Jeepers Creepers

Το «Jeepers Creepers» υπήρξε μια υπέροχη καλτ ταινία και το ίδιο ευχόμαστε να συμβεί και με το «Μίκι7» που θα γυρίσει σε ταινία ο Bong Joon-Ho, ο σκηνοθέτης των «Παράσιτων». Θα αναρωτηθείτε τώρα για την σύνδεση των δύο… λεπτομέρειες μωρέ. Απλώς και στο βιβλίο υπάρχουν κάποια creeper και αυτό αρκεί για μια εμπεριστατωμένη κριτική, δεν κάνουμε μισές δουλειές εδώ πέρα. Κάτι μέσα μου έλεγε, Ashton ρε, τι περίμενες δηλαδή, αλλά εγώ επέμενα, όχι ρε δεν τον αφήνω. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γράψω κάτι για το βιβλίο αυτό αλλά όταν έχεις αμφιβολίες σε ανάλογες περιπτώσεις πρέπει πάντα να γράφεις γιατί είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί κάποιος άλλος να γράψει και μάλιστα πολύ χειρότερα από εσένα!  

 

Αν δεν είσαι εξωγήινος θα έχεις καταλάβει ήδη ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα και ότι αγαπώ πολύ τα βιβλία του Άντι Γουίρ∙ έτσι, η αναφορά του εξωφύλλου στον «Άνθρωπο στον Άρη» (+1 για τη «Διόπτρα») με έκανε να βλέπω αστράκια και το οπισθόφυλλο με την καμουφλαρισμένη πιραντελλική αναφορά εκτόξευσε τις προσδοκίες μου. Τελικά, στο βιβλίο του Edward Ashton δεν βρίσκεις τίποτα από τα δύο ακριβώς, και ταυτόχρονα, κατά έναν παράδοξο τρόπο βρίσκεις και τα δύο, στο περίπου. Δεν βρίσκεις την περιπέτεια που ίσως περιμένεις, ούτε την φιλοσοφία που αναζητά(ς) – ας πούμε ότι είναι μια ήπια φιλοσοφική περιπέτεια, καλό αυτό, φαντάσου να ήταν Χέγκελ. Το βιβλίο ασχολείται με (διαστρικές) αποικίες, όπως ακριβώς και με την Ελλάδα που αποτελεί αποικία της ιμπεριαλιστικής Αμερικής – τόση ψυχεδέλεια –, και πώς οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν κόντρα στις πιθανότητες, με τον ίδιο τρόπο που προσπαθούν να το πετύχουν και οι κακόμοιροι αυτόχθονες. Εκεί ζει και ο Μίκι7, η έβδομη εκδοχή του Αναλώσιμου της αποικίας που τον χρησιμοποιούν κάπως σαν ήρωα βιντεοπαιχνιδιού και του χαλάνε τις ζωές μέχρι να πάνε λίγο πιο κάτω στην άγνωστη πίστα. Από ένα λάθος δημιουργείται η όγδοη εκδοχή χωρίς πρώτα να έχει πεθάνει η προηγούμενη – Μήπως θέλετε να αναβαθμίσετε σε Windows 11, όχι γαμώ το κέρατό μου, σκάσε, με έπρηξες! – και αλλάζουν πλέον οι ισορροπίες του παιχνιδιού. 

 

 

Η πλοκή του βιβλίου είναι ένα ισορροπημένο close up για όσο συνυπάρχουν τα δύο εγώ, για 2 μέρες δηλαδή, και για αυτό θεωρώ ότι η κινηματογραφική εκδοχή θα είναι αρκετά επιτυχημένη. Από την άλλη, το εξώφυλλο είναι εντελώς άστοχο, δημιουργεί λάθος εντυπώσεις, όπως και το μάρκετινγκ στο αυτί του βιβλίου – αλλά θα μου πείτε, το μάρκετινγκ πάντα δημιουργεί λάθος εντυπώσεις, οκ. Το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από το παράδοξο με το Πλοίο του Θησέα και θέτει ωραία ερωτήματα. Αν δεν βαριέστε μπορείτε να ψάξετε ανάλογους προβληματισμούς στη «σοβαρή» λογοτεχνία αλλά και η ΕΦ έχει κάνει σοβαρότατη έρευνα – επιστημονική, χελόου! –  και εκτός των άλλων ενίοτε μπορεί να σας ταξιδέψει και μακρύτερα.
 

[…] «Αλήθεια; Γιατί; Ποια η διαφορά ανάμεσα στο να αλλάζει ένα εξάρτημα τη φορά από το να τα αλλάξει όλα με τη μία;»
Άνοιξα το στόμα μου για να απαντήσω, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ιδέα τι να πω.
«Αυτό είναι το κλειδί που θα σε βοηθήσει να κατανοήσεις αυτή τη δουλειά, Μίκι. Εσύ είσαι το Πλοίο του Θησέα. Όλοι μας είμαστε. Δεν υπάρχει ούτε ένα ζωντανό κύτταρο πάνω μου που να ζούσε και να ανήκε στο σώμα μου δέκα χρόνια πριν και το ίδιο ισχύει και για σένα. Ξαναφτιαχνόμαστε διαρκώς, μια σανίδα τη φορά. Αν όντως αναλάβεις αυτή τη δουλειά, κάποιες στιγμές θα σε ξαναφτιάχνουν από την αρχή, αλλά, αν το καλοσκεφτείς, τελικά δεν έχει και καμία διαφορά, έτσι δεν είναι; Όταν ένας Αναλώσιμος ξεκινάει για τη δεξαμενή, κάνει αυτό που έτσι κι αλλιώς θα έκανε το σώμα του με τη πάροδο του χρόνου. Εφόσον διατηρείται η μνήμη, δεν πεθαίνει στ’ αλήθεια. Απλώς υπόκειται σε μια ασυνήθιστα γρήγορη ανακατασκευή».
 

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την «Διόπτρα» σε μετάφραση της Ειρήνης Γεούργα. Μπορεί να μην επαλήθευσε τις αρχικές μου προσδοκίες, ούτε όμως τις διέψευσε – θα έλεγα ότι τις ανακατασκεύασε∙ και αυτό για μένα είναι κέρδος, μια άλλη μελλοντική μου εκδοχή θα ξαναδιάβαζε ευχαρίστως νέο βιβλίο του. Δεν προσπαθώ να σας πείσω, και μάλλον το ίδιο λέτε και όσοι διαβάζετε το κείμενό μου, Δεν πείθεις, αλλά καλού κακού πείτε το δέκα φορές μέσα σας σαν προσευχή, η πίστη ενίοτε λειτουργεί ύπουλα.