Θεατρινισμοί

Τι θέλετε να γίνεται μωρέ στα παρασκήνια του Ολύμπου, λες και δεν ξέρετε. Ο Δίας, τα γνωστά, γαμάει και δέρνει – και ο Μ. Καραγάτσης το ίδιο, λένε μερικά κουτσομπολιά∙ ως λογοτέχνης θα πουν κάποιοι, ίσως και έξω από τα έργα του, θα ισχυριστούν κάποιοι άλλοι που έχουν μελετήσει σε βάθος διάφορα αποσπάσματά του. Γιατί τέτοια ρητορική μίσους ρε Μίτια; Επειδή δεν πήρες ποτέ κανένα βραβείο για το έργο σου; «Φωνές, από τα παρασκήνια – Εμείς κωμωδία δεν ήρθαμε να δούμε; Γιατί μιλούν για ρητορική; – Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο κωμικό αλλά και πιο δημιουργικό από την παρερμηνεία. Κάνε υπομονή. Σε λίγο θα φτάσουν οι δικοί μας στην πλατεία. Έδιναν… συνέντευξη ως τώρα». Και μη χιμαιρότερα!  

 

Βρέθηκα αναπάντεχα σε μια παρουσίαση βιβλίου – «Όνειρος, Κι έτσι δεν θα χρειαστεί να το παρουσιάσουμε. Αν και έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα οι παρουσιάσεις. Ακόμη κι εγώ κοιμάμαι χωρίς να ονειρεύομαι» – όπου παρουσιαζόταν το έργο του Ζαν Ζιροντού «Ιντερμέτζο» σε μετάφραση της Ζωής Σαμαρά. Παραπλεύρως, αναφέρθηκε και το δικό της βιβλίο «Παρασκήνια στην κορυφή του Ολύμπου» (εκδ. «University Studio Press») και όταν διάβασα το οπισθόφυλλο είπα θα το πάρω χωρίς δεύτερη σκέψη∙ λόγω τιμής. Τα οπισθόφυλλα φυσικά είναι για να παραπλανούν αλλά αυτό ήταν τόσο διασκεδαστικά ιντριγκαδόρικο που δέχτηκα με χαρά να υποκύψω στην πλάνη. Η συγγραφέας φαίνεται να έχει γερές βάσεις γύρω από την λογοτεχνία και το θέατρο (και τον αυτοσαρκασμό), «Ποίηση. Η πιο βασική τέχνη του λόγου. Τόσο βασική που συχνά δεν πιάνει καν την βάση», εγώ πάλι δεν σκαμπάζω ντιπ, ούτε για opinion maker στην Lifo δεν κάνω, για να καλύπτω τα ρεπό των βασικών. Το θέατρο δεν είναι καθόλου το φόρτε μου και ακόμα περισσότερο δεν έχω μελετήσει το αρχαίο θέατρο, δεν το κάνουμε ένα cancel κι αυτό να ηρεμήσουμε μια και καλή, λέω εγώ. Και πάνω στην φόρμα του αρχαίου θεάτρου στήνεται το έργο της Ζωής Σαμαρά. Τελειωμένο την Άνοιξη του 2020 έχει επηρεαστεί μερικώς από την πανδημία και έχει μέσα αναφορές σε αυτήν που συνομιλούν δημιουργικά ή λιγότερο δημιουργικά με τον Λοιμό της Αθήνας, γίνονται αντιπαραβολές με πολέμους, με την Υγεία του τότε και την υγεία του τώρα, κλπ. Αυτές οι συσχετίσεις όμως είναι λεπταίσθητες και δεν ενοχλούν (νομίζω) τον σημερινό αναγνώστη, που ο καψερός έχει συναντήσει χίλιες δυο τέτοιες συσχετίσεις που δυστυχώς σπάνια λειτουργούν προς όφελός του. Το ζουμί όμως κρύβεται στην σατιρική διάθεσή της να μιλήσει για τις καλλιτεχνικές επιδιώξεις που έχουν οι άνθρωποι και στην τάση τους ό,τι τους λείπει σε ταλέντο να το αναπληρώνουν με έπαρση. «Όχι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Ένα βραβείο ποτέ δεν δίνεται σ’ αυτόν που το αξίζει περισσότερο από όλους. Βαρετή που θα είναι η ζωή μας. Τι θα ’χουμε να σχολιάζουμε τώρα;»  

 

Χωρισμένη σε δύο ραψωδίες, η αλληγορία όπως αναγράφεται, παρακολουθεί από κοντά τους 5 βασικούς ήρωες που ο καθένας τους ακολουθεί ένα διαφορετικό είδος λόγου, στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν ένα Κρατικό Βραβείο για το έργο τους ή έστω ένα Βραβείο Κοινού Public Opinion. Η πρώτη ραψωδία μιλάει με μονολόγους για την (επισφαλή) σπουδαιότητα της κάθε ξεχωριστής τέχνης ενώ η δεύτερη μιλάει περισσότερο με ατάκες για τις ανασφάλειές της. Το τελικό αποτέλεσμα σε διασκεδάζει αν και θα το προτιμούσα πιο αιχμηρό αλλά επειδή δεν ξέρω τίποτα για την δομή του θεατρικού κειμένου ας το βουλώσω για να μην χάσω κανένα μελλοντικό βραβείο – νομίζω, το ’χω σιγουράκι.

 

«Φωνή, από τα παρασκήνια 

Τώρα μόλις έφτασε η Κάκητα. Διαμαρτύρεται εντόνως. Στα παρασκήνια, εννοείται. Μιλά για τη μεγαλύτερη αδικία στην ιστορία όλων των βραβείων. Λέει πόσο πολύ αξίζει η ίδια. Αν κάποιος στη χώρα μας πάρει ένα βραβείο, αυτή θα πρέπει να πάρει όλα τα βραβεία μαζί, για να μην αδικηθεί. Κυρίως σε λογοτεχνικά είδη που δεν την απασχόλησαν ποτέ ούτε σαν αναγνώσματα στις παραλίες το καλοκαίρι.»  

 

 

Α ρε Καραγάτση, πτάνα όλα τα έκανες πάλι.