υπάρχουν στα υψηλότερα διανοητικά πατώματα, απόρροια της μαγευτικής του αρχιτεκτονικής γραφής – «Ή, μάλλον, αυτή η ίδια δίνει απαντήσεις ασταμάτητα, ασταμάτητα ταλανίζοντάς με μ’ αυτή την τρομερή της ζέση για βελτίωση, η οποία δεν είναι παρά μια ελαφρότερη απόδοση της λέξης καταστροφή».

Σαν ναυαγοί, σαν ροβινσώνες

Ο βιασμός ενός βιβλίου και ενός συγγραφέα γίνεται με τις διασκευές . Συγγραφείς μεγάλου βεληνεκούς και εξαιρετικού κύρους όπως ο Ντάνιελ Ντιφόου, ο Ρόμπερτ Στήβενσον, ο Ιούλιος Βερν και ο Τζόναθαν Σουίφτ (με την ευκαιρία, να ξαναπώ ότι «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία. Δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους· ή του 18ου αιώνα· ή της αγγλοσαξονικής λογοτεχνίας. Πέρα από κάθε είδους περιορισμό, τροπικό, χρονικό ή χωρικό, το βιβλίο του Σουίφτ είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί επί γης) αντιμετωπίζονται από το αναγνωστικό συγγραφικό φαντασιακό σαν μικρομέγαλοι συγγγραφίσκοι που είχαν κόλλημα με την παιδική ηλικία και ανακλύκλωναν απλοϊκές ιστορίες που δεν πρέπει να διαβάζονται μετά τα δώδεκα – λες και το να είσαι παιδί είναι ιδιότητα μόνο ενός παιδιού. Κούνια που σας κούναγε!