Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Greguerias

Η εξίσωση που προτείνει ο Ραμόν Γκόμεθ Ντε Λα Σέρνα είναι ευκολονόητη και ταυτόχρονα δυσεπίλυτη: Μεταφορά + Χιούμορ = Γκρεγκερία. Έτος ανακάλυψης το 1910. Ο Σέρνα κέρδισε το μερίδιο αθανασίας που του αναλογούσε και εμείς την χαρά της ανακάλυψης. Ιδού λοιπόν, Greguerias!



Το κακό με το παιδί είναι όταν κλαίει για να κλαίει, που μοιάζει με το η τέχνη για την τέχνη.

Ο σαλίγκαρος κάνει γιαπωνέζικο χτένισμα.

Το πιο ανθρώπινο που έχει ο δρόμος είναι η στροφή.

Αυτός που τον αποκαλούν σατιρικό φαντάζεται ότι τον αποκαλούν σάτυρο.

Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι όλα τα πρόβατα είναι μαύρα.

Όταν πέφτει η γέφυρα που οδηγεί από τον ύπνο στην ζωή, πεθαίνει ένας κοιμισμένος.

Κάθε λέξη έχει ένα κόκαλο που δεν τρώγεται: την ετυμολογία της.

Ο πιο μεγάλος πόνος του κόσμου είναι ο πονόδοντος του ελέφαντα.

Ο συγγραφέας θέλει να γράψει το ψέμα του και γράφει την αλήθεια του.

Αυτός που σταυρώνει τα χέρια είναι εθελοντής του ζουρλομανδύα.

Το πιάτο με τα μανιτάρια πάντα θα το μοιράζεται η γυναίκα με τον σύζυγό της, γιατί δε θέλει να πεθάνει μόνη.

Η σελήνη είναι μια τράπεζα ερειπωμένων μεταφορών.

Προτιμώ τις γραφομηχανές από δεύτερο χέρι , γιατί έχουν ήδη πείρα και ξέρουν ορθογραφία.

Στα πιάνα με ουρά είναι που κοιμάται ξαπλωμένη η άρπα.

Η αμφιβολία είναι: το νερό στο βράσιμο γελάει ή κλαίει;

Ανώνυμος είναι ένας επιζών όλων των εποχών που πάντα είναι ο ίδιος.

Ο τυφλός κουνάει το μπαστούνι του, σαν να παίρνει τη θερμοκρασία της ανθρώπινης αδιαφορίας.

Ο Λουδοβίκος 13ος δεν ξέρουμε σχεδόν ποιος ήταν, γιατί δεν άφησε ούτε τακούνια ούτε έπιπλα.

Το να μην έχει χτυπήσει το ξυπνητήρι έχει αλλάξει πολλά πεπρωμένα.

Εκείνο που μας ευχαριστεί πιο πολύ στη διάλεξη είναι αυτό το “όπως όλοι γνωρίζετε πολύ καλά”.

Ο άνεμος δεν ξέρει να γυρίζει το φύλλο ενός βιβλίου˙ ή γυρίζει ένα μόνο ή τα γυρίζει όλα απότομα σαν τρελαμένος αναγνώστης.

Το αντιποιητικό είναι πως ο κύκνος έχει το λαιμό κυρτό από το τόσο ψάξιμο για σκουλήκια.

Το ηλιακό ρολόι αποδεικνύει πως ο χρόνος είναι μια εφήμερη σκιά.

Το πιο τρομερό με το ατύχημα είναι πως την κραυγή την βγάζει το φρένο, ενώ το θύμα βουβαίνεται.

Η γάτα ζει μια αιώνια Κυριακή.

Ο άθεος δεν έπρεπε να έχει ιερόν οστούν.

Εκείνος ο τύπος είχε ένα τικ μα του έλειπε ένα τακ: γι' αυτό δεν ήταν ρολόι.

Ο Διανοούμενος του Ροντέν είναι ένας σκακιστής που του πήραν το τραπέζι.

