Brave new world

Η Google θεωρείται μια (ντεμέκ) brave εταιρεία που υποτίθεται ότι θα έφερνε κάτι new μέσα σε έναν χαοτικό διαδικτυακό world! Και συγκεκριμένα το Google+ – μια ακατανόητη βλακεία, για μένα, που δεν είχε τίποτα το θετικό και καλώς ανακοινώθηκε ότι θα καταργηθεί εντός των επόμενων εβδομάδων. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Όντως δεν είχε κάτι καλό; Η Rosa Mund είναι μια εύστοχη σχολιάστρια ετούτου του μπλογκ – και άλλων πολλών – που συνήθως επιλέγει να επικοινωνεί με ποιητική φωνή στο τέλος πεζών αναρτήσεων (εδώ είναι καθαρά αυτοαναφορική η επισήμανση). Αλλά αυτή η περσόνα είναι δημιουργημένη στο Google+ το οποίο αποφάσισε εντελώς ξαφνικά να αλλάξει την πολιτική του και το πρόσημό του, διαίρει και βασίλευε, λοιπόν. Λυπούμαστε αλλά τα σχολιά σας δεν θα είναι ορατά πλέον στο μπλογκ. Λυπούμαστε που δεν μας βγήκε το επιχειρηματικό σχέδιο. Μεταβείτε αυτοβούλως στο Recycle Bin! Θα χαρούμε να ξανασυνεργαστούμε στο μέλλον μαζί σας. Η Google θα παραμένει πάντα πιστή στις υπηρεσίες των χρηστών της! 

Τα πνευματικά δικαιώματα στην διαδικτυακή εποχή, δυστυχώς ή ευτυχώς, περνάνε πολλές διακυμάνσεις. Το δικαίωμα στη λήθη προσπαθεί με κόπο να κατοχυρωθεί και ορθώς συμβαίνει αυτό. Τι γίνεται όμως με το δικαίωμα στην μνήμη; Πόσο ηθικό είναι (η λέξη με πάμπολλα εισαγωγικά και αστερίσκους) μια εταιρεία να αποφασίζει να διαγράψει προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας επειδή δεν την βολεύουν πια; Αν θεωρήσουμε ότι η διαδικτυακή ζωή είναι μια αντανάκλαση ή προέκταση της πραγματικής τότε αυτό που συμβαίνει εδώ είναι το αντίστοιχο της έξωσης· και είναι εξίσου οδυνηρό. Η εταιρεία σε διαβεβαιώνει ότι δε θα χαθούν τα σχόλιά σου, μπορείς να τα συγκεντρώσεις και ύστερα να τα πακετάρεις, σε κουτάκια χαμένου χρόνου, με την ένδειξη «Προσοχή εύθραστον» πάνω τους να υποδηλώνει τουλάχιστον μια συναισθηματική κατάρρευση. 

Σκέφτομαι, χωρίς τα σχόλια της Rosa Mund, τι νόημα θα έχουν πλέον τα δικά μου, μετέωρες σχιζοφρενικές απαντήσεις σε άφατες ερωτήσεις! Θα μοιάζουν σαν ένα ακραίο μεταμοντέρνο λογοτεχνικό πείραμα, όπου ο συγγραφέας απάλειψε εκουσίως τις ερωτήσεις για να δώσει μια νέα λογοτεχνική πνοή στο πόνημά του. Είναι η μόνη θετική διάσταση που βλέπω να αναδύεται από όλο αυτό. Θυμάμαι όταν ήμουν νέος και άμαθος στο facebook, κυνικότερος και πιο χολωμένος επίσης, έμπαινα σε συζητήσεις και ουσιαστικές (ενίοτε και όχι) αντιπαραθέσεις κάτω από τα σχόλια άλλων, και μετά από δυο-τρεις μέρες ο αρχικός σχολιαστής αποφάσιζε εντελώς ξαφνικά να διαγράψει το σχόλιό του συμπαρασύροντας και τις απαντήσεις μου. Νεύραααα, εγώ!! Μετά όμως το συνήθισα. Είναι θεμιτό από μέρους του. Και γω το κάνω με κάποιες αναρτήσεις. Γράφονται εξαρχής με σύντομη ημερομηνία λήξεως, δεν μπορώ όμως να το τονίζω κάθε φορά, ο χρήστης που επιθυμεί να σχολιάσει πρέπει κάπως να το υποθέσει αυτό με το ένστικτο, και να αποδεχτεί ότι το σχόλιό του μπορεί να μην υπάρχει την επόμενη μέρα. Γενικά, είναι κάπως εφήμερο το facebook, αυτό είναι μέρος της όποιας φθίνουσας γοητείας του. Αν αποφάσιζε όμως το facebook να κλείσει τον λογαριασμό μου (χωρίς να έχω παραβεί τους όρους του) επειδή, ας πούμε, δεν γουστάρει την φάτσα μου, θα μου φαινόταν πολύ εκνευριστικό και κάπως τρομακτικό. Εγώ ποτέ δε θα αποφάσιζα να σβήσω το μπλογκ μου (παρόλο που έχω το δικαίωμα αυτό) γιατί το θεωρώ άδικο απέναντι σε αυτούς που μου έκαναν την τιμή να σχολιάσουν. Γι' αυτό φροντίζω τα κείμενα που γράφω πρωτίστως να αρέσουν σε μένα, έτσι ώστε να εξασφαλίσω ότι θα είμαι ο πρώτος και μακροβιότερος επισκέπτης του – φτου σου αγόρι μου, κούκλος είσαι και σήμερα! 

Οι εταιρείες για να εξασφαλιστούν νομικά γράφουν εκείνο το ανεκδιήγητο «Οι πολιτικές και οι όροι μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή χωρίς περαιτέρω ενημέρωση των χρηστών». Δεν μπορούν όμως να αλλάξουν και οι πολιτικές των χρηστών ανά πάσα στιγμή; Ξέρω, έχουμε υπογράψει και δεχτεί τους όρους, και την υπογραφή και κάτι άλλο πρέπει να προσέχουμε πού τα βάζουμε... αλλιώς πέταξε το πουλάκι! Τέλος πάντων, τα γράφω όλα αυτά γιατί είναι ίδιον των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, με προέκταση όμως και σε έναν στενότερο μικρόκοσμο, πως όταν έχεις την ανάγκη κάποιου τον γλείφεις, με γλώσσα κάπως στεγνή και μουδιασμένη στην αρχή από το άγχος να πετύχεις αυτό που θέλεις, και μόλις οι σιελογόνοι αδένες σου ερεθιστούν από την ηδονή της επιτυχίας, μπορείς κάλλιστα να τον φτύσεις κατάμουτρα. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι χρήστες για να ευφρανθεί και αυτών ο ουρανίσκος, είναι να συνεχίσουν να αποδέχονται τα cookies. Κάτι είναι και αυτό. 

Υ.Γ. 1984 Οποιοδήποτε σχόλιο βάλετε σε αυτήν την ανάρτηση θα διαγραφεί πάραυτα ως άμεση επιβεβαίωση των όσων έγραψα παραπάνω!