Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αραβουργήματα

 
Μια λέξη που αγαπούσα πολύ παλιά για τον τρόπο που ηχεί. Επίσης, μια «παράξενη» λέξη που είχα μάθει νωρίς την ερμηνεία της και έτσι ένιωθα «ψαγμένος» και «ιντελεκτουέλ». Έκτοτε, την ξέχασα εντελώς. Και την ξαναθυμήθηκα μόλις. Επιπλέον, διαπίστωσα ότι συνηχεί υπέροχα με τα «αριστουργήματα» – και δικαίως.

Ο εκπληκτικός εκδοτικός οίκος που ονομάζεται Gutenberg δεν έχει πάψει να μου προκαλεί έκπληξη. Πέρσι, περίπου τέτοια εποχή, είχα εντοπίσει σε ένα ξεχασμένο βιβλιοπωλείο μερικά «τεύχη» της λογοτεχνικής σειράς που είχε εγκαινιάσει τον Φεβρουάριο του 1993, τη «Λογοτεχνία για νέους». Κύριο μέλημά μου ήταν να βρω τη συλλογή διηγημάτων του Κάφκα, «Ο καλλιτέχνης της πείνας» – επίσης, ήθελα να δω, αν η συλλογή του Τζόυς «Η πανσιόν και άλλα διηγήματα» περιέχει κάποιο διήγημα που δεν υπάρχει στους «Δουβλινέζους» (δε νομίζω να περιέχει, όμως). Τέλος, έψαχνα να βρω και την «Ιστορία του Τάουν-Χο» του Μέλβιλ, αν και θυμόμουν ότι η συγκεκριμένη ιστορία αποτελεί ένα κεφάλαιο του «Μόμπι Ντικ». Δεν βρήκα τίποτα από αυτά και έτσι κατέληξα με δύο από τα πέντε «Ιταλικά Χρονικά» του Σταντάλ και το «Ίθαν Μπραντ» του Χώθορν. 
 
Πώς φτιάχνεις μια λογοτεχνία για νέους; Εφ'όσον ο Gutenberg είναι ένας εκδοτικός οίκος για απαιτητικούς αναγνώστες, τότε, έδωσα μόνος μου την απάντηση, ξεκινάς να φτιάχνεις νέους απαιτητικούς αναγνώστες. Και παράλληλα, εκλεπτύνεις το γούστο τους και ενισχύεις την καλαισθησία τους – πράξεις που θα εκτιμηθούν δεόντως λίγα χρόνια αργότερα. Συγκεντρώνει 39 υπέροχους τίτλους υπέροχων συγγραφέων (12 εξ αυτών ακούω πρώτη φορά και ακόμα περισσότεροι τίτλοι που αγνοώ επιδεικτικά... πράγμα που σημαίνει ότι οι φιλοδοξίες του εκδοτικού δεν καρποφόρησαν στην νεανική μου ψυχή! Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα). Τα κείμενα σπάνια ξεπερνούν τις 100 σελίδες για να μπορούν να συμβαδίζουν με την νεανική ανυπομονησία, έχουν ωραία και ευανάγνωστα τυπογραφικά στοιχεία, διαθέτουν έντονες κόκκινες πινελιές που αιχμαλωτίζουν το βλέμμα και δίνουν χαρακτήρα στην έκδοση. Και φυσικά, αραβουργήματα! Ένα περίπλοκο γεωμετρικό μοτίβο στην αρχή ενός βιβλίου, κάποια διακριτικά εικονίδια που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα κεφάλαια, αρχιγράμματα, ιδιαίτερη αρίθμηση – σημάδια μιας αλλοτινής τυπογραφικής παρουσίασης. 
 
Καλή λογοτεχνία χωρίς καλή ζωγραφική δεν νοείται. Έτσι, τα εξώφυλλα των βιβλίων φιλοξενούν (σε μικρότερη κλίμακα απ' αυτή που θα χαιρόταν το μάτι) σημαντικούς πίνακες ζωγραφικής, πληροφορίες των οποίων μαθαίνουμε στο αυτί των βιβλίων. Το υπόλοιπο εξώφυλλο διανθίζεται με μοτίβα από ομπρέλες (σαν γλυπτό του Ζογγολόπουλου), στην αρχή με χάλασε κάπως αλλά στο τέλος κατέληξε να μου αρέσει. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι στις πρώτες σελίδες κάθε τόμου υπάρχει ένα κόκκινο πλαίσιο πορτραίτου όπου εντός του είναι κολλημένη μία φωτογραφία που προσιδιάζει στις παλιές γκραβούρες – είναι κολλημένη μόνο στο πάνω μέρος της, σαν κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο σου κόλλησε την φωτογραφία του για να κάνει πιο προσωπικό το δώρο του. Δε ξέρω ποιος και γιατί το σκέφτηκε αυτό, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ. 
 

 
Όλα αυτά θα τραβήξουν, άραγε, τους νέους προς τα βιβλία; Ποιος ξέρει! Αν τους τραβήξουν όμως, είναι σίγουρο ότι αυτό θα διαρκέσει για πάντα. Και αυτό είναι το κερδισμένο στοίχημα για έναν εκδοτικό που δεν στηρίζεται στο εφήμερο αλλά στοχεύει στην μακροπρόθεσμη σχέση μας με την λογοτεχνία και τις απολαύσεις της. Είναι περιττό να προσθέσω ότι, τα συγκεκριμένα βιβλία δεν εξαντλούνται στους νέους αναγνώστες αλλά αφορούν όλον τον κόσμο. Όπου τα συναντήσετε αγοράστε τα αμέσως, μην διστάσετε, όταν βρέχει λογοτεχνία μην κρατάτε ομπρέλα – να, λοιπόν, μια (αυτοσαρκαστική, από μέρους του εκδοτικού) ερμηνεία για τις ομπρέλες στο εξώφυλλο! 
 
Δε θα αναφέρω κάποιο απόσπασμα από τα «Ιταλικά Χρονικά» του Σταντάλ, πρόκειται για περιπετειώδεις αφηγήσεις μιας εποχής που ο Σταντάλ αγαπούσε ιδιαιτέρως, τον 16ο αιώνα, γεμάτες δολοπλοκίες, δολοφονίες, έρωτες, θανάτους, αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Είναι γραμμένες έτσι ώστε να δεσπόζει μια «απουσία ύφους» αν και δεν μπορείς να αγνοήσεις το γοητευτικό ύφος του μεγάλου Σταντάλ – μπορεί να γράφει συνεχώς για Καρδινάλιους, Ηγούμενες και Επισκόπους αλλά είναι ευρέως γνωστό πια ότι κυρίως... ο τύπος κάνει παπαδές! Ωστόσο, θα αντιγράψω ένα απόσπασμα του «διανοητή» Χώθορν που επίσης κάνει παπάδες (βλ. «Άλικο γράμμα»).
 
[...] Ύστερα, ακολούθησε εκείνη η πλατιά διανοητική ανάπτυξη, που, κατά την εξέλιξή της, διατάραξε την ισορροπία μεταξύ του νου και της καρδιάς του. Η Ιδέα, που είχε κυριέψει τη ζωή του, είχε ενεργήσει σα μέσον μορφωτικό, είχε συνεχίσει να καλλιεργεί τις δυνάμεις του ως το ανώτατο σημείο που επιδέχονταν· τον είχε ανυψώσει από το επίπεδο αγράμματου χειρώνακτα σ' ένα αστροφωτισμένο ύψωμα, όπου οι φιλόσοφοι της γης, φορτωμένοι πανεπιστημιακές γνώσεις, μάταια θ' αγωνίζονταν να σκαρφαλώσουν ακολουθώντας τον. Αυτά, όσο για την διάνοια! Αλλά πού ήταν η καρδιά; Αυτή, αλήθεια, είχε μαραθεί... είχε ζαρώσει... είχε σκληράνει... είχε αφανιστεί! Είχε πάψει να συμμετέχει στον παγκόσμιο παλμό. Είχε χάσει το πιάσιμό του από την μαγνητική αλυσίδα της ανθρωπότητας. Δεν ήταν πια ένας αδελφός-άνθρωπος, ανοίγοντας τις αίθουσες ή τα μπουντρούμια της κοινής μας φύσης με το κλειδί της ιερής συμπάθειας, που του έδινε το δικαίωμα να συμμεριστεί όλα τα μυστικά της. Τώρα ήταν ένας ψυχρός παρατηρητής, κοιτάζοντας την ανθρωπότητα σαν το υποκείμενο του πειραματισμού του, και, τέλος, μεταμορφώνοντας άντρες και γυναίκες σε αντρείκελά του, και τραβώντας τα σύρματα που τους κινούσαν προς όσους βαθμούς εγκληματικότητας απαιτούσαν οι μελέτες του.
      Έτσι, ο Ίθαν Μπραντ έγινε ένας δαίμονας.
 
VITTORE CARPACCIO «Ο Θρύλος της Αγίας Ούρσουλας: Η Συνάντηση των Μνηστευμένων»

Οι μεταφράσεις των χρονικών του Σταντάλ ανήκουν στον Μανόλη Γιαλουράκη, ενώ εκείνη του «Ίθαν Μπραντ», στον Κοσμά Πολίτη. Όλες τους καλογραμμένες και υψηλής αισθητικής. Κάθε τόμος συνοδεύεται από ένα μικρό επίμετρο, με δυο λόγια για την ζωή και το έργο κάθε συγγραφέα. Αυτά είναι τα δημοφιλέστερα βιβλία της χρονιάς... του 1993. Αναζήτησέ τα για να έχεις άποψη. Νέα/Νέε (οπώς λέει και το ΚΚΕ) μην υποτάσσεσαι σε αμερικανοτραφείς ιμπεριαλιστικές λογοτεχνικές φούσκες. Αντιστάσου! Μην ψάχνεις... λίγη ζωή σε πολλές σελίδες αλλά πολλή ζωή σε λίγες σελίδες. Κάτω τα γκόλντεν μπόιζ των μεγαλοεκδοτών!

Σχόλια

  1. Δηλαδή, εγώ που πήρα το Ουέϊκφηλντ του Ναθάναελ Χώθορν, ζεστό-ζεστό, είμαι σε καλό δρόμο;
    "Το σπίτι με τα εφτά αετώματα" το διαβάσατε; Ως πότε, παλικάρια, θα ζώμεν στα στενά, κάντε ...βουρ στο Χώθορν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στον καλύτερο δρόμο είστε! Το «Ουέικφηλντ» είναι ένα από τα καλύτερα διηγήματα που έχουν γραφτεί και το «Σπίτι με τα εφτά αετώματα» ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί! Αγαπώ πολύ τον Χώθορν... χωθείτε!!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.