Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Water resistance




Έχετε λίγο χρόνο να σας μιλήσω για τον σωτήρα μας Τζων Χάρρισον; Ο χρόνος μας είναι μετρημένος και ειδικότερα όταν πρόκειται για την ανάγνωση βιβλίων κανείς δεν θέλει να χάνει τον χρόνο του με βιβλία που γράφτηκαν σε τρικυμία εν κρανίω∙ τα «Ρολόγια εν πλω» ευτυχώς πατάνε γερά τα πόδια τους στη στεριά και έτσι από αυτή την άποψη δεν πρόκειται να σας απογοητεύσουν. Πλέον μπορεί να μιλάνε για το μπλογκ μου σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης αλλά το 1700 περίπου δεν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα, κριτικοί και αναγνώστες κινούνταν αποκλειστικά… παράλληλα! «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, καταπώς λέγεται. Ακόμη κι ένα μικρό κομμάτι της Ρώμης, η Καπέλα Σιξτίνα χρειάστηκε οκτώ χρόνια για την κατασκευή της και άλλα έντεκα για την εικονογράφησή της, με τον Μιχαήλ Άγγελο να ξαπλώνει ανάσκελα στις ψηλές σκαλωσιές από το 1508 ως το 1512 για να ζωγραφίσει στην οροφή εικόνες από την Παλαιά Διαθήκη. Δεκατέσσερα χρόνια χρειάστηκαν από τη σύλληψη της ιδέας, στη Γαλλία, μέχρι την ολοκλήρωση, τη μεταφορά και την εγκατάσταση του αγάλματος της Ελευθερίας στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Δεκατέσσερα χρόνια χρειάστηκαν επίσης για να λαξευτούν οι προτομές των τεσσάρων αμερικανών προέδρων στο όρος Ράσμορ. Οι διώρυγες του Σουέζ και του Παναμά χρειάστηκαν από δέκα χρόνια για την ολοκλήρωση της εκσκαφής τους, και δέκα χρόνια πέρασαν επίσης από την απόφαση του προέδρου Τζ. Φ. Κέννεντυ να στείλει άνθρωπο στη Σελήνη μέχρι την επιτυχημένη προσεδάφιση της σεληνιακής ακάτου του Απόλλωνα 11. Ο Τζων Χάρρισον χρειάστηκε δεκαεννένα χρόνια για να κατασκευάσει το Η-3». Για το μετρό Θεσσαλονίκης, μείνετε συντονισμένοι, θα σας ειδοποιήσουμε! 
 
Ακόμα και σήμερα μου είναι κάπως δύσκολο να κατανοήσω την έννοια του γεωγραφικού μήκους σε ένα μεγαλύτερο βάθος αλλά το βιβλίο σίγουρα με βοήθησε πολύ. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας δεν χρειάζεται πια να ξέρει κανείς το γεωγραφικό μήκος∙ μετακινείται αδιάφορα μέσα από τις ζώνες ώρας, με μόνη σκέψη το airbnb που έκλεισε για τις διακοπές να μην αποδειχθεί χρέπι. Τον 18ο αιώνα όμως καράβια χάνονταν εξαιτίας του, κυριολεκτικά – βλέπε περίπτωση «Γουέιτζερ» – και η εύρεσή του ήταν ζήτημα ζωής και κυρίως θανάτου. «Μια μοίρα γεωγραφικού μήκους αντιστοιχεί σε χρόνο ίσο με τέσσερα λεπτά της ώρας οπουδήποτε στον κόσμο, αλλά από άποψη απόστασης μία μοίρα μπορεί να αντιστοιχεί από 68 μίλια στον ισημερινό μέχρι σχεδόν μηδέν στους πόλους».  
 
Στο βιβλίο «Γουέιτζερ» ακολουθούσαμε το νήμα μιας περιπετειώδους αφήγησης ενός ναυαγίου∙ εδώ, σε μια κάπως παράλληλη πλεύση, ακολουθούμε την ίδια περίπου περιπετειώδη αφήγηση ενός, επιστημονικού αυτή τη φορά, ναυαγίου. Γιατί και οι επιστήμονες έχουν τις ψιλοκόντρες και τις ανταρσίες τους, μην νομίζετε. Επίσης, εκείνοι περισσότερο πελαγοδρομούσαν με ένα πρόβλημα που είχε γίνει ένα από τα μεγαλύτερα της εποχής. Ψάχνοντας όμως βρίσκεις διάφορες λύσεις, έστω και αν είναι και για διάφορα άλλα προβλήματα. «Στην προσπάθειά τους να υπολογίσουν το γεωγραφικό μήκος, οι επιστήμονες έκαναν τυχαία άλλες ανακαλύψεις που άλλαξαν την άποψή τους για το σύμπαν. Ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνονται οι πρώτες ακριβείς μετρήσεις για το βάρος της Γης, η απόσταση μας από τους αστέρες και η ταχύτητα του φωτός». Για τη λύση του γεωγραφικού μήκους όμως δεν είχαν διανύσει και σπουδαία απόσταση. Για αυτό τον λόγο συστάθηκε το Συμβούλιο του Γεωγραφικού Μήκους που έδινε ένα τρελό βραβείο για τα δεδομένα της εποχής. Ποιος ήθελε να γίνει εκατομμυριούχος;
 
 
Σίγουρα όχι ο Τζων Χάρρισον αν και δεν θα τον χαλούσε, ένας ερασιτέχνης ωρολογοποιός που αφιέρωσε 40 χρόνια στην τελειοποίηση των ρολογιών του και αποδείχθηκε περίτρανα πως δεν ήταν ο διάττων αστέρας που τον κατηγορούσαν οι περισσότεροι αστρονόμοι της εποχής. Για τους πολλούς η λύση του γεωγραφικού μήκους φαίνεται ότι θα ερχόταν εξ Αποκαλύψεως ενώ ένας δυο πίστευαν ότι απλώς είναι θέμα χρόνου. Όπως και να’ χει οι δύο κυρίαρχες τάσεις στην επίλυσή του συνέπεσαν εκείνη την περίοδο, τα άστρα και ο χρόνος, και το βραβείο το κέρδισε τελικά ο χρόνος γιατί… ο χρόνος είναι χρήμα – καμμένο εντελώς, συγγνώμη, έπρεπε να έχει μια θέση εδώ!! «Κάποια στιγμή κατά το παρελθόν, τα χρονόμετρα του Χάρρισον απομακρύνθηκαν από το μουσείο∙ πέρασαν τον δρόμο, διέσχισαν το πάρκο και κατέληξαν στον λόφο του αστεροσκοπείου. Φαντάζει στ’ αλήθεια ειρωνικό το ότι, τη στιγμή κατά την οποία γράφονται τούτες οι αράδες, τα ρολόγια φυλάσσονται στο εργαστήριο εκείνων που υπήρξαν οι μεγαλύτεροι επικριτές τους, δηλαδή των αστρονόμων».
 
Όσοι αγαπούν τα ρολόγια, όπως εγώ*, θα το χαρούν το βιβλίο. Το ίδιο και όσοι εκτιμούν την επιστήμη και την δύναμη που κρύβει για να κάνει τον κόσμο να προχωράει. Έτσι λοιπόν, το πρόβλημα του γεωγραφικού μήκους λύθηκε οριστικά, ο κόσμος συνέχισε να γυρνάει με τα καλά του και τα κακά του και κάποιοι μεσημβρινοί να ανθίζουν όταν ταυτόχρονα κάποιοι άλλοι μακρινοί μεσημβρινοί ματώνουν. Αν πάλι το βιβλίο σας φαίνεται δοκιμιακό και βαρύ, θυμηθείτε ότι η πρώτη του έκδοση είχε γίνει από τον «Λιβάνη» το 1997 με τίτλο «Το στίγμα των θαλασσών» – αμέσως καλύτερα. Στη παρούσα του μορφή, το βιβλίο της Ντέιβα Σόμπελ κυκλοφορεί από τις «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης» σε μετάφραση του Παναγιώτη Δρεπανιώτη και επιστημονική επιμέλεια του Βασίλη Χαρμανδάρη. Ο πρόλογος είναι του Νηλ Άρμστρονγκ.
 
Υ.Γ. 2666  Κλείνω με ένα ποίημα από την συλλογή «Αυτοπροσωπογραφία του λευκού» του Χάρη Βλαβιανού που συνταιριάζει όμορφα την μάχη των άστρων από τη μια, του χρόνου από την άλλη, με τον άνθρωπο καθηλωμένο και ελπίζουμε γαλήνιο πια κάπου ανάμεσά τους.



