Κουλαμάρες

Σε λιγότερο από μια εβδομάδα είναι οι Ευρωεκλογές 2024, που για τους περισσότερους Έλληνες ίσως θεωρούνται κάπως δεύτερες – σαν την Conference League που κέρδισε πρόσφατα ο Ολυμπιακός – αλλά ακόμα και εδώ πάλι θα βρεθούν κάποιοι που θα αναφωνήσουν όλο αγανάκτηση Καλύτερα να μου κοπεί το χέρι! Πόσα κομμένα χέρια μέσα στα χρόνια. Άραγε να υπάρχουν κάποιοι μετανοούντες που ν’ αναζητούν – έστω και μεταφορικά – το κομμένο χέρι τους ή αυτά τα συναντάμε μόνο στα βιβλία; «Δεν είναι χέρι μαύρου, το δικό σου χέρι είναι, που απλώς μαύρισε με τον καιρό». Ακόμα για εκλογές μιλάω; Έλεος. Με καταψηφίζω και αν χρειαστεί προχωράω και σε επανακαταμέτρηση. «Ο Χριστός και η Παναγία! Μια βαλίτσα γεμάτη χέρια! Τι γίνεται εδώ;»

 

Έχοντας δει πέρσι την ωραία ταινία «Τα πνεύματα του Ινισέριν» βασισμένη σε θεατρικό του ιρλανδοθρεμμένου (παρότι τυπικά Βρετανού) Μάρτιν ΜακΝτόνα (που έκανε και την σκηνοθεσία), σκέφτηκα να το αναζητήσω στο περίπτερο του «Ηριδανού» στην Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης για να δω αν θα μου αρέσει και ως θεατρικό. Είναι γνωστό πόσο μου αρέσει το θέατρο! Βλέπω τίτλο «Ο ακρωτηριασμός», σκέφτομαι φωναχτά Αυτό πρέπει να είναι το βιβλίο που βασίστηκε η ταινία, γρήγορες και βιαστικές αποφάσεις ελήφθησαν (όπως στις εκλογές), και μου προσφέρθηκε ως δώρο που δεν σήκωνε δεύτερο γύρο συζητήσεων. Ας είναι λοιπόν, αν είναι τόσο καλός όσο λένε, θα το δείξει και σε αυτό το βιβλίο του. Και τελικά είναι τόσο κουλό που καταντάει καλό. Σαν ταινία των αγαπημένων μου αδερφών Κοέν.  

 

ΚΑΡΜΑΪΚΛ:
(Στη Μαίριλυν) Ξέρεις πόσοι πήγαν να μου τη φέρουν τα τελευταία είκοσι επτά χρόνια; Και ξέρεις πόσοι νομίζουν πως είναι αστείο ένας κουλοχέρης να ψάχνει το άλλο του χέρι; Και ξέρεις πόσοι θεωρούν γελοίο κάποιον που διεκδικεί να πάρει πίσω κάτι που είναι δικαιωματικά δικό του; Και ξέρεις πόσους πήγα και βρήκα τριγυρνώντας σ’ όλη τη χώρα τόσα χρόνια;  

 

http://itmarchive.ie/web/Reviews/Current/A-Behanding-in-Spokane.aspx.html

Κα(ο)μμένο από χέρι, θα πουν οι περισσότεροι αναγνώστες που θα πέσουν πάνω του αλλά χρειάζονται και τέτοια βιβλία, ίσως και περισσότερο από όσο νομίζει κανείς. Ο κόσμος συχνότατα μοιάζει να μην έχει νόημα ή αν έχει κάποιο είναι τόσο παράλογο που θα προτιμούσες να μην είχε καθόλου. Στον κόσμο του ΜακΝτόνα όμως, τουλάχιστον σε αυτό που διάβασα, εισχωρούν ανθρώπινες στιγμές που θαρρείς ότι δε θα έπρεπε να έχουν καμία θέση εκεί. Η βία που εμφανίζεται εκπορεύεται από την τυχαιότητα και την γελοιότητα (όπως και στις ταινίες των Κοέν) και αυτό αλαφραίνει τον αναγνώστη σε σημείο να διασκεδάζει πολύ, συνδυαστικά και με το ιδιαίτερα μαύρο χιούμορ του συγγραφέα. Ο μεταφραστής Ερρίκος Μπελιές στον σύντομο πρόλογό του προσπαθεί να δώσει μια κάποια ερμηνεία γύρω από την βία αλλά νομίζω ότι δεν χρειάζεται καν. Δίνεις όποια ερμηνεία θες, αναγνώστη και πάντα με το συγκείμενο που προτιμάς και σε ευφραίνει. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, ρε κουλέ!  

 

ΜΕΡΒΥΝ:

Τι να πω, ρε φίλε, κανονικά θα έπρεπε να είναι λίγο μακάβριο που πετάμε αληθινά χέρια σε μια βαλίτσα. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν είναι μακάβριο – πλάκα έχει! (Παύση) Εκτός από τα χέρια των παιδιών. Αυτά δεν έχουν τόση πλάκα – αυτά ενοχλούν λίγο. Βέβαια, είναι χέρια παιδιών, ή είναι χέρια μεγάλων που ζάρωσαν με τα χρόνια;

ΚΑΡΜΑΪΚΛ: 

Όχι, είναι χέρια παιδιών.