Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένας κουτσός αναγνώστης

Έσπασα τα πόδια μου. Μην ανησυχείτε, όχι τα κανονικά. Εκείνα μόνο, που οδηγούν τα αναγνωστικά μου βήματα. Και αυτό ενίοτε, αποδεικνύεται εξίσου οδυνηρό. Πριν λίγες μέρες σε μια κρίση μεγαλομανίας, ξεκίνησα τους "Αδελφούς Καραμαζόφ" – σαράντα σελίδες αργότερα τους παράτησα. Όχι, δεν με τρόμαξε το θέμα του, κάθε άλλο. Μου δημιούργησαν άγχος οι 1500 σελίδες που ακολουθούσαν τις πρώτες σαράντα. Όχι, φύγε μακριά, αφού το νιώθεις, δε σε πάνε τώρα τελευταία οι εκτενείς αναγνώσεις, ψάξε κάτι άλλο.
 

Βρήκα ένα βιβλίο της Ναντίν Γκόρντιμερ, διακόσιες σελιδούλες όλο κι όλο. "Οι άνθρωποι του Τζούλι" – ένας μαύρος υπηρέτης φυγαδεύει την οικογένεια των λευκών, ύστερα από ταραχές που ξεσπούν εναντίον τους, μέσα στην ζούγκλα, στον καταυλισμό του, και γίνεται εκείνος, ο Τζούλι, ο αφέντης τους, προσπαθώντας να τους γνωρίσει έναν κόσμο που οι λευκοί δύσκολα υποψιάζονταν ότι υπάρχει. Ωραίο θέμα, πιασάρικο, στην γνώριμη θεματολογία της Γκόρντιμερ. Η αφήγηση όμως λίγο άνευρη, εγώ δε πολύ νευρικός. Το παρατάω και αυτό. Τι θα κάνω τώρα γαμώτο;


Στάθηκα μπροστά στην βιβλιοθήκη πραγματικά απελπισμένος. Ξεφύλλισα μερικά διηγήματα του Φουέντες· έπιασα τον "Χέρτσογκ" του Μπέλοου· αγκάλιασα, περνώντας το χέρι μου στην ράχη της, την Λολίτα· τίποτα δεν με ικανοποιούσε. Κατέληξα να διαβάζω για τρίτη ή τέταρτη φορά την εισαγωγή από το "Κουτσό" του Κορτάσαρ. Την ανάγνωση αυτού του βιβλίου την είχα μεταθέσει μυστηριωδώς σε κάποια απροσδιόριστη μελλοντική στιγμή. Δεν με απωθούσε ο τρόπος γραφής και η παράδοξη πρόταση ανάγνωσης, αντιθέτως αυτά τα στοιχεία με τραβούσαν με μανία (η οποία περιοριζόταν μέχρι τώρα, στο να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω την εισαγωγή).
 

Νομίζω ότι και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι αναγνώστες, θα ξεκινούσαν με τον συμβατικό τρόπο ανάγνωσης και αν προέκυπτε δεύτερη ανάγνωση, τότε αυτή θα γινόταν σύμφωνα με τις συμβουλές του συγγραφέα. Όμως με σπασμένα πόδια δεν ένιωθα σίγουρος. Χρειαζόμουν δεκανίκια για να προχωρήσω την ανάγνωση. Η παράξενη αριθμητική (αν)ακολουθία των κεφαλαίων που μου προτείνει ο συγγραφέας, θα μου δείχνει από πού θα πρέπει να πιαστώ για να μην φάω τα μούτρα μου.



73-1-2-116-3-84-4-71-5-81-74-6-7-8-93-68-9-104-10-65-11-136-12-106-13-115-14-114-117-15-120-16-137-17-97-18-153-19-90-20-126-21-79-22-62-23-124-128-24-134-25-141-60-26-109-27-28-130-151-152-143-100-76-101-144-92-103-108-64-155-123-145-122-112-154-85-150-95-146-29-107-113-30-57-70-147-31-32-132-61-33-67-83-142-34-87-105-96-94-91-82-99-35-121-36-37-98-38-39-86-78-40-59-41-148-42-75-43-125-44-102-45-80-46-47-110-48-111-49-118-50-119-51-69-52-89-53-66-149-54-129-139-133-140-138-127-56-135-63-88-72-77-131-58-131.