Ο Νιλ Αρμστρονγκ στο γηροκομείο



Καθισμένος αναπαυτικά

στη λευκή πολυθρόνα

δείχνει με το δάχτυλο το

φεγγάρι

που έχει μόλις ανατείλει

πίσω από τον χαμηλό λοφο,

και φωνάζει δυνατά,

με όση δύναμη έχει απομείνει

στο ασθενικό του κορμί:

«Έχω πάει εκεί!

Έχω περπατήσει πάνω της!»

«Ασφαλώς και έχεις πάει»,

απαντά η νοσοκόμα,

«ασφαλώς κι έχεις.

Έλα, πιες το φάρμακό σου

τώρα

σαν καλό αγόρι».
 

 
* Τις ημέρες που έγραφα την ανάρτηση, χτύπησα κάποια στιγμή παλαμάκια – κανένα χαζό λογοπαίνγιο θα σκέφτηκα σίγουρα και με χειροκρότησα, είμαι το κοινό μου! – και κάποια ιδιοσυχνότητα (δεν σκαμπάζω από επιστήμη, στην τύχη τα γράφω) έκανε το καντράν του ρολογιού να θρυμματιστεί. Ένα ρολόι που αγαπούσα πολύ. Το είχα αγοράσει παλιά από το e-bay επειδή μου άρεσε αλλά στην πορεία αποδείχθηκε και αυθεντικό (με σχετική επιφύλαξη) Rado, αν και πολλών δεκαετιών πια. Δεν νομίζω ότι αξίζει να του ρίξω άλλα λεφτά και έτσι μάλλον θα πάρει τον δρόμο προς το μουσείο, σαν τα ρολόγια του Χάρρισον. Αν όμως θέλετε να μου χαρίσετε κάποτε ένα ρολόι Rado να ξέρετε ότι θέλω από τη σειρά Captain Cook, μεγάλος εξερευνητής που αναφέρεται και στο βιβλίο, για να παραμείνουμε στο πνεύμα του. Ευχαριστώ εκ των προτέρων! 
 
Αλλά επειδή δεν έχει θεσπιστεί ακόμα χρηματικό βραβείο για τον πιο καινοτόμο μπλόγκερ και επειδή όταν διαβάζω για ρολόγια θέλω να πάρω και ένα, πήρα ένα φτηνό που δεν χάνει όμως σε κομψότητα, έτσι για να συμπληρώσω την συλλογή. Έχει το χαρακτηριστικό moonphase με τις φάσεις της Σελήνης, γιατί είπαμε άστρα και χρόνος κάποτε κινούνταν σε παράλληλες τροχιές – και έδειχναν πάντα προς το μέλλον (Δίδυμοι προσοχή στα αισθηματικά σας τις επόμενες μέρες, Αιγόκεροι μεγάλο επαγγελματικό άνοιγμα θα επιφέρει οικονομικές ανισορροπίες). «Στην τωρινή του κατάσταση νάρκης, το Η-4 μπορεί να προσβλέπει σε μια μακρά και καλή ζωή με απροσδιόριστη διάρκεια. Αναμένεται ότι θα αντέξει εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες χρόνια – ένα μέλλον που αξίζει στο ρολόι το οποίο έχουν αποκαλέσει Μόνα Λίζα και Νυχτερινή περίπολο της ωρολογοποιίας».

Σχόλια

«A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader»

En passant

  Το «Αν πασάν» είναι ένας σκακιστικός κανόνας, περιθωριακός και άγνωστος αλλά ιδιαιτέρως αποτελεσματικός και σημαντικός. Στις αρχικές τους κινήσεις, τα πιόνια έχουν το δικαίωμα να κινηθούν ένα ή δύο τετράγωνα μπροστά. Αν επιλέξουν να κινηθούν δύο τετράγωνα μπροστά και ένα αντίπαλο πιόνι βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε να μπορούσε να το αιχμαλωτίσει αν το πιόνι που κινήθηκε δυο τετράγωνα αποφάσιζε να κινηθεί μόνο ένα, τότε, έχει το δικαίωμα να το αιχμαλωτίσει και σε αυτή την περίπτωση που κάνει δύο βήματα. Έχουμε δηλαδή, αν πασάν... αιχμαλωσία εν τη διελεύσει. Είναι δυσνόητο στην περιγραφή αλλά αρκετά ξεκάθαρο στην πράξη. Βέβαια, όταν είσαι αρχάριος σκακιστής και το συναντήσεις πρώτη φορά σε ηλεκτρονική παρτίδα, τότε πείθεσαι ότι κάποιο «bug» έχει η ιστοσελίδα, ότι σε χακάρανε ή ότι άρπαξες όλες τις ιώσεις του κυβερνοχώρου. Τα βιβλία του Ναμπόκοφ, μου προσφέρουν την ισχυρή εντύπωση ότι αποτελούν ένα συνεχές λογοτεχνικό en passant, σε αιχμαλωτίζουν εν τη διελεύσει.

Στα χαμένα

Ρε μπελά που βρήκα! Να είναι ένα βιβλίο σχετικά ευχάριστο, να έχει πράγματα που γενικά ταιριάζουν με το γενικότερο γούστο μου και εγώ να το αντιμετωπίζω σαν ταινία του Μπέλα Ταρ – τον ατελείωτο ένα πράμα. Είχε καιρό να μου συμβεί κάτι ανάλογο, σηκώνει και η επιστήμη τα χέρια της ψηλά! Έβαλα σφήνα την ανάγνωση για να προλάβω την ταινία του Λάνθιμου – την οποία κατάφερα να δω χθες, 17 Δεκεμβρίου, στην επίσημη πρεμιέρα της – και ακόμα να το τελειώσω. Λίγες σελίδες ακόμα που διαβάζονται παράλληλα με αυτές τις γραμμές που γράφονται. Τουλάχιστον η ταινία ήταν πολύ καλή και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου ήταν ακριβώς αυτό∙ ήξερες από την αρχή ότι θα γίνει μια καλή ταινία. Το βιβλίο πάλι, δεν ήξερε τι ήθελε να είναι, και μέσω ανομοιόμορφων αφηγήσεων, για μένα τουλάχιστον κατέληξε να είναι χάσιμο χρόνου. «Η πιο προφανής ανωμαλία της (…) είναι η απόλυτη έλλειψη οποιασδήποτε ανωμαλίας».

Με ανώμαλους δεν μιλάω

  Ανωμαλία είναι να μην μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί άφοβα στους δρόμους, ανωμαλία είναι να πιστεύεις ότι τα εμβόλια σκοπό έχουν να προκαλέσουν περισσότερο κακό από ό,τι καλό, ανωμαλία είναι να νομίζεις ότι η λογοτεχνία σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ανωμαλία είναι ακόμα το προφιτερόλ να έχει μόνο ένα σουδάκι μέσα, ανωμαλία είναι και ότι ο «Πατάκης» εξακολουθεί να μην εκδίδει Χέρμαν Μέλβιλ. Και πόσες ακόμα ανωμαλίες! Με τελευταία εκείνη του Ερβέ Λε Τελιέ, ενός συγγραφέα που αγάπησα οριστικά από ένα και μόνο βιβλίο του που είχα διαβάσει κάποτε, το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται», η ουλιπιανή έμπνευση που είχε οραματιστεί το facebook χρόνια πριν από τον δημιουργό του. Κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook και αντικρίζετε την ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;», ικανή να σας παρασύρει ασυγκράτητα να μας εμπιστευτείτε τις επικές σας μπούρδες, σχεδόν πάντα χωρίς καθόλου φιλτράρισμα και ουσία, να θυμάστε ότι ο Τελιέ κάποτε το έκανε… χίλιες φορές καλύτερα από εσάς, πιο δημιουργικά και κυρίως με περισσότερο χι

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους

Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει και πλέον δεν μπορείς να αφήσεις αυτό το καταπληκτικό βιβλίο από τα ηλιοψημένα χέρια σου∙ εγκαταλείψτε αυτό το κλισέ να βουλιάξει και να πνιγεί όπως του αξίζει. Νόμιζα ότι είχα αφήσει το «ναυτικό» μου παρελθόν ( Καββαδίας , Μέλβιλ , κλπ) σχεδόν οριστικά πίσω – χωρίς να σημαίνει ότι δε θα τους ξαναδιάβαζα για το μεγάλο λογοτεχνικό τους εκτόπισμα – και σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να αγοράσω το συγκεκριμένο βιβλίο, ειδικά όταν έχω τόσα άλλα αδιάβαστα στο αμπάρι. Όμως μου το έκαναν δώρο, το ξεκίνησα για κλείσιμο μιας κατά τ’ άλλα απάνεμης αναγνωστικής χρονιάς και ένα πελώριο κύμα μέσα στο μυαλό με ξαναχτύπησε με δριμύτητα. Στο μικρό εκδοτικό καράβι που είναι η χώρα μας και όλοι κοιτάνε ποιος θα φαγωθεί στην πορεία ( «Άκουσε κάποιους ναυαγούς να λένε ψιθυριστά πως έπρεπε να τραβήξουν κλήρο και “να θανατώσουν έναν άντρα για να σωθούν οι υπόλοιποι”» ) και εν μέσω μιας αποικιοκρατικής καταγραφής αναγνωστικών λιστών με αρκετή δόση μυθομανίας και εν είδει πρωτοχρονιάτ

D’ ye see him?

Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν. Ο Σύριζα πιο οπισθοδρομικός από ποτέ ετοιμάζεται για την νέα εποχή του, οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι κάνουν jump scares από κάθε γωνιά με το πιο creepy χαμόγελό τους και εσύ νιώθεις ότι θες να πας ξαφνικά και διακαώς για καφέ με έναν random συμμαθητή της Α' λυκείου παρά να ακούσεις το πρόγραμμά τους και οι καιροί νερό θα φέρουν πάλι στην βασανισμένη Θεσσαλία, έτσι λένε αυτοί που ξέρουν. Μόνο το «Βιβλιοκαφέ» του Πατριάρχη Φώτιου έκλεισε λόγω ανεξέλεγκτου πληθωρισμού – 4,20 ο διπλός εσπρέσο, πού πάμε ωρέ; Παρ’ όλα αυτά οι αναρτήσεις του παρέμειναν να θαλασσοδέρνονται στο ίντερνετ και μια δική μου έτυχε και ξεβράστηκε μπροστά μου . Πω πω μπόχα!! Δεν θέλω να την ακουμπήσω καν! Τέλος πάντων, εσείς μπορεί να βρείτε ότι διαθέτει ακόμα κάποιο ψαχνό. Αν όμως πιστεύετε ότι αλλάξατε μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έστω και λίγο, δε θα έπρεπε να της ρίξετε ούτε ματιά!

DiFullness

Δε διαβάζω κόμιξ – η δήλωση αυτή είναι παρόμοια με το «Δεν έχω δει ποτέ Φιλαράκια » το 2023. Έχω διαβάσει μέσα στα χρόνια κάποια επιλεκτικά αλλά δεν μπορώ να πω ότι τα προτιμώ. Είναι ακριβό χόμπι, αρκετές φορές η ιστορία μου φαίνεται αδιάφορη και η εικονογράφηση φτωχή και γενικά θα έλεγα ότι δεν είναι το φλιτζάνι του τσαγιού μου. Όμως εδώ είπα να κάνω μια εξαίρεση γιατί πίνω νερό στο όνομα του Χοντορόφσκι . Δεν ειν’ καλ’ αυτός ο άνθρωπος, πάει και τελείωσε. Αυτή η κριτική έχει σκοπό να θυμίζει κάπως δελτίο τύπου – τι παράξενο, αλήθεια, συνήθως στην Ελλάδα μας έμαθαν τα δελτία τύπου να θυμίζουν κάπως κριτικές! – τίποτα βαθύ και ευφάνταστο εδώ, εξάλλου η συνηθισμένη φαντασία χάνεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με μεγαλοφυΐες σαν εκείνες του Χοντορόφσκι και του Moebius. Όλοι οι πολιτισμένοι γαλαξίες γύρω μας έχουν φευγάτα κόμιξ σαν το Ινκάλ, εμείς σε καμιά βδομάδα θα έχουμε το κόμικ για τον Ζορμπά – και μετά απορούμε γιατί δεν κάνουμε εξωγαλαξιακή καριέρα.

Ο θάνατος σου πάει πολύ

Υπήρχε κάποτε εκείνη η σειρά ταινιών θρίλερ (νομίζω ακόμα υπάρχει, μα να μην ξέρουν πότε πρέπει να πεθαίνει μια ωραία ιδέα) με τον πιο εύστοχο, θεωρώ, ελληνικό τίτλο « Βλέπω τον θάνατό σου » όπου σε μία καθορισμένη λίστα ανθρώπων κάποιος έβλεπε το τελεσίδικο όραμα και έσπαγε την αλυσίδα θανάτου και το έργο τότε έπαιρνε τρομακτική κατεύθυνση. Χωρίς το σπλάτερ και με περισσότερη φαντασία και στοχασμό, η Μαρία Γιαγιάννου βλέπει τον θάνατό μας μέσα στα κοινωνικά δίκτυα και συγκεκριμένα μέσα στο facebook – που είναι και το γηραιότερο μέσο, ok boomer! «Το νήπιο άκουσε την φράση “πρόσω ολοταχώς” ως “μπρος ολοταφώς”, ένα ολίσθημα που μαρτυρά την αμφισημία των πραγμάτων και της γλώσσας που τα αναπαριστά. Μπορεί εξίσου να σημαίνει “Μπρος όλο το φως” και “Μπρος όλα τάφος”» .

Μην περιμένετε και πολλά από το τέλος του κόσμου

Κάθε Πρωτοχρονιά, αφού έχει αποσοβηθεί κατά ένα μέρος του ο προκαταρκτικός οικογενειακός όλεθρος, επιστήμονες βρίσκουν την ώρα να μας ενημερώσουν πόσα δευτερόλεπτα κινήθηκε μπροστά (μην τρέφετε αυταπάτες ακόμα και όταν σας λένε ότι κινήθηκε και προς τα πίσω) το Ρολόι της Αποκάλυψης – δεν τελειώνει άλλο αυτή η Ιστορία! Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μικρά καταστροφικά τέλη, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της κυκλοφορίας, που σχεδόν πάντα είναι αδύνατο να αποτρέψεις και περισσότερο να αποφύγεις. Τι μένει στο τέλος, λοιπόν; Να τα απολαύσεις, μάλλον. Και ο πιο διασκεδαστικός τρόπος ήταν πάντοτε μέσω της τέχνης. «Με αυτά στο μυαλό της η κυρία Βαλασία έκλεινε τα μάτια της και παραδιδόταν στην αγκαλιά του ύπνου, γνωρίζοντας ότι το επόμενο πρωί, στις 05:30, θα ξυπνούσε από τον ήχο που θα παρήγαγε το ξυπνητήρι της, το οποίο της υπενθύμιζε σε καθημερινή βάση ότι η δημιουργία μιας καταστροφής είναι εξίσου σημαντική υπόθεση με την καταστροφή μιας δημιουργίας» . 

Η φάση είναι κρίντζι

  Όπως θα σας έλεγε και ο θείος που κάθεται με την νεολαία κάθε Τσικνοπέμπτη, «Η φάση είναι κρίντζι», δηλώνει μία κατάσταση εξαιρετικά αναληθοφανή που σε παγώνει και σε κάνει να ανατριχιάζεις από την αμηχανία λες και κάποιος όλη την ώρα λέει κρύα αποτυχημένα αστεία χωρίς σταματημό και έλεος. Ο Λέων Τολστόι – back to back ανάρτηση με Τολτσόι, δε σας χάλασε! – επιφυλάσσει αυτή την τιμητική θέση του θείου για τον Σαίξπηρ και τα έργα του, με κύριο στόχο τον «Βασιλιά Ληρ». «Αυτό είναι το τόσο γνωστό έργο. Όσο κακό και να παρουσιάζεται στην αφήγησή μου, την οποία προσπάθησα να κάνω όσο τον δυνατόν πιο ουδέτερη, θα πω χωρίς δισταγμό πως στο πρωτότυπο το έργο είναι ακόμα χειρότερο» . Εν συντομία, δεν κάνει για δραματουργός το παιδί ! Θα σφαχτούμε και σε αυτό το γιορτινό τραπέζι, πάνω απ’ όλα η παράδοση!

Μισή εντροπία δική μου

  Το να διαβάζεις αδιαμεσολάβητα Πύντσον είναι ένας ανελέητος και μακράς διαρκείας διανοητικός καύσωνας για τον οποίο κανένα επικαιροποιημένο ή μη δοκίμιο δεν μπορεί να σε προειδοποιήσει επαρκώς∙ και το δοκίμιο του Θανάση Μήνα, παρά τις αρετές του, κάνει ακριβώς αυτό. Το συγκεκριμένο δοκίμιο στηρίζεται σε ένα δίπολο: το εξώφυλλο ανεβάζει ψηλά τις προσδοκίες του αναγνώστη και το τίμιο οπισθόφυλλο τις καταποντίζει – σύμφωνα με έναν απόκρυφο νόμο της θερμοδυναμικής που γνωρίζουν Εκείνοι και ίσως και Εγώ, το αποτέλεσμα τείνει τελικά προς την αταξία. Σχετικό χάος, συγυρισμένο ωστόσο!