Η πεταλούδα πετάει τόσο, γιατί δεν έχει στο μυαλό της την λέξη “κούραση” μα τη λέξη “πέταγμα”.

Έβαλα ανάμεσα στον ώμο και τον καρπό το βιολί του μαξιλαριού κι αρχίζει η σονάτα του ύπνου.

Ελπίζω τόσο στην τύχη, γιατί με ξέρει από παιδί.

Ναι, το μενού λέει “πιάτο ημέρας...”, αλλά δεν ξέρει ποιας ημέρας.

Δεν μ' αρέσει να ξυπνάει ένα παιδί τη νύχτα, κι όχι γιατί μ' ενοχλεί με το κλάμα του, μα γιατί ένα παιδί δεν ξέρει τι είναι η νύχτα και γι' αυτό χάνει την αξία της αϋπνίας.

Η κάμπια έβγαλε την κάλτσα και φάνηκε η πεταλούδα. 

Υ.Γ. 2666 Πρωτοδημοσιεύτηκε στις Βολτίτσες και αποδείχθηκε το πιο καλοπληρωμένο μου άρθρο - την επόμενη μέρα βρήκα ένα 2ευρο στο δρόμο! Με την πλούσια αμοιβή μου, αγόρασα περιχαρής την Θεία Κωμωδία του Δάντη... και όπως λέει και το ανέκδοτο, τα υπόλοιπα τα τσόνταρε η μάνα μου! Φτιάξτε τις δικές σας Γκρεγκερίες και αφήστε τες στα σχόλια. Αποδείξτε ότι διαθέτετε χιούμορ και είστε ικανοί να το μεταφέρετε μέσω του λόγου, ως το μπλογκ μου! Δεκτές και προσβλητικές Γκρεγκερίες!!  

Σχόλια

  1. Χρειάστηκε να ψάξω τη λέξη Greguerias. Έμαθα λοιπόν ότι στα ισπανικά κάποτε σήμαινε «τις κραυγές των μικρών γουρουνιών όταν πάνε πίσω από τη μητέρα τους».
    Να μερικές Γκρεγκερίες, που αλίευσα:

    Ανταλλάσσω ευθιξία με ολίγη αυτογνωσία. ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ

    Κάποιοι θεολόγοι λένε πως για να τιμωρήσει ο Θεός τους φανατικούς θρησκόληπτους, δεν υπάρχει. ΑΡΚΑΣ

    ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ:
    1. Αν δε σηκώσεις τα μάτια, θα πιστέψεις πως είσαι στο πιο ψηλό σημείο.

    2. Καθαρίζεσαι, καθαρίζεσαι. Προσοχή, μπορεί να μη μείνει τίποτα.

    3. Το σήμερα τελειώνει, το αύριο τελειώνει, μονάχα το χτες δεν τελειώνει.

    4. Τα εντελώς χαμένα μου πράγματα είναι αυτά, που χάνοντάς τα εγώ, δεν τα βρίσκουν άλλοι.

    ΥΓ. Επειδή είναι εξαιρετικός ο Πόρτσια και συχνά ανατρέχω στις υπέροχες "Φωνές" του, σας τον χαρίζω:
    http://issuu.com/basilislaliotis/docs/portsiavoces

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Rosa Mund!

      Τις γκρεγκερίες τις αντιγράφω από ένα βιβλιαράκι των εκδόσεων Σμίλη σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη (δεν βρήκα φωτογραφία να βάλω στο μπλογκ). Στην μικρή εισαγωγή του βιβλίου, αναφερόταν ο ορισμός που αναφέρετε πιο πάνω καθώς και μερικοί ακόμα για την προέλευση της λέξης Γκρεγκερία. Εγώ επέλεξα ως πιο σκαμπρόζικη την εξίσωση Μεταφορά + Χιούμορ = Γκρεγκερία, ίσως όμως να μην αποδίδει επαρκώς την δομή που πρέπει να έχει μια Γκρεγκερία (αν και η παραπάνω εξίσωση αποδιδόταν στον δημιουργό της για να περιγράψει εν συντομία τι είναι μια γκρεγκερία!). Πάντως ο Ντε Λα Σέρνα υπήρξε πολύ διάσημος και πολυγραφότατος στην εποχή του (και πολύ γοητευτικός για τα γούστα μου) είναι πολύ κρίμα που δεν έχει εκδοθεί τίποτα άλλο δικό του εκτός από αυτό το μικρό βιβλίο.

      Ευχαριστώ που μου βάλατε τις "Φωνές"... τις απολαμβάνω!! Θέλω να αγοράσω τους αφορισμούς του Πόρτσια.

      Σημ.: Τι σάιτ είναι αυτό; Έχει και άλλα ολόκληρα βιβλία;;

      Διαγραφή
    2. Ήμουν βέβαιη πως θα σας αρέσει ο Πόρτσια. Βεβαιότατη. Συγγραφέας ενός βιβλίου μόνο. Κι αυτός.

      Αν κυλήσετε το ποντίκι στο σάιτ, έχει κι άλλα ολόκληρα βιβλία. Ανάμεσα σε πολλά βαρετά, με λίγη υπομονή μπορεί να τσιμπήσετε μερικά ενδιαφέροντα, παλιά και νέα.
      Δεν τρελαίνομαι για e-reading, επειδή με κουράζει και επειδή είμαι χαρτοπόντικας. Ωστόσο, από εδώ διάβασα μερικά -σχετικά μικρά- βιβλία, όπως "Τα τρία επίπεδα της ζωής" του Τζούλιαν Μπαρνς.
      http://issuu.com/alessan77/docs/barnes_-___________________________

      Κατά καιρούς ψάχνω νέους τίτλους στο σάιτ και έτσι, έχω στους σελιδοδείκτες μου πολύ ενδιαφέροντα e-books για ώρα ανάγκης. (π.χ. Τανιζάκι: Το εγκώμιο της σκιάς, Σβάστικα)
      Να έχετε υπόψη ότι μετά από καιρό κάποια αποσύρονται.

      Δωράκι:
      http://issuu.com/ptsout/docs/__________-___________________06-__

      Διαγραφή
    3. Ούτε και εγώ την παλεύω με το e-reading, ειδικά μέσω υπολογιστή. Έχω σκεφτεί κατά καιρούς να αγοράσω έναν e-reader που είναι μικρός και φορητός, όμως συνεχώς το μετανιώνω. Σαν το χαρτί δεν έχει... αν και πολύ φοβάμαι ότι στο μέλλον θα απαλείψουμε το "σαν το" και θα λέμε μόνο, Χαρτί δεν έχει!!

      Θα τσεκάρω μερικά βιβλία, έστω και για να δω αν θα με ενδιέφερε να τα αγοράσω ή όχι. Ευχαριστώ για το σάιτ. Το δωράκι σας είναι η αγαπημένη μου σειρά του Αρκά, η μόνη που έχω αγοράσει ολόκληρη. Για μένα, η καλύτερη απ' όλες!

      Διαγραφή
    4. Σ' αυτήν την περίπτωση κάνω αλλαγή. Το δώρο μου είναι οι εκπληκτικές εκθέσεις των μαθητών του Μαρτσέλο Ντ' Όρτα.

      Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα
      http://issuu.com/dim_vet/docs/tzaba

      ΥΓ. Ώστε είστε ...μεσημεριανός τύπος.

      Διαγραφή
  2. Κάτι έχεις πάθει εσύ με τις αναρτήσεις που μου έχεις στείλει ή σου τελείωσε η έμπνευση :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτα από τα δυο! Απλώς σε αυτό το μπλογκ δε θα γράφω τίποτα πρωτότυπο (με την έννοια της πρώτης εμφάνισης, αφού από ιδέες και γραφή είναι ασυναγώνιστης πρωτοτυπίας!!) αλλά θα επαναλαμβάνω μερικά κείμενα που κρίνω ότι αξίζουν να ξαναδιαβαστούν. Τα έχω ξαναπεί, αλλά δεν με προσέχεις! :ΡΡ

      Διαγραφή
  3. Παρότι Ισπανολάγνος και λογοτεχνιομανής η λέξη αυτή κάτι μου θύμισε αλλά όχι αυτό που έμαθα. Κοινώς δεν την γνώριζα. Και πριν ντραπώ χάρηκα, αφού κάτι έμαθα άρα κέρδισα. Μια greguería θα μπορούσε λοιπόν να είναι: Παν μέτρον άριστον το πολύ δυσάρεστον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ισπανολάγνε, για να περισώσεις ό,τι προλαβαίνεις, τουλάχιστον γνώριζες τον συγγραφέα των Greguerias;;; Εμένα μου τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον. Θα χαιρόμουν αν διάβαζες κάτι δικό του και μου μετέφερες τις εντυπώσεις στην γλώσσα μου. Σ' ευχαριστώ για την gregueria, η οποία μού γέννησε αμέσως μια μικρή μετατροπή, ελπίζω να μου επιτρέπεις: Παν μέτρον αρεστόν το πολύ δυσάρεστον! Δε ξέρω αν στέκει νοηματικά και φιλολογικά αλλά εν τέλει ποιος νοιάζεται με τέτοια ζέστη ("σκότωσα" και την μουσικότητα της φράσης και ηρέμησα)!!

      Καλό απόγευμα Σπύρο :)

      Διαγραφή
    2. Μου ήρθε φλασιά Σπύρο! Έφτιαξα gregueria και μάλιστα στα αγγλικά!!!

      "I am a typewriter with no type"!! Δεν συνεχίζω γιατί θα γελοιοποιηθώ πλήρως :Ρ

      Διαγραφή
    3. Ναι, θα διαβάσω τώρα που τον εφερες στο φως. Το όνομα κάτι μου λέει αλλα πάνε 25 χρόνια από τότε που στα πλαίσια εκμάθησης της γλώσσας είχα παρακολουθήσει τμήματα σχετικά με τη λογοτεχνία. I like your gregueria, haha

      Διαγραφή
    4. Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να μην έχεις πεθάνει, (δικό του).

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

En passant

  Το «Αν πασάν» είναι ένας σκακιστικός κανόνας, περιθωριακός και άγνωστος αλλά ιδιαιτέρως αποτελεσματικός και σημαντικός. Στις αρχικές τους κινήσεις, τα πιόνια έχουν το δικαίωμα να κινηθούν ένα ή δύο τετράγωνα μπροστά. Αν επιλέξουν να κινηθούν δύο τετράγωνα μπροστά και ένα αντίπαλο πιόνι βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε να μπορούσε να το αιχμαλωτίσει αν το πιόνι που κινήθηκε δυο τετράγωνα αποφάσιζε να κινηθεί μόνο ένα, τότε, έχει το δικαίωμα να το αιχμαλωτίσει και σε αυτή την περίπτωση που κάνει δύο βήματα. Έχουμε δηλαδή, αν πασάν... αιχμαλωσία εν τη διελεύσει. Είναι δυσνόητο στην περιγραφή αλλά αρκετά ξεκάθαρο στην πράξη. Βέβαια, όταν είσαι αρχάριος σκακιστής και το συναντήσεις πρώτη φορά σε ηλεκτρονική παρτίδα, τότε πείθεσαι ότι κάποιο «bug» έχει η ιστοσελίδα, ότι σε χακάρανε ή ότι άρπαξες όλες τις ιώσεις του κυβερνοχώρου. Τα βιβλία του Ναμπόκοφ, μου προσφέρουν την ισχυρή εντύπωση ότι αποτελούν ένα συνεχές λογοτεχνικό en passant, σε αιχμαλωτίζουν εν τη διελεύσει.

Το Δώρο

Θα μπορούσε ο Στέφανος Ξενάκης να είναι ο Στέφανος Δαίδαλος του σήμερα; Ή να το αλλάξω κάπως για να ’χουμε καλό ρώτημα: θα μπορούσε ο Τζέημς Τζόυς (μαζί και οι όποιες καλλιτεχνικές μεταμορφώσεις του) να γίνει ένας motivational speaker της σημερινής εποχής; Κανείς πλέον (αν υποθέσουμε ότι μπορούσε κάποτε) δεν διαβάζει τον «Οδυσσέα». Δεν μπορεί να αντέξει ότι αυτό το βιβλίο τον περιγράφει, ακόμα και σήμερα ή και περισσότερο σήμερα, τόσο καλά παρά την μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου. Του αφιερώνει μία μέρα τον χρόνο, την σημερινή (παρόλο που άλλαξε η μέρα, το blogger έμεινε σταθερά πίσω!), και μετά τον στέλνει αδιάβαστο. Αν κάποιος όμως του σερβίρει για πρωινό όμορφες φράσεις με γαρνιτ ούρα υπέροχα σκίτσα, τότε μπορεί να νιώσει στιγμιαία χαρά και να βελάζει σαν ανέφελο πρόβατο στα λιβάδια του χρόνου. 

Αποδοχή cookies

«Ευτυχώς, αν θέλει κάποιος να βρει μεστές απόψεις για καλά βιβλία, υπάρχουν ήδη πολύ αξιόλογα βιβλιοφιλικά μπλογκ, όπως το κορυφαίο, του Librofilo ή το αγαπημένο του, του Μαραμπού» . Να ξέρετε ότι όταν μου δίνουν γλυκό, έστω και σε μορφή βιβλίου, το αποδέχομαι αμέσως. Επίσης, να ξέρετε ότι ενίοτε μπορεί να γράφω για βιβλία που δεν έχω διαβάσει, όλοι το κάνουμε αυτό, απλώς οι περισσότεροι εντελώς αποτυχημένα, αλλά ποτέ δεν γράφω για βιβλίο που δεν μου άρεσε προφασιζόμενος το αντίστροφο∙ όλοι το κάνετε και αυτό, απλώς οι περισσότεροι εντελώς αποτυχημένα. Το βιβλίο είναι δώρο της συγγραφέα, καλής διαδικτυακής φίλης, και η άποψή μου για αυτό ολότελα υποκειμενική – ξέρω, απανωτά σοκ! – και ουδεμία σχέση έχει με την αντικειμενική κριτική που από καιρό θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο κριτικής, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Από το να μασήσω τα λόγια μου, θα προτιμήσω τα μπισκότα. «Όχι πως δεν ήταν επηρεασμένος και από το ιστολόγιο «Πιπέρι και σπασμένες γραμμές» με τις λαχταριστές αναρτήσεις σχετικά ...

Kinds of kindness

Τα περισσότερα μαγαζιά έχουν ήδη στολίσει με ελλειμματικό γούστο, οι κουραμπιέδες άρχισαν να ανταγωνίζονται τα μελομακάρονα – και τα δυο μαζί την Dubai chocolate –, η Black Friday με τις ασυναγώνιστες τιμές της θα κοντράρει στα ίσα την αληθινή ύπαρξη του ΑΙ Βασίλη, ο καιρός προσπαθεί να τα βρει με τον απορυθμισμένο θερμοστάτη του και γενικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε. Και μέσα σε όλα αυτά, οι δημοσιογράφοι, οι αθλητές, η εκκλησία, τα ιδρύματα, οι πολιτικοί (που είναι για τα ιδρύματα) θα δείξουν το καλοσυνάτο πρόσωπό τους στους ταλαίπωρους ετούτου του κόσμου. Και μην ξεχνάμε, ότι κυρίως τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά – και για όλα εκείνα που γιόρταζε η πρόσφατη «Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των παιδιών». «Πάντοτε, τα Χριστούγεννα έβγαζαν στους ανθρώπους τον καλύτερο αλλά και τον χειρότερο εαυτό τους».    

Ασκήσεις μνήμης

  Τις ασκήσεις ύφους τις κατέκτησε σε βαθμό που λίγοι συγγραφείς φτάνουν , με τις ασκήσεις μνήμης όμως κανείς άνθρωπος δεν τα βγάζει εύκολα πέρα. Όλοι μας γράφουμε autofiction από 8 χρονών – Περιγράψτε μας τα πιο ωραία σας Χριστούγεννα – τα νεύρα μου! Το autofiction πλέον μοιάζει να είναι ένας ευφημισμός για να αποδεχόμαστε κάποιες συγγραφικές μετριότητες ως κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Είναι προσβολή να θεωρείς ότι ο Τζόυς ή ο Σελίν (που επιτέλους σε λίγες μέρες θα εκδοθεί το «Θάνατος επί πιστώσει»∙ Γκάλοπ: ποιο άργησε περισσότερο; Το Μετρό Θεσσαλονίκης ή το βιβλίο του Σελίν;) έγραψαν autofiction. Το ίδιο ισχύει και για τον Καλβίνο στη συγκεκριμένη συλλογή. Δεν θα ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε! «Μόνο πετώντας πράγματα μπορώ να βεβαιωθώ πως ακόμα δεν έχει πεταχτεί κάτι από μένα, κάτι που ίσως να μην είναι ούτε και θα είναι για πέταμα» .  

Βαρύ περιστατικό

Συγγραφείς με χιούμορ δεν χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, θεωρώ, από το αναγνωστικό κοινό. Ποιος ξέρει πόσα ελαττώματα πασχίζει να κρύψει πίσω από αυτό, θα σκέφτονται, και δεν μπορεί, κάποιο ελάττωμα θα έχει να κάνει σίγουρα και με την συγγραφή. Επίσης το χιούμορ αξιώνει ευφυΐα και το κοινό δεν θέλει να περνιέται για ηλίθιο. Ο Άμπροουζ Μπιρς με τις διάσημες σατιρικές ιστορίες του και τα σκωπτικά λήμματα θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας τέτοιος∙ καλός για να χαμογελάμε πού και πού, μας κάνει ενίοτε και τον έξυπνο, αλλά δεν πειράζει, καλή καρδιά. Ίσως να ήταν έτσι – αν και δεν συμμερίζομαι καθόλου αυτή την άποψη – αν δεν έγραφε τα διηγήματα από τις εμπειρίες του στον Αμερικανικό Εμφύλιο. Σκλάβος του για πάντα!    

The Elephant Man

Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο – όχι ρε, δεν εννοώ εσάς, φάτε ελεύθερα όσο θέλετε! – και αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον άνθρωπο. Οξύμωρο, καταλαβαίνω, αλλά στο περίκλειστο δωμάτιο που είναι ο κόσμος ολάκερος, αν θες να παραμένεις ανθρώπινος πρέπει να έχεις καρφωμένα τα μάτια σου στον ελέφαντα. «–Είναι επειδή, με τον τρόπο που ο κερατάς σου παρουσιάζει τα πράγματα, παραέδινε την εντύπωση ότι έφτυνε κατάμουτρα το είδος για το οποίο πέθανε ο Κύριός μας. Δεν είχες την αίσθηση ότι υπέγραφες υπέρ των ελεφάντων αλλά εναντίον των ανθρώπων» . Διαβάζω το βιβλίο του Ρομαίν Γκαρύ περίπου από τον Ιούλιο, κυρίως επειδή τα μεγάλα βιβλία τα διαβάζω τραπεζίως , δηλαδή ανάμεσα σε άλλα μικρότερα αναγνωστικά γεύματα (και τις τελευταίες μέρες και κυριολεκτικά)∙ αλλά αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου γιατί υπήρξε ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα πολλά τελευταία χρόνια, και αν δεν ανανέωσε την πίστη μου στον άνθρωπο, τουλάχιστον ανανέωσε εκείνη στο μυθιστόρημα: «ο καθείς και οι ελέφαντές του, ...

100% cotton

Μπορεί τον τελευταίο χρόνο να δουλεύω στον τριτογενή τομέα παραγωγής και συγκεκριμένα σε στεγνοκαθαριστήριο – φροντίζοντας να μην τα κάνω μούσκεμα με τα ρούχα… ενώ τα κάνω μούσκεμα! – και να χαζεύω στα ταμπελάκια τι ποσοστό επί τοις εκατό βαμβάκι περιέχουν – πολυεστέρα, κερδάμε! – αλλά υπήρξαν σκληρές εποχές που δεν βελτιώθηκαν και ιδιαίτερα για πολλούς ανθρώπους, που για 100% βαμβάκι πληρωνόσουν ένα υποπολλαπλάσιό του και θα έπρεπε να λες και ευχαριστώ από πάνω. «Η αχαριστία αποτελεί συστατικό στοιχείο του χαρακτήρα των ανθρώπων σε τέτοιο βαθμό, που είναι προτιμότερο να τη θεωρεί κανείς προκαταβολικά δεδομένη και να μη στενοχωριέται» . Εδώ το ίδιο σου το πλυντήριο δεν είναι αξιόπιστο (στους χρόνους) και δεν λέει την αλήθεια, γιατί περιμένεις να το κάνουν οι άνθρωποι;

Το κτίσμα

  Τώρα που έφτασε αισίως 46 Αυγούστου και χειμώνιασε για τα καλά, ποιος δε θα ήθελε να διαβάσει μία καλή ιστορία δίπλα στο τζάκι! Τι γίνεται όμως αν το τζάκι, και συγκεκριμένα η καμινάδα, είναι το θέμα της ίδιας της ιστορίας; Μην σας παγώνει αυτό, γιατί την ιστορία την έγραψε ο Χέρμαν Μέλβιλ και τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά όταν συμβαίνει αυτό. Η λογοτεχνία του είναι πάντα πρόσφορη σε αναλύσεις που θεωρητικά θα βελτίωναν την κατανόηση που κρύβεται βαθιά στα θεμέλια κάθε έργου του, αλλά ταυτόχρονα ίσως θα κατέστρεφε τα οφέλη που υπάρχουν στα υψηλότερα διανοητικά πατώματα, απόρροια της μαγευτικής του αρχιτεκτονικής γραφής – «Ή, μάλλον, αυτή η ίδια δίνει απαντήσεις ασταμάτητα, ασταμάτητα ταλανίζοντάς με μ’ αυτή την τρομερή της ζέση για βελτίωση, η οποία δεν είναι παρά μια ελαφρότερη απόδοση της λέξης καταστροφή».

Σαν ναυαγοί, σαν ροβινσώνες

Ο βιασμός ενός βιβλίου και ενός συγγραφέα γίνεται με τις διασκευές . Συγγραφείς μεγάλου βεληνεκούς και εξαιρετικού κύρους όπως ο Ντάνιελ Ντιφόου, ο Ρόμπερτ Στήβενσον, ο Ιούλιος Βερν και ο Τζόναθαν Σουίφτ (με την ευκαιρία, να ξαναπώ ότι «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία. Δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους· ή του 18ου αιώνα· ή της αγγλοσαξονικής λογοτεχνίας. Πέρα από κάθε είδους περιορισμό, τροπικό, χρονικό ή χωρικό, το βιβλίο του Σουίφτ είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί επί γης) αντιμετωπίζονται από το αναγνωστικό συγγραφικό φαντασιακό σαν μικρομέγαλοι συγγγραφίσκοι που είχαν κόλλημα με την παιδική ηλικία και ανακλύκλωναν απλοϊκές ιστορίες που δεν πρέπει να διαβάζονται μετά τα δώδεκα – λες και το να είσαι παιδί είναι ιδιότητα μόνο ενός παιδιού. Κούνια που σας κούναγε!