Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Greguerias

Η εξίσωση που προτείνει ο Ραμόν Γκόμεθ Ντε Λα Σέρνα είναι ευκολονόητη και ταυτόχρονα δυσεπίλυτη: Μεταφορά + Χιούμορ = Γκρεγκερία. Έτος ανακάλυψης το 1910. Ο Σέρνα κέρδισε το μερίδιο αθανασίας που του αναλογούσε και εμείς την χαρά της ανακάλυψης. Ιδού λοιπόν, Greguerias!



Το κακό με το παιδί είναι όταν κλαίει για να κλαίει, που μοιάζει με το η τέχνη για την τέχνη.

Ο σαλίγκαρος κάνει γιαπωνέζικο χτένισμα.

Το πιο ανθρώπινο που έχει ο δρόμος είναι η στροφή.

Αυτός που τον αποκαλούν σατιρικό φαντάζεται ότι τον αποκαλούν σάτυρο.

Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι όλα τα πρόβατα είναι μαύρα.

Όταν πέφτει η γέφυρα που οδηγεί από τον ύπνο στην ζωή, πεθαίνει ένας κοιμισμένος.

Κάθε λέξη έχει ένα κόκαλο που δεν τρώγεται: την ετυμολογία της.

Ο πιο μεγάλος πόνος του κόσμου είναι ο πονόδοντος του ελέφαντα.

Ο συγγραφέας θέλει να γράψει το ψέμα του και γράφει την αλήθεια του.

Αυτός που σταυρώνει τα χέρια είναι εθελοντής του ζουρλομανδύα.

Το πιάτο με τα μανιτάρια πάντα θα το μοιράζεται η γυναίκα με τον σύζυγό της, γιατί δε θέλει να πεθάνει μόνη.

Η σελήνη είναι μια τράπεζα ερειπωμένων μεταφορών.

Προτιμώ τις γραφομηχανές από δεύτερο χέρι , γιατί έχουν ήδη πείρα και ξέρουν ορθογραφία.

Στα πιάνα με ουρά είναι που κοιμάται ξαπλωμένη η άρπα.

Η αμφιβολία είναι: το νερό στο βράσιμο γελάει ή κλαίει;

Ανώνυμος είναι ένας επιζών όλων των εποχών που πάντα είναι ο ίδιος.

Ο τυφλός κουνάει το μπαστούνι του, σαν να παίρνει τη θερμοκρασία της ανθρώπινης αδιαφορίας.

Ο Λουδοβίκος 13ος δεν ξέρουμε σχεδόν ποιος ήταν, γιατί δεν άφησε ούτε τακούνια ούτε έπιπλα.

Το να μην έχει χτυπήσει το ξυπνητήρι έχει αλλάξει πολλά πεπρωμένα.

Εκείνο που μας ευχαριστεί πιο πολύ στη διάλεξη είναι αυτό το “όπως όλοι γνωρίζετε πολύ καλά”.

Ο άνεμος δεν ξέρει να γυρίζει το φύλλο ενός βιβλίου˙ ή γυρίζει ένα μόνο ή τα γυρίζει όλα απότομα σαν τρελαμένος αναγνώστης.

Το αντιποιητικό είναι πως ο κύκνος έχει το λαιμό κυρτό από το τόσο ψάξιμο για σκουλήκια.

Το ηλιακό ρολόι αποδεικνύει πως ο χρόνος είναι μια εφήμερη σκιά.

Το πιο τρομερό με το ατύχημα είναι πως την κραυγή την βγάζει το φρένο, ενώ το θύμα βουβαίνεται.

Η γάτα ζει μια αιώνια Κυριακή.

Ο άθεος δεν έπρεπε να έχει ιερόν οστούν.

Εκείνος ο τύπος είχε ένα τικ μα του έλειπε ένα τακ: γι' αυτό δεν ήταν ρολόι.

Ο Διανοούμενος του Ροντέν είναι ένας σκακιστής που του πήραν το τραπέζι.

Η πεταλούδα πετάει τόσο, γιατί δεν έχει στο μυαλό της την λέξη “κούραση” μα τη λέξη “πέταγμα”.

Έβαλα ανάμεσα στον ώμο και τον καρπό το βιολί του μαξιλαριού κι αρχίζει η σονάτα του ύπνου.

Ελπίζω τόσο στην τύχη, γιατί με ξέρει από παιδί.

Ναι, το μενού λέει “πιάτο ημέρας...”, αλλά δεν ξέρει ποιας ημέρας.

Δεν μ' αρέσει να ξυπνάει ένα παιδί τη νύχτα, κι όχι γιατί μ' ενοχλεί με το κλάμα του, μα γιατί ένα παιδί δεν ξέρει τι είναι η νύχτα και γι' αυτό χάνει την αξία της αϋπνίας.

Η κάμπια έβγαλε την κάλτσα και φάνηκε η πεταλούδα. 

Υ.Γ. 2666 Πρωτοδημοσιεύτηκε στις Βολτίτσες και αποδείχθηκε το πιο καλοπληρωμένο μου άρθρο - την επόμενη μέρα βρήκα ένα 2ευρο στο δρόμο! Με την πλούσια αμοιβή μου, αγόρασα περιχαρής την Θεία Κωμωδία του Δάντη... και όπως λέει και το ανέκδοτο, τα υπόλοιπα τα τσόνταρε η μάνα μου! Φτιάξτε τις δικές σας Γκρεγκερίες και αφήστε τες στα σχόλια. Αποδείξτε ότι διαθέτετε χιούμορ και είστε ικανοί να το μεταφέρετε μέσω του λόγου, ως το μπλογκ μου! Δεκτές και προσβλητικές Γκρεγκερίες!!  

Σχόλια

  1. Χρειάστηκε να ψάξω τη λέξη Greguerias. Έμαθα λοιπόν ότι στα ισπανικά κάποτε σήμαινε «τις κραυγές των μικρών γουρουνιών όταν πάνε πίσω από τη μητέρα τους».
    Να μερικές Γκρεγκερίες, που αλίευσα:

    Ανταλλάσσω ευθιξία με ολίγη αυτογνωσία. ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ

    Κάποιοι θεολόγοι λένε πως για να τιμωρήσει ο Θεός τους φανατικούς θρησκόληπτους, δεν υπάρχει. ΑΡΚΑΣ

    ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ:
    1. Αν δε σηκώσεις τα μάτια, θα πιστέψεις πως είσαι στο πιο ψηλό σημείο.

    2. Καθαρίζεσαι, καθαρίζεσαι. Προσοχή, μπορεί να μη μείνει τίποτα.

    3. Το σήμερα τελειώνει, το αύριο τελειώνει, μονάχα το χτες δεν τελειώνει.

    4. Τα εντελώς χαμένα μου πράγματα είναι αυτά, που χάνοντάς τα εγώ, δεν τα βρίσκουν άλλοι.

    ΥΓ. Επειδή είναι εξαιρετικός ο Πόρτσια και συχνά ανατρέχω στις υπέροχες "Φωνές" του, σας τον χαρίζω:
    http://issuu.com/basilislaliotis/docs/portsiavoces

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Rosa Mund!

      Τις γκρεγκερίες τις αντιγράφω από ένα βιβλιαράκι των εκδόσεων Σμίλη σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη (δεν βρήκα φωτογραφία να βάλω στο μπλογκ). Στην μικρή εισαγωγή του βιβλίου, αναφερόταν ο ορισμός που αναφέρετε πιο πάνω καθώς και μερικοί ακόμα για την προέλευση της λέξης Γκρεγκερία. Εγώ επέλεξα ως πιο σκαμπρόζικη την εξίσωση Μεταφορά + Χιούμορ = Γκρεγκερία, ίσως όμως να μην αποδίδει επαρκώς την δομή που πρέπει να έχει μια Γκρεγκερία (αν και η παραπάνω εξίσωση αποδιδόταν στον δημιουργό της για να περιγράψει εν συντομία τι είναι μια γκρεγκερία!). Πάντως ο Ντε Λα Σέρνα υπήρξε πολύ διάσημος και πολυγραφότατος στην εποχή του (και πολύ γοητευτικός για τα γούστα μου) είναι πολύ κρίμα που δεν έχει εκδοθεί τίποτα άλλο δικό του εκτός από αυτό το μικρό βιβλίο.

      Ευχαριστώ που μου βάλατε τις "Φωνές"... τις απολαμβάνω!! Θέλω να αγοράσω τους αφορισμούς του Πόρτσια.

      Σημ.: Τι σάιτ είναι αυτό; Έχει και άλλα ολόκληρα βιβλία;;

      Διαγραφή
    2. Ήμουν βέβαιη πως θα σας αρέσει ο Πόρτσια. Βεβαιότατη. Συγγραφέας ενός βιβλίου μόνο. Κι αυτός.

      Αν κυλήσετε το ποντίκι στο σάιτ, έχει κι άλλα ολόκληρα βιβλία. Ανάμεσα σε πολλά βαρετά, με λίγη υπομονή μπορεί να τσιμπήσετε μερικά ενδιαφέροντα, παλιά και νέα.
      Δεν τρελαίνομαι για e-reading, επειδή με κουράζει και επειδή είμαι χαρτοπόντικας. Ωστόσο, από εδώ διάβασα μερικά -σχετικά μικρά- βιβλία, όπως "Τα τρία επίπεδα της ζωής" του Τζούλιαν Μπαρνς.
      http://issuu.com/alessan77/docs/barnes_-___________________________

      Κατά καιρούς ψάχνω νέους τίτλους στο σάιτ και έτσι, έχω στους σελιδοδείκτες μου πολύ ενδιαφέροντα e-books για ώρα ανάγκης. (π.χ. Τανιζάκι: Το εγκώμιο της σκιάς, Σβάστικα)
      Να έχετε υπόψη ότι μετά από καιρό κάποια αποσύρονται.

      Δωράκι:
      http://issuu.com/ptsout/docs/__________-___________________06-__

      Διαγραφή
    3. Ούτε και εγώ την παλεύω με το e-reading, ειδικά μέσω υπολογιστή. Έχω σκεφτεί κατά καιρούς να αγοράσω έναν e-reader που είναι μικρός και φορητός, όμως συνεχώς το μετανιώνω. Σαν το χαρτί δεν έχει... αν και πολύ φοβάμαι ότι στο μέλλον θα απαλείψουμε το "σαν το" και θα λέμε μόνο, Χαρτί δεν έχει!!

      Θα τσεκάρω μερικά βιβλία, έστω και για να δω αν θα με ενδιέφερε να τα αγοράσω ή όχι. Ευχαριστώ για το σάιτ. Το δωράκι σας είναι η αγαπημένη μου σειρά του Αρκά, η μόνη που έχω αγοράσει ολόκληρη. Για μένα, η καλύτερη απ' όλες!

      Διαγραφή
    4. Σ' αυτήν την περίπτωση κάνω αλλαγή. Το δώρο μου είναι οι εκπληκτικές εκθέσεις των μαθητών του Μαρτσέλο Ντ' Όρτα.

      Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα
      http://issuu.com/dim_vet/docs/tzaba

      ΥΓ. Ώστε είστε ...μεσημεριανός τύπος.

      Διαγραφή
  2. Κάτι έχεις πάθει εσύ με τις αναρτήσεις που μου έχεις στείλει ή σου τελείωσε η έμπνευση :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτα από τα δυο! Απλώς σε αυτό το μπλογκ δε θα γράφω τίποτα πρωτότυπο (με την έννοια της πρώτης εμφάνισης, αφού από ιδέες και γραφή είναι ασυναγώνιστης πρωτοτυπίας!!) αλλά θα επαναλαμβάνω μερικά κείμενα που κρίνω ότι αξίζουν να ξαναδιαβαστούν. Τα έχω ξαναπεί, αλλά δεν με προσέχεις! :ΡΡ

      Διαγραφή
  3. Παρότι Ισπανολάγνος και λογοτεχνιομανής η λέξη αυτή κάτι μου θύμισε αλλά όχι αυτό που έμαθα. Κοινώς δεν την γνώριζα. Και πριν ντραπώ χάρηκα, αφού κάτι έμαθα άρα κέρδισα. Μια greguería θα μπορούσε λοιπόν να είναι: Παν μέτρον άριστον το πολύ δυσάρεστον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ισπανολάγνε, για να περισώσεις ό,τι προλαβαίνεις, τουλάχιστον γνώριζες τον συγγραφέα των Greguerias;;; Εμένα μου τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον. Θα χαιρόμουν αν διάβαζες κάτι δικό του και μου μετέφερες τις εντυπώσεις στην γλώσσα μου. Σ' ευχαριστώ για την gregueria, η οποία μού γέννησε αμέσως μια μικρή μετατροπή, ελπίζω να μου επιτρέπεις: Παν μέτρον αρεστόν το πολύ δυσάρεστον! Δε ξέρω αν στέκει νοηματικά και φιλολογικά αλλά εν τέλει ποιος νοιάζεται με τέτοια ζέστη ("σκότωσα" και την μουσικότητα της φράσης και ηρέμησα)!!

      Καλό απόγευμα Σπύρο :)

      Διαγραφή
    2. Μου ήρθε φλασιά Σπύρο! Έφτιαξα gregueria και μάλιστα στα αγγλικά!!!

      "I am a typewriter with no type"!! Δεν συνεχίζω γιατί θα γελοιοποιηθώ πλήρως :Ρ

      Διαγραφή
    3. Ναι, θα διαβάσω τώρα που τον εφερες στο φως. Το όνομα κάτι μου λέει αλλα πάνε 25 χρόνια από τότε που στα πλαίσια εκμάθησης της γλώσσας είχα παρακολουθήσει τμήματα σχετικά με τη λογοτεχνία. I like your gregueria, haha

      Διαγραφή
    4. Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να μην έχεις πεθάνει, (δικό του).

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Εγώ σε λέω αγάπη

  Οι πιο συνηθισμένοι απατεώνες στην Ελλάδα συνήθως ενδύονται τους υδραυλικούς που ζητάνε 55 ευρώ για μια τρόμπα στο καζανάκι και δεν μπορείς και να τους πεις «Χέσε με ρε μάστορα» γιατί μετά πώς θα τραβήξεις καζανάκι; Στη λογοτεχνία από την άλλη, το να χαρακτηρίσεις για οποιονδήποτε λόγο τον Χέρμαν Μέλβιλ απάτη , το κάνεις μόνο αν εξυπηρετεί την πλοκή! «Γιατί οι πιο τερατώδεις απ’ όλους τους υποκριτές είναι αυτοί ακριβώς οι κερδοσκόποι: υποκριτές δι’ αντιστροφής της πραγματικότητας· υποκριτές στην παρουσίαση των πραγμάτων ως σκοτεινών αντί φωτεινών· ψυχές που ευημερούν χρησιμοποιώντας όχι τη δυστυχία, αλλά το μύθευμα της δυστυχίας· δάσκαλοι της αισχρής τέχνης τού να κατασκευάζεις δυστυχία· κίβδηλοι Ιερεμίες· νόθοι Ηράκλειτοι που, μόλις η πένθιμη μέρα περάσει, επιστρέφουν, σαν απατηλοί Λάζαροι ανάμεσα στους επαίτες, για να ευφρανθούν με τα κέρδη που απέκτησαν από τα προσποιητά έλκη της κεφαλής τους – φαύλοι κερδοσκόποι!» . Θα με αναγκάσετε να κατέβω πορεία στον Λευκό Πύργο όλοι εσείς πο

Γάτα είσαι

  Οι γάτες είναι υπέροχα πλάσματα και αν δεν είσαι επηρεασμένος από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου δύσκολα να μην σε γοητεύουν ή έστω να μην τραβούν την προσοχή σου. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι να παρατηρώ πώς συμπεριφέρονται οι γάτες. Τι γίνεται όμως αν και εκείνες παρακολουθούν με το ίδιο ενδιαφέρον την ανθρώπινη συμπεριφορά; Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και ο Ιάπωνας Σόσεκι Νατσούμε και έγραψε ένα αξιαγάπητο βιβλίο· επιπροσθέτως έγραψε ένα από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ. Χεστήκαμε τι θα ήθελες να γράψεις εσύ ρε Μαραμπού, και δίκιο έχετε, δεν αντιλέγω, απλώς σκέφτηκα να το αφήσω εδώ να υπάρχει. Γιατί πάντοτε με ενθουσίαζαν εκείνα τα λιγοστά βιβλία ανεπιτήδευτης σοφίας και γατίσιας συμπεριφοράς που συμπύκνωναν όλη την φιλοσοφία τους και την συγγραφική τεχνική τους σε φράσεις όπως η ακόλουθη: «Ορισμένες φορές επινοώ κάποιες ανοησίες και οι άνθρωποι τις παίρνουν στα σοβαρά, αυτό προκαλεί έναν αισθητικό ενθουσιασμό ακραίας κωμικότητας την οποία θεωρώ ενδιαφέρ

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.