Ρε φίλε, εσύ παράτησες τους ογκωδέστατους "Αδελφούς Καραμαζόφ" για να καταπιαστείς με ένα δεύτερο ογκώδες βιβλίο; Ανόητε εαυτέ μου, με αντέκρουσα, η προοπτική της έκτασης χάνεται σε αυτή την περίπτωση. Αν από την σελίδα 6 μεταπηδήσω στην 543, ύστερα στην 112 και μετά στην 382, πώς θα μπορώ να έχω την αίσθηση της έκτασης; Άσε που δεν πρόκειται να παρατήσω την ανάγνωσή του, συνέχισα να επιχειρηματολογώ εναντίον μου, αφού αν υποθέσουμε ότι παρατάω το βιβλίο στο κεφάλαιο 122 όπου, σύμφωνα με τον παραπάνω κατάλογο βρίσκεται κάπου στη μέση, πώς θα ξέρω ότι διάβασα πράγματι το μισό βιβλίο; Ίσως τα κεφάλαια που προηγούνται να είναι μεγάλα σε έκταση και έτσι θα έχω διαβάσει παραπάνω από το μισό του βιβλίου. Ίσως πάλι, να μην έχω καλύψει ούτε το 1/4 της έκτασης. Μπέρδεμα! Αυτή η αποπροσανατολιστική άγνοια θα με αναγκάσει να σιγουρευτώ ότι διάβασα κάθε σελίδα του βιβλίου.


Αυτά σκεφτόμουν μπροστά από τη βιβλιοθήκη μου. Η ανάγνωση είναι ένα παιχνίδι – κουτσό, κρυφτό, κυνηγητό – δεν έχει σημασία ποιο. Έσυρα τα θρυμματισμένα μου πόδια ως το δωμάτιο, με το βιβλίο υπό μάλης σαν πατερίτσα και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Καλή μου ανάρρωση!



Υ.Γ. 2666 Αυτή η ανάρτηση προοριζόταν για το Διαβάζοντας ως προοίμιο της επικείμενης ανάγνωσης του "Κουτσό" του Κορτάσαρ. Απρόσμενες συγκυρίες όμως έσπασαν και το ηθικό μου εκτός από τα πόδια. Το "Κουτσό" με περιμένει ακόμα, τιμωρία, στο ένα πόδι! Ωστόσο, η παραπάνω ανάρτηση ας παραμείνει ως ένα σύμβολο ανύψωσης ηθικού κάθε φορά που κάποιος από σας στέκεται μπροστά από την βιβλιοθήκη του αναζητώντας την επόμενη κατάλληλη θεραπεία, το ισχυρότερο παυσίπονο. Θα το βρει στο τέλος. Όμως όσο πιο άρρωστος, τόσο πιο δύσκολα θα το βρίσκει!  

Σχόλια

  1. Ακόμα περιμένει και η ανάρτηση και το Κουτσό; Εγώ γεννούσα, εσύ τι δικαιολογία έχεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καμία δικαιολογία. Έβαλα την ανάρτση για να μου θυμίσει γιατί παράτησα το Κουτσό τότε. Μην με τσιγκλάς όμως γιατί το διαβάζω στο τσακ μπαμ και σου στέλνω 2000 ετοιμοπόλεμες λέξεις στο μπλογκ σου! Να δεις εσύ! :Ρ

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος26.8.15

    Παράτησες τους Αδελφούς Καραμαζώφ; Απορώ πώς σου μιλάω ακόμα!
    Ε.Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ φταίω;; Ο Ντοστογιέφσκι... πόσο υπερφίαλος πια! :Ρ

      Διαγραφή
  3. Εγώ πάλι ξεκίνησα την Καρένινα, την Άννα μωρέ. Αδύνατον. Μετά ένα του Ναιλ Γκρίφιθς, Ανθρώπινα Συντρίμμια. Τζιφος. Και τώρα παλευω ένα του Τσιρμπες, το Κρεματόριο. Έτοιμο για φούντο κι αυτό. Τελειώνουν κι οι διακοπές.... Το κουτσό το διάβασα προ αμνημονεύτων και θα ήθελα να το ξανά επιχείρησω αλλά όχι τώρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, είναι γνωστό ότι οι βιβλιόφιλοι είναι πολύ σταθεροί χαρακτήρες! Η ανάρτηση είναι γραμμένη εδώ και καιρό και από όσα βιβλία αναφέρω το μόνο που έχω διαβάσει ως το τέλος είναι η Λολίτα -- απολαυστικό βιβλίο αλλά αρκετά μέτριο για τις δυνατότητες του Ναμπόκοφ.

      Το Κουτσό θα είναι το επόμενο ανάγνωσμά μου, το πήρα απόφαση, τίποτα δεν μπορεί να με μεταπείσει :Ρ

      Διαγραφή
  4. 1.Και τι πειράζει να παρατάμε βιβλία (κι ας είναι γραμμένα κι από τον Μεγαλοδύναμο τον ίδιο)και γενικώς να κάνουμε ό,τι μας έρχεται στην κεφάλα;Εξετάσεις θα δώσουμε;
    2.Είπα να τηρήσω την καθιερωμένη διαδικτυακή αποτοξίνωση του Αυγούστου ως την ημερολογιακή του λήξη αλλά μου έλειψαν πολύ τα βιβλιοφιλικά μπλογκς (μόνον) κι εσείς όλοι (ή σχεδόν όλοι).Λοιπόν Μαραμπού,γιατί βρήκες μέτρια την "Λολίτα";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1. Βιβή, αυτά που είναι γραμμένα από τον Μεγαλοδύναμο τα παρατάμε πρώτα και δεν τα ξαναπιάνουμε στα χέρια μας ως την Δετεύρα Παρουσία!

      2. Έλα καημένη, αφού το καλοκαίρι πέρασε, καλό χει... χιχιχι, πλάκα κάνω, μη με δείρεις! ;) Δεν ξέρω γιατί μου φάνηκε μέτρια η Λολίτα. Περισσότερο μου έμοιασε σαν ένα παιχνίδι του Ναμπόκοφ με τα ήθη και έθιμα της Αμερικής (και του υπόλοιπου κόσμου) που στο τέλος μετάνιωσε που το έγραψε αν και εκείνο του έδωσε την μεγαλύτερη καταξίωση. Κάπου στα μισά του βιβλίου το θέμα ξεφούσκωσε και παρέμεινε μόνο η σπουδαία, με τις λυρικές εξάρσεις, γραφή του συγγραφέα και τα ευφάνταστα λογοπαίγνιά του (καθόλου αμελητέα στοιχεία, αν θες την γνώμη μου). Η Χλομή φωτιά ήταν απίστευτης δυναμικής μυθιστόρημα, κλάσεις ανώτερο από το χλιαρό road trip της Λολίτας. Θεωρώ μεγάλο κρίμα να μνημονεύεται ο Ναμπόκοφ ως ο συγγραφέας της Λολίτας, λες και έγραψε μόνο αυτό το βιβλίο! Ο Ναμπόκοφ δεν είναι Κέρουακ, μην τον εξευτελίζετε έτσι :Ρ

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος27.8.15

    Το μυστικό για να μην έχουμε μισοδιαβασμένα βιβλία είναι το εξής: Δεν αφήνουμε ποτέ το συνειδητό εαυτό μας να επιλέξει ποιο θα είναι το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσουμε. Συνήθως οι βιβλιόφιλοι έχουμε ένα απόθεμα αδιάβαστων βιβλίων τα οποία ο συνειδητός εαυτός μας αγόρασε. Όταν έρθει η στιγμή να επιλέξουμε ποιο από αυτά θα διαβάσουμε, στεκόμαστε στην βιβλιοθήκη μας και αφήνουμε το υποσυνείδητό μας να συνομιλήσει με τα βιβλία. Το αργότερο σε πέντε λεπτά, η επιλογή έχει γίνει και συνήθως είναι η σωστή.
    Ε.Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτά να τα πεις στον Σπύρο, Ελένη, που δεν αφήνει το υποσυνείδητό του ελεύθερο! :Ρ

      Για μένα, το μυστικό για να μην έχουμε μισοδιαβασμένα βιβλία είναι να μην διαβάζουμε καθόλου! Η θεωρία σου είναι πολύ φρουδική για να την ενστερνιστώ. Ωστόσο, για να μην σε θυμώσω και σε χάσω από θαμώνα του μπλογκ, να προσθέσω κάπου εδώ ότι, τα μισοδιαβασμένα βιβλία που παράτησε στην άκρη ως αναγνωστικά απωθημένα το υποσυνείδητο, τα ανταλλάσσουμε εντελώς συνειδητά, μειώνοντας έτσι το ψυχικό μας άλγος και τις έμμονες ιδέες. Αυτό (του Φρόιντ)!!

      Διαγραφή
  6. Ασθμαίνουσα ήρθα να σας πω ότι ο Κορτάσαρ θα σας βοηθήσει να ξε-κουτσαθείτε, να ξε-στραβωθείτε και να αποζημιωθείτε λογοτεχνικά που φτάσατε ως αυτόν, για να δείτε τι εστί βύσσινο και τι εστί γραφή, έστω και διά της μετάφρασης (Κώστα Κουντούρη).
    Ο συγγραφέας λέει ότι αν δεν το έγραφε, θα έπεφτε στο Σηκουάνα. Προσωπικά, το έβρισκα πάντα μπροστά μου -ακόμα και στη λίστα μου- όμως το διάβασα μόλις πριν 4-5 χρόνια. Και το λάτρεψα.
    Το μόνο κακό που έχει αυτό το βιβλίο είναι ότι δεν μου ανήκει. Ω, τι απληστία...

    ΥΓ. Μετά που θα το έχετε διαβάσει, δεν θα πω όχι αν μου το χαρίσετε. Αν το χαρίζετε.☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ασθμαίνουσα... γιατί προφανώς ξεχαστήκατε στις παραλίες!!

      Από αυτό που είχα προλάβει να διαβάσω την πρώτη φορά, μου φάνηκε εξαιρετικό. Είχα ακολουθήσει την αναγνωστική προτροπή του συγγραφέα, κάτι που θα κάνω και αυτή την φορά. Σχετικά με το αίσθημα ιδιοκτησίας που σας τρώει (αλήθεια, τι ψηφίζετε, ΚΚΕ;), κάτι μπορεί να γίνει. Εδώ όμως δεν χαρίζουμε οικόπεδα, χαρίζουμε χρέη, σώζουμε ζωές (αληθινό κόμμα, indeed!) -- μπορούμε όμως να ανταλλάξουμε τις "περιουσίες" μας. Εγώ για έναν Πύντσον ακόμα (και συγκεκριμένα το V.) δίνω το βασίλειό μου! Αν αυτή η πρόταση σας συμφέρει, τότε τι να πω, με έχετε του χεριού σας!!

      Υ.Γ. Τι θα γίνει με τις Αόρατες πόλεις του Καλβίνο; Δε σας ικανοποίησε ο Χένρι Τζέημς; Να κάνω ρελάνς;; :)

      Διαγραφή
    2. Δελεαστική η πρότασή σας, δε λέω... Θα σας απογοητεύσω όμως. Ούτε οι Αόρατες πόλεις μου ανήκουν. Οι αναγνωστικές μου απόπειρες (δις) έγιναν με αντίτυπο της Δανειστικής.

      Δυστυχώς, δεν έχω διαβάσει κανέναν Πύντσον. Αν ήταν να δώσω το βασίλειό μου για ένα βιβλίο, αυτό θα ήταν ο Φώκνερ που αναζητώ. (Προς το παρόν, τουλάχιστον.)

      Όσο για την "απληστία για βιβλία" που με δέρνει, μπαινοβγαίνω μέσα της, άλλοτε χαρίζοντας, άλλοτε μαζεύοντας.

      Διαγραφή
    3. Α, ώστε ήταν δανεικός ο Καλβίνο γι' αυτό έμεινε μετέωρη η πρότασή μου. Ωστόσο, αν σας ενδιαφέρει ακόμα ο Χένρι Τζέημς, μπορούμε να το ανταλλάξουμε με κάποιο της συλλογής σας. Το ίδιο (ίσως) ισχύσει και με το Κουτσό. Φυσικά, οι διαπραγματεύσεις θα γίνουν με ανάλογης δυναμικότητας βιβλία (θα ληφθεί υπόψιν και η σπανιότητα του βιβλίου, είναι ατού στα χέρια μου!!).

      Μα, αναζητείστε Πύντσον στην δανειστική, είναι πιθανό να υπάρχει κάποιο αντίτυπο και το καλύτερο είναι ότι σπάνια θα το έχει δανειστεί καποιος άλλος! :)

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κουβεντολόι με μια μούμια!

Σημ: Εδώ λέγονται ιστορίες μόνο για αραχνιασμένα κρανία, οι "ψεκασμένοι" θα απομακρύνονται διακριτικά.

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

Ποίηση χωρίς τέλος

  Αυτή η χρονιά θα ξεκινήσει ακριβώς όπως τελείωσε: με ποίηση. Συλλεκτική ανάρτηση, σπάνια θα ξαναδιαβάσετε τέτοια. Σπάω την παράδοση (και το ρόδι)! Ακόμα σπανιότερα εντυπωσιάζομαι από ποιητές και ποιήματα. Δεν με συγκινεί η συμπύκνωση του λόγου όταν του λείπει ένα είδος «φλυαρίας» – ψάχνω ποιήματα που είναι αμετροεπή με έναν δικό τους τρόπο και ταυτόχρονα στοχευμένα και ουσιώδη. Ποιήματα που δεν πολυπαίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους καθώς τσαλαβουτούν χαρούμενα στον χυλό της ειρωνείας. Ποιήματα που, απ' ό,τι σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν γράφει η πλειοψηφία των ποιητών. Με δυο λόγια, κυνηγώ το ανέφικτο. Αλλά, αυτό δεν κυνηγάμε όλοι στην έναρξη κάθε χρονιάς; Το φλουρί μου για φέτος – λίρα εκατό – ήταν η Βισουάβα ή Βισλάβα ή όπως αλλιώς, Σιμπόρσκα. Η παλιά ποίηση, η ορθόδοξη, είναι Εδώ!

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Dogs never bite me. Just humans.

    Ψόφια πράγματα το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – τουλάχιστον οι επιλογές μου – αλλά μόλις είδα ότι θα προβληθεί «Η εξουσία του σκύλου», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ, ήξερα ότι θα ρεφάρω γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και έτσι έγινε, η ταινία δεν με απογοήτευσε και μου θύμισε πόσο είχα αγαπήσει εκείνο το βιβλίο. Μια παραγωγή του Νέτφλιξ που θα είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα από την 1 Δεκεμβρίου ώστε να προλάβει να κάνει τον κύκλο της στις αίθουσες, με τον Κάμπερμπατς στον ρόλο του Φιλ, τον σωσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τζορτζ και την ωραία Κίρστεν Ντανστ ως Ρόουζ. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, σε πολλούς θα φανούν αργά, αδιάφορα και αλλόκοτα, λόγω του περιεχομένου αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αριστοτεχνικές δημιουργίες με βάθος. Αντιγράφω εδώ το κείμενο που είχα γράψει στο «Διαβάζοντας» για να θυμάμαι ότι εκείνη η ανάγνωση μετράει ακόμα μέσα μου· σπάνιο, ομολογουμένως.

Dance with the Devil

  A long time ago in a galaxy (στην επαρχία) far, far away… όταν περνούσα την emo φάση μου και έκλαιγα χωρίς λόγο καθώς να καθάριζα κρεμμύδια είχα ανακαλύψει τυχαία ένα βιβλιαράκι που το αγόρασα με τα πρώτα λεφτά που είχα αποταμιεύσει σε ένα βιβλιάριο τραπέζης που είχε δεν είχε μέσα 30 δραχμαί. Εκείνο το βιβλίο ήτο κάποιου ψιλοάγνωστου Χόφμαν μεταφρασμένο υπό του σπουδαίου Καρυωτάκη – αργότερα, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν εντός μου, κατάλαβα ότι ο Χόφμαν λειτούργησε κάπως σαν το… καρυωθραυστικό του ποιητή∙ ξέρω, ξέρω, πάγωσε η θάλασσα μέσα σας, μακάρι να βρείτε ένα βιβλίο να πέσει πάνω της σαν τσεκούρι – «το λογοπαίγνιο είναι ένα καυτό σίδερο για μπούκλες στο χέρι της τρέλας και με δαύτο λυγίζει τις σκέψεις» . Ο λόγος είναι ότι ο Χόφμαν αποδείχθηκε μια εξαίσια διαβολική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας και τα παιδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα γύρω μας – ευτυχώς για αυτά, και για εμάς, είχε πάντοτε δουλειά, και μάλιστα σημαντική, να γράφει αριστουργήματα.

Του πολέμου / Στο άλογό μου

Τι γιορτάζουμε σήμερα; Το όχι, το ναι, το ίσως; Γιατί, ενώ όλοι ξέρουμε ότι το εθνικό φρόνημα σε ψηλώνει ως άνθρωπο, εξεγειρόμαστε τόσο πολύ όταν κάτι τέτοιο γίνεται και με τεχνητά μέσα, ας πούμε, με δεκάποντες γόβες; Γιατί μετά την παρέλαση όλοι πάμε και πίνουμε φρέντο εσπρέσσο, έναν τόσο χαρακτηριστικά ιταλικό καφέ; Τι θα συμβεί αν σε μία αντιπολιτευτική συνωμοσία όλοι συντονίσουν το... ένα στο δεξί; Το ένα στ' αριστερό αποκτά όντως βαρύνουσα σημασία όταν κυβερνά η Αριστερά, ή απλώς έχουμε συνηθίσει να το θεωρούμε ηθικό πλεονέκτημα της παρέλασης;

Η Αλίκη στις πόλεις

  Καλύτερα Αλίκη στις πόλεις των θαυμάτων παρά Ωραία Κοιμωμένη στο χωριό. Αυτή είναι η τελεσίδικη γνώμη μου. Αλλά τώρα που καλοκαίριασε δύσκολα να σας πείσω, το ξέρω. Τα ξαναλέμε when September ends. «Οι πόλεις δεν προσφέρουν μόνο υλικά οφέλη αλλά και ενθουσιασμό και την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει κάποιος τον εαυτό του. Για πολλούς πολίτες του Μάντσεστερ και του Σικάγου, η πόλη σήμαινε μια μορφή ελευθερίας. Αυτό ήταν κάτι που οι επικριτές της βικτοριανής πόλης δεν μπόρεσαν ποτέ να συλλάβουν: με τόσο σκότος και βρομιά δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινότητα επαναπροσδιοριζόταν μέσα στη σύγχρονη βιομηχανική μητρόπολη». Όσοι πάλι επι-μένετε στις πόλεις πρέπει να προμηθευτείτε αμέσως το καταπληκτικό βιβλίο του Ben Wilson – γιατί αν εξαντληθεί θα το ψάχνετε στα επαρχιακά βιβλιοπωλεία!

Τελειωμένοι

    Είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Τέλος. Αυτά στην αρχή, βέβαια. Γιατί μετά, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες μπροστά μου. Αυτή η σχέση των σχέσεων όμως, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί και στα βιβλία. Μόνο που σε μένα λειτούργησε αντίστροφα· ανάθεμα την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου, είπα για αυτό το βιβλίο, μου το δάνεισαν επειδή δεν άρεσε (ωραίο προμόσιον), ήθελα από την άλλη να δω και την ταινία του Κάουφμαν , ας πάει στα κομμάτια, θα το ξεκινήσω, με την σκέψη ήδη από την αρχή να βάλω ένα τέλος όταν δω ότι δεν τραβάει το πράγμα. Αλλά, γαμώτο, τραβούσε. Για ελάχιστους αναγνώστες αυτό θα είναι το βιβλίο της ζωής τους, σύμφωνοι. Κι όμως. «Είναι εντυπωσιακό. Όταν βλέπεις κάποιον με τους γονείς του, αποδεικνύεται απτά ότι όλοι είμαστε αποτέλεσμα σύνθεσης» . Όπως ακριβώς και τα αξιανάγνωστα βιβλία, τα συγγραφικά παιδιά των δημιουργών τους – ξεράστε με την ησυχία σας και ελάτε πίσω. Μείνετέ μου πιστοί! Σας αγαπώ !

Θα φάτε τα μούτρα σας

  Πού βαδίζει η λογοτεχνία; Όπου και όπως βάδιζε πάντα, ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ασυνόδευτη και ασυνόρευτη , πριν έρθει ο (κακός μας) καιρός με την πρόφαση του υποστηρίγματος/«υποστήριξης» κάποιοι να της προσφέρουν τα δεκανίκια της πολιτικής ορθότητας που θα την καθιστούσαν έκτοτε αδιανόητα στάσιμη. «Αυτό που βλέπουμε το σκεφτόμαστε, κι έτσι τελικά δεν το βλέπουμε, λέει ο Όλερ, ενώ άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπουν χωρίς πρόβλημα, επειδή δεν το σκέφτονται αυτό που βλέπουν. Αυτό που αποκαλούμε αντίληψη είναι για μας κατά βάση στασιμότητα, ακινησία, τίποτα. Τίποτα. Οτιδήποτε έχει συμβεί το έχουμε σκεφτεί, δεν το έχουμε δει, λέει ο Όλερ» . Είδα και απόειδα λοιπόν με το… φαινόμενο Φερνάντα Μελτσόρ και είπα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Βαδίζοντας στην εποχή των τυφώνων.

Η μέθοδος του Κούντερα

  Σε κάποιες περισσότερο κιτς εποχές ένα παρόμοιο χαστούκι σαν εκείνο του Γουίλ Σμιθ είχε ταράξει τα νερά της κοινωνικής μας ζωής. Η Νατάσα Αθήνη είχε χαστουκίσει την Δήμητρα Λιάνη στην παρουσίαση του βιβλίου της «10 χρόνια και 54 μέρες» – βέβαια, τώρα που τα συζητάμε, μπορεί να έχουν περάσει κοντά 30 χρόνια. Μια επισήμανση που μου ήρθε μόλις: όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις είναι για σφαλιάρες∙ συγγραφείς μην πέφτετε σε αυτή την παγίδα, μακριά. Τέλος πάντων, όταν η Δήμητρα δεν έγραφε βιβλία, διάβαζε, λένε, Κούντερα. Τότε ήταν πολύ της μόδας. Κούντερα από εδώ, Κούντερα από εκεί, είχαν τρελαθεί όλοι. Ποιος είναι ρε αυτός ο Κούντερας; Ήταν τελικά ένα πιο λογοτεχνικό Nitro όπως νόμιζαν αρκετοί; Γιατί τόσα χρόνια τον αντιμετωπίζουμε με αβάσταχτη ελαφρότητα; «Γιατί άραγε θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου; αναρωτιόταν πολύ συχνά, αλλά δεν έβρισκε απάντηση. Ένα μόνο ήξερε, πως οι σιωπηρές συνευρέσεις τους ήταν αναπόφευκτες, έτσι όπως είναι αναπόφευκτο να σταθεί προσοχή ένας πολίτης ακούγοντας τον εθν

Τώρα μας σώνει μόνο ένα θαύμα

    Μπορεί ένα βιβλιοπωλείο να αποτελέσει καταφύγιο; Όχι καταφύγιο πολέμου, μην παρασύρεστε από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν παίζει τέτοιο πράγμα∙ ούτε βέβαια να σταματήσει τον ίδιο τον πόλεμο, αυτό και αν θα ήταν θαύμα! Μπορεί ωστόσο να αποτελέσει πού και πού ένα ζεστό καταφύγιο μιας μεμονωμένης ζωής, που παρέα με δισεκατομμύρια άλλες συγκροτούν τον κόσμο γύρω μας, τα ακρότατα όρια του οποίου συχνότατα και εντελώς απροσδόκητα μπορεί να είναι οι πιο αναίτιες και ακραίες σφαγές. Oh yes! Το να διεξάγεις ακήρυχτο πόλεμο αλληλεγγύης μέσω social media, να φας μια μπριζόλα επειδή τυχαίνει να είναι Τσικνοπέμπτη στα μέρη σου ή να διαβάσεις ένα ανάλαφρο βιβλίο δεν μοιάζουν αρκετά. Αλλά και τι θα μπορούσε να μοιάζει αρκετό στη ζωή ενός ανθρώπου; «Φοβάμαι ότι αυτό είναι σαν εκείνα τα feelgood μυθιστορήματα που διαβάζει η Τζάσμιν, όπου το τέλος είναι πάντα χαρούμενο γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αναγνώστες να αντισταθμίσουν τις κακές ειδήσεις και όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν