Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Seven Up!


Upgrade της εμβληματικής ταινίας «Seven» μοιάζει η σειρά «Mindhunter» του David Fincher. Έχω δει το «Seven» πολλαπλάσιες του 7 φορές, παίζω άνετα ξύλο για ένα πλάνο του «Fight club» και γενικά μου αρέσει αυτός ο σκηνοθέτης, γι’ αυτό μην μου την μπαίνετε πολύ γιατί είμαι και λίγο psychopath, προσέξτε την συμπεριφορά σας! «Η συγγραφή είναι μια κοινωνικά αποδεκτή μορφή σχιζοφρένειας» είχε κάποτε πει ο Doctorow του οποίου δεν πολυσυμπαθώ την λογοτεχνία αλλά λατρεύω την παραπάνω φράση. Το αυτό ισχύει και για τους αναγνώστες – οι αναγνώστες είμαστε serial killers. Και δεν εννοώ ότι είναι έγκλημα να μην έχεις διαβάσει Τζόυς, Πύντσον, Ναμπόκοφ, κλπ (είναι και αυτό «έγκλημα», ωστόσο), αλλά ότι μέσα από τις διαδοχικές μας αναγνώσεις, σκοτώνουμε ολόκληρους συναισθηματικούς κόσμους για ένα πολύ σύντομο αίσθημα ευφορίας που πεθαίνει με το τέλος του βιβλίου και πρέπει να επαναλάβουμε εξακολουθητικά το έγκλημα ενώ παράλληλα πηγαίνουμε αδιάφοροι και στο σουπερμάρκετ να αγοράσουμε ντομάτες (ζουμερές για να προσιδιάζουν καλύτερα στο αίμα!). Τι σκέφτονται άραγε οι γύρω μας για τα σκοτεινά κίνητρά μας;
 
Αν η ζωή είναι έξω από τα βιβλία, όπως συνήθως λένε, τότε μάγκες την κάτσαμε. Οι πραγματικοί δολοφόνοι καραδοκούν δίπλα μας και είναι θέμα χρόνου να μας κόψουν τον λαιμό από το αυτί ως το αυτί! Δεν είναι δουλειά μας να μαντέψουμε αν ο απέναντι έχει δολοφονικές τάσεις προς εμάς, δουλειά μας είναι καταφέρουμε να μην βρεθούμε στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Για κάποιους όμως είναι εξαιρετικά σημαντικό να βρεθούν στο «λάθος» μέρος την «λάθος» στιγμή. Αυτοί είναι οι αστυνομικοί. Δεν αρκεί απλώς να βρεθούν κάπου εκεί που το έγκλημα λαμβάνει χώρα, αλλά πρέπει να βρεθούν ακριβώς εκεί… που το έγκλημα λαμβάνει χώρα – μέσα στο μυαλό των σίριαλ κίλερς. 
 
Το μακρινό 2004 ήμουν και δεν ήμουν killer (πόσο μάλλον serial), διάβαζα ελάχιστα και κυρίως βιβλία που με κέντριζαν με την εκκεντρικότητά τους περισσότερο παρά με την λογοτεχνική αξία. Ένα τέτοιο βιβλίο ήταν το «Στο μυαλό των σίριαλ κίλερς» του John Douglas. Το είδα σε μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου, μπήκα και το ζήτησα. Μάλιστα ο υπάλληλος μου είπε, σαν ένα ιδιότυπο δικό του μάρκετινγκ, ότι είναι το πρώτο βιβλίο του νέου εκδοτικού οίκου που ήταν τότε το «Μελάνι» (νομίζω ότι όντως είναι το πρώτο τους βιβλίο, αν όχι, σίγουρα μέσα στα 3 πρώτα). Εκείνη η επισήμανση, άγνωστο γιατί, μου φάνηκε καλός οιωνός και έτσι έφυγα απόλυτα ικανοποιημένος από εκεί μέσα. Είχα εντυπωσιαστεί τόσο βαθιά από την ανάγνωση του βιβλίου που κατά κάποιο τρόπο φούντωσε την διάθεσή μου να ασχοληθώ με άλλα κείμενα πιο σημαντικά και δύσκολα (παραδείγματος χάριν, στο καπάκι διάβασα το «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε επειδή αναλυόταν στο εν λόγω βιβλίο, so it goes). Είναι αυτό που λένε ότι ποτέ δεν ξέρεις ποιο βιβλίο θα σε βοηθήσει να κάνεις την λογοτεχνική υπέρβαση. Βέβαια, αυτή η μετάβαση ποτέ δεν θα γίνει από ένα βιβλίο της Μαντά ή της Δημουλίδου, μην τρώτε τον παπά που σας πουλάνε στο facebook!
 
Στο βιβλίο του Ντάγκλας, όπως και στη σειρά, παρακολουθούμε μια νέα επιστήμη να γεννάται εμπρός μας· και αυτό είναι πολύ συναρπαστικό. Οι νέες ιδέες κινούνται μεταξύ συστηματικότητας και τρέλας, αναφέρεται κάπου στην σειρά, μνημονεύοντας την φράση του Σαίξπηρ «Αν και αυτό είναι τρέλα, υπάρχει μια μέθοδος σ’ αυτό» και αφ’ ενός αναφέρεται στους νεόκοπους τότε ερευνητές μιας καινούριας επιστήμης που προσπαθεί να κάνει τα πρώτα της βήματα, εκείνη της συμπεριφορικής ανάλυσης, και των σίριαλ κίλερς αφ’ ετέρου, που προσπαθούν να συστηματοποιήσουν την «επιστήμη» τους για να συνεχίσουν τα δολοφονικά τους βήματα. Η επιστήμη, και η σειρά, μέσα από μια σειρά συνεντεύξεων με δολοφόνους που επαναλαμβάνουν τα εγκλήματά τους, προσπαθεί να δώσει απάντηση στο τι ωθεί αυτούς τους ανθρώπους σε αυτόν τον δρόμο, πώς ξεκίνησε αυτή η τάση, τι την συντηρεί, πώς νιώθουν και γιατί νιώθουν έτσι. Αναζητάται το μοτίβο, δυσεύρετο αλλά υπαρκτό. Όπως στο σκάκι, που είναι λίγο τρελό να μιλάς για μοτίβα κρυμμένα μέσα σε ένα απεριόριστο αριθμό κινήσεων, κι όμως υπάρχουν και έχουν σώσει πολλάκις τα στρατεύματα κάποιου παίκτη από μαζική σφαγή.
 
«Έναν τέτοιον χαρακτήρα, μάνα μου από ποιον τον πήρα, σε ποιον έμοιασα να ξέρω, που υποφέρω» τραγουδούσε ο Μητροπάνος (ο οποίος φέρων το συνθετικό «μητρό-» σίγουρα θα είχε και αυτός τα προβληματάκια του!). Νο1 παράγοντας για έναν επίδοξο δολοφόνο, η μαμά του. Λογικό, πόσες φορές να ακούσεις πια την φράση «Ζακέτα να πάρεις», θολώνεις στο τέλος! Δεν είναι όμως μόνο αυτό, υπάρχουν χίλιοι δυο παράγοντες που αναλύονται υπέροχα στο βιβλίο και λίγο λίγο ανακαλώ την τρομερή αίσθηση που μου είχαν δημιουργήσει, είχα σημειώσει αρκετά αποσπάσματα. Θα ήθελα να βάλω μερικά εδώ αλλά το βιβλίο το έχω στο πατρικό μου [(αφού έχει πεθάνει ο πατέρας και ζει μόνο η μάνα μου γιατί δεν το λέω μητρικό;) και θα αργήσω να πάω να δω τη μαμά από φόβο μην ανακύψουν θεματάκια, οι πρωταγωνιστές της σειράς θα σας εξηγήσουν τι σημαίνει θεματάκια με τη μαμά] και έτσι παρακαλώ να με συγχωρήσετε.
 
Ένα άλλο που μου είχε προκαλέσει εντύπωση είναι οι γοητευτικές προσωπικότητες των δολοφόνων. Άνθρωποι, ως επί το πλείστον, απίστευτα έξυπνοι, χειριστικοί, οικείοι. Σε σαστίζει κάπως η σύγχυση με όσα νιώθεις ενώ δεν θα έπρεπε κανονικά να νιώθεις, καθώς διαβάζεις τις ιστορίες τους. Τότε δεν υπήρχε εύκολη πρόσβαση στο ίντερνετ και ενώ ήθελα, δεν μπήκα στον κόπο να δω πώς έμοιαζαν αυτοί οι δολοφόνοι, σήμερα δεν υπάρχει καν λόγος να το συζητάμε, θα ψάχναμε ήδη (παρεμπιπτόντως το κάστινγκ της σειράς όσον αφορά τους δολοφόνους είναι απίστευτο). Ήθελα να διαβάσω τα βιβλία τους (κάποιοι είχαν γράψει), να μάθω περισσότερα για την τρέλα τους. Δεν υπάρχει τίποτα τρελό σε αυτό, πάντα θα μας γοητεύει η τρέλα, η αποκλίνουσα συμπεριφορά. Ποιος δεν θέλει να αποκλίνει; Όλοι το θέλουν. Οι ενδοιασμοί είναι στο πόσο θέλεις να αποκλίνεις. Γι’ αυτό και η λογοτεχνία παραμένει και εδώ η επικρατέστερη απάντηση – η ανάγνωση βιβλίων είναι η καλύτερη δυνατή και κοινωνικά αποδεκτή αποκλίνουσα συμπεριφορά! 
 

 
Δεν υπάρχει λόγος να προσθέσω τίποτα άλλο ούτε για την σειρά ούτε για το βιβλίο. Εύχομαι μόνο, με αφορμή την σειρά, το βιβλίο να ξανακάνει τον κύκλο του. Γιατί το αξίζει. Και γιατί το αγάπησα βαθιά. Αν και αυτό είναι τρέλα, υπάρχει μια μέθοδος σ’ αυτό.
 
Υ.Γ. 2666 Όσοι θυμούνται τη Seven Up έχουν ζήσει γαμάτα παιδικά χρόνια!
 
Υστεριό-γραφο: Έχω σταματήσει με μεγάλη μου λύπη στο τρίτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν για να πάω αναγκαστικά για δουλειά. Επιστρέφω με λαχτάρα σκεπτόμενος ότι θα δω έξι επεισόδια απανωτά και πέφτω σε ένα μήνυμα ότι η σελίδα Gamato έπεσε λόγω παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων. Και μετά αναρωτιούνται τα γατάκια του FBI πώς γεννιούνται οι serial killers!! Gamoto… ☹

